Cumartesi, 28 Ağustos 2010 (16 yıl 2 ay önce)
Sabah saat 07.00, telefonun alarmı çalıyor. Yorgunluktan kalkmıyor kafam yastıktan. Uyanmam saat 08:00′i buluyor. Annem kahvaltıya çağırıyor, “Çıkmam lazım” diyorum “işe yetişeceğim”.
Çıkıyorum; sokaklarda benim gibi işe yetişmeye çalışan bir sürü insan. Kimi kuyruklarda bekliyor kimiyse benim gibi -fazla yol parası vermemek için- tabana kuvvet 2. vasıtaya yetişmeye uğraşıyor. Biniyorum dolmuşa yarım saate çalıştığım şantiyeye varıyorum. Ustam her zamanki gibi benden önce gelmiş. 09.00 gibi başlıyoruz mesaiye. Bugün iskeleye çalışacağımızı söylüyor ustam. “Takımları hazırla!” diyor. Önce uzatmalı kabloyu bağlıyorum şantiye elektriğine, sonra matkapları ve diğer malzemeleri hazırlıyorum. Usta geliyor, çıkıyor iskeleye, sonra da malzeme vermek için ben inip çıkıyorum.
Ustam matkap istiyor iniyorum aşağı; çıkarken İskele sallanıyor!
Ustam vida istiyor iniyorum aşağı; çıkarken İskele sallanıyor!
Sonrasında saatler birbirini kovalıyor, akşam oluyor bugün de mesai bitiyor. Çıkarken ustamın kardeşi gece başka bir yerde tadilat yapacağımızı söylüyor. Biraz dinlendikten sonra akşam çalışacağım yere varıyorum. İşe başlamadan bir saat kadar boş vaktim oluyor elime bir gazete alıyorum okumaya başlıyorum. Manşette üniversite öğrencisi bir inşaat işçisinin iskelede kalıp sökerken 20 metreden yere çakılıp can verdiğini yazıyor. Haberin detayında ise Ömer Çelik olduğu yazan inşaat işçisinin okumak, harç parası biriktirmek için çalıştığını yazıyor.
Duruyorum…
Tüylerim diken diken oluyor…
Gözlerimden yaş geliyor bir an…
“Bu sabah ben de aynı iskelede çalışıyordum” diye mırıldanıyorum kendi kendime…
Bir an için sallanan iskeleden düştüğümü hayal ediyorum… dehşete kapılıyorum.
Ben de Ömer gibi, har(a)ç param için, kitap param için çalışıyorum.
Sigortamın olduğu için bir nebze de olsa kendimi Ömer’den şanslı hissediyorum. Ama öldükten sonra sigortanın bir işe yaramayacağı geliyor aklıma; daha da acısı, Ömer gibi güvencesiz çalışan binlerce işçi kardeşimi düşününce, şansı yerin dibine sokuyorum. Hem okuyup hem çalışan bir öğrenci olarak, mezun olduktan sonra da bir güvencemizin olmayacağı geliyor aklıma. Atanamayan üçyüz bin öğretmen adayının durumları şamar gibi iniyor insanın yüzüne.
Bu koşullarda okumanın ne kadar zor olduğu geliyor aklıma; yatırdığımız har(a)ç paralarının yanında bir sürü kitap, defter, yol, yemek, barınma masrafları… 200 liralık öğrenci kredisi dışında hiçbir maddi olanağımızın olmayışı geliyor aklıma. İmkanları olmadığı için yardım edemeyen ve bu yüzden mahcup olan ailem geliyor aklıma;
Ömer’in babasının acısını düşündüğüm zaman… Ömer’le nasıl da aynı kaderi paylaştığımız geliyor aklıma. Ve bizimde dışımızda binlerce genç öğrencinin inşaatlarda ya da farklı sektörlerde güvencesiz ve geleceksiz koşullarda çalıştırıldığı geliyor aklıma.
“Bu sömürü cenderesinden nasıl çıkabiliriz?” diye düşünüyorum. Tek tek ses getirmeye kalktığımızda karamsar portreler çizmekten ve ağıtlar yakmaktan öteye geçemiyoruz. Ancak birleşirsek, kaderimiz aynı olduğuna göre aynı talepler doğrultusunda mücadele verirsek kazanabiliriz. Ölen kader yoldaşımız Ömer Çelik’i saygıyla anıyor ve bu sömürü cenderesine maruz kalan bütün genç işçileri, güvenceli bir gelecek için ortak talepler doğrultusunda devrimci mücadeleyi birlikte yükseltmeye davet ediyorum.
Bir Devrimci Proleter Gençlik okuru