Pazar, 19 Aralık 2010 (15 yıl 10 ay önce)
Kot işçisi Murat AYDIN’a!
Yaşamın acımasız olduğu gerçeğinden yola çıkarak seni anlatmak istiyorum Murat abi. Yaşamın acımasızlığı tek başına ele alındığında düz bir mantıkla yüzleşip kalıyor insanlar. Peki hayatın acımasızlığını belirleyen bir şeyler yok mu? Bu hayat kendiliğinden mi yürüyor? Eğer hayat kendiliğinden gitmiyorsa, biz bu hayatın içinde neyiz, neresindeyiz?.
Bu düzenin efendileri olan parababaları yine bir işçiyi kendi emelleri uğruna katlettiler. Patronların gözünde zerre kadar değeri olmayan bir aile babasını hem de... Tersane cehenneminde bir işçi iş kazası geçirir ve denize düşüp kaybolur. Olay ancak kaybolan işçinin şişerek su yüzüne çıkan cesedinin ortaya çıkmasıyla anlaşılır. Yeraltı boruları üreten bir işyerinde vincin altında kalıyor ve ölüyor bir başka işçi. Gelgelelim patron, hayatını kaybeden işçiyi misafir olarak gösteriyor... Kot işçileri ise kot kumluyor eve aş götürmek için. Daha sonra tek tek ölüyorlar, bir kum kadar değerlerinin olmadığını öğrenerek...
Küçük kapalı bir yerde, elinizde hortum kot kumluyorsunuz. Kapalı bir yer, çünkü açık alanda kum ziyan olur. Oysa kapalı alanda kotu kumladığınız yerde birikir tozlar. O tozlar, aldığınız her solukla birlikte ciğerlerinize dolmaya başlar.
Bizler özgür müyüz peki? Özgürsek ne kadar özgürüz? Asgari ücret alan bir işçinin ne kadar özgürlüğü var? “Aldığınız para kadar özgürsünüz” diyorlar patronlar. Yani, “bizim belirlediğimiz sınırlar içerisinde hareket edebilir, çocuklarınızı okutabilir, hatta hastane kapılarında ölebilirsiniz” diyorlar. Tabii aldığınız asgari ücret hangisine yeterse... Şunları söylemiştin bir keresinde arkadaşlara:
Neden mi tepkiliyim? Kot işine girmeden önce sağlam ve dinç bir haldeydik. Kot kumlama işine başladığımızda başgösteren slikozis hastalığının pençesine düşeceğimizi bilmeden girmiştik. Bedenimizi parça parça kemiren bu hastalığın ölümcül olduğunu öğrendiğimizde ise -çoğu işçi arkadaşımız gibi- artık çok geç kalmıştık. Binlerce işçinin slikozis hastalığının pençesine düştüğünü, kırkın üzerinde işçi arkadaşımızın öldüğünü-öldürüldüğünü biliyoruz. Hatta slikozis hastalığının Türkiye’de tıp açısından yeni bir hastalık olduğunu da bilmekteyiz. Yanlış teşhisler konularak hastane hastane dolaşan, parası olmadığı için hastane kapılarından evlerine geri gönderilen ve hatta yanlış teşhis konulduğu için yanlış tedaviden ölen yüzlerce işçi kardeşimiz var. Bir kot işçisi arkadaşımız başağrısı şikayetiyle devlet hastanesine gidiyor. 'Bende kilo kaybı da var' deyince, 'o zaman bir röntgen çektirin bakalım' diyorlar. İlk olarak 'verem' dediler. 9 ay boyunca da verem ilacı içirdiler boşuna.
İşte böylesi bir dönemde hak arama mücadelesini örgütleme çabasına girdiğimiz bir evrede tanıştık seninle Murat AYDIN. Ölümüne az bir süre kala tanıştığın proleter devrimcileri överek bitiremiyordun. Sistemin politik bilinciyle şekillenip ömür sürmüş bir işçi olan Murat abi, “Bundan 10 yıl önce karşılaşsaydık sizlerle, gazi mahallesi vb. yerlerde ‘bunlar vatan haini’ deyip belki sizlerle karşı karşıya gelirdim."
Ama yaşamının son günlerine geldiğinde “Proleter devrimcileri iyi ki tanımışım” diyordun. “Kot İşçileriyle Dayanışma Gecesi” için MHP'ye bilet götürdüğünde, “Bu kartvizit rengini komünistler kullanıyor” demiş ve senden bilet almamışlardı. Elin boş, yüreğin buruk geri döndüğünde, “Yıllardır oy verdim bunlara...” diyordun. İş hak alma mücadelesine gelince, iş kot tekellerinin karşısına sınıfa karşı sınıf talepleriyle çıkmaya gelince, MHP'nin de bütün düzen partileri gibi bir sistem partisi-maşa olduğunu öğrenmiş oluyordun. “Evim sizlere sonuna kadar açık, her zaman -gece gündüz, ne vakit gelirseniz- Küçükköy’de bir evinizin olduğunu bilin” diyordun. Birkaç eyleme, her on adımda dinlendirmek zorunda kaldığın aşırı derecede yorgun düşen bedeninle katıldın. Tir tir titrerken dahi yüzün neşe doluydu.
Sınıfını, safını öğrenerek, yaşamlarımıza kasteden bu acımasız, bu barbar düzenin kapitalist tekellerin ellerinde olduğunu bilerek gittin ya toprağa, işte bunun için asla unutmayacağımıza olan güvenle anıyorum seni buradan...
“Sen rahat uyu Murat AYDIN, rahat uyu güzel insan’!..
(*) Bu yazı, 23 Nisan 2010’da yaşamını yitiren Murat AYDIN'ın anısına kaleme alınmıştır.