Zorlu günler

Salı, 14 Şubat 2012 (14 yıl 8 ay önce)

Özel yetkili savcının, Erdoğan’ın “harcatmayız” dediği MİT müsteşarı Hakan Fidan ve PKK'yle görüşmelerle bağlantılı dört MİT’çiyi ifadeye çağırması siyasal gündeme bomba gibi düştü.

İlk önce yandaş medya, Gülenci ve Tayyipçi olarak bölündü. Liberaller “güzel günler göreceğiz, bu gelişmeler demokratikleşmemizi hızlandıracak” sayıklamalarını yenilerken, geri kalanlar “itidal çağrısı” yapmakla meşgul! Tepişme, karşılıklı hamlelerle devam ediyor.

Aynı anda KCK operasyonlarını yöneten Gülenci emniyet müdürleri görevden alındı. Tayyip “iznim olmadan MİT’çiler sorgulanamaz” dese de, özel yetkili savcı mazeret belirtmeden ifade vermeye gitmeyen üç emekli MİTçi için yakalama kararı çıkarırken, MİT müsteşarı Hakan Fidan için de “ifadesi alınsın” yazısını Ankara Başsavcılığı’na gönderdi. Aynı anda, Hatay ve Adana’da KCK operasyonları ile birleştirilmiş şekilde MİTçiler gözaltına alındı, içlerinden biri Suriye ajanı olarak teşhir edildi. MİT binalarına baskınlar düzenlendi. Hükümet, uyarıları dikkate alınmayınca, MİT için alelacele, “Devlet İstihbarat Hizmetleri ve MİT Kanununda” değişiklikler yapan bir yasal düzenlemeyi meclise getirdi. En son dosya, soruşturmayı yürüten özel yetkili savcıdan alınarak bir başkasına verildi… Ve bu hengame önümüzdeki günlerde de karşılıklı hamlelerle devam edeceğe benziyor!

Tekelci burjuva devlet, yeni bir iç sürtünme ve krizle sarsılıyor. Ergenekon’da, Balyoz’da… somutlanan tasfiye ve yeniden yapılanmanın tozu dumanı kalkmamışken; kıyamet bu sefer, yeniden yapılanan “taze devlet”in güç odakları arasında kopuyor! Yargının, yasama ve yürütmenin hızla el değiştirdiği; devletin bu üç erki üzerinde, tekelci burjuvazinin çıkarlarını daha hızlı ve çevik bir şekilde temsil edecek yeni siyasal aktörlerin sıkı merkezi denetiminin kurulduğu, bu yönde hızlı düzenlemelerin yapıldığı yakın dönem, şimdi merkezi erki elinde toplayan yeni güçlerin birbirine düşmesi ile çatırdıyor. Devlet erkinin önemli ayaklarından biri olan yargı (Özel Yetkili Mahkemeler), kolluğun polis ayağıyla elele verip yürütmenin (hükümet) kol kanat gerdiği MİT üzerinden, bizzat yürütmeye ve onun başındaki Tayyip Erdoğan’a parmak sallıyor!

Bu sürtünmelerin ilkine Mavi Marmara’dan sonra tanık olmuştuk. O tarihte Fethullah Gülen, İsrail’i destekleyen, AKP’yi eleştiren açıklamaları ile siyaset sahnesine arz-ı endam etmişti. Sonra başka gelişmelerde de hissedildi… Şike soruşturması, cumhurbaşkanlığı tartışmaları, Başbuğ’un tutuklanmasından sonra Tayyip’in yaptığı açıklamalarla da giderek belirginleşti. En son kulislere, Tayyip cephesinin Fethullahçı kadrolaşmayı engellemeye çalıştığı haberleri düşmeye başlamıştı. Ardı ardına bunlar yaşanırken, Fettullah ve medyası Tayyip’i “aklını başına topla, tokadı yersin” mealine gelecek açıklamalarla açıktan tehdit etmeye başladılar. Yaşanan iç gerilim, şimdi, MİT üzerinden patlamış oldu!

AKP’nin bizzat kendisinin bir eğilimler koalisyonu olduğunu, AKP Hükümeti'nin de cemaatle işbirliği üzerine oturduğunu biliyoruz. Bu sayısız koalisyonun er ya da geç çıkar ve rant dalaşına gireceğini de… Bu dalaşın MİT gibi bir kurum üzerinden patlamış olması, işin boyutlarının anlaşılması açısından manidardır. Geçmişten beri devletin en hassas mevzilerinden biri olup, üzerinde fırtınalar kopan bu kurum, şimdi de iç dalaşların önemli konusu oluyor. Nasıl olmasın ki?! Temsil ettiği misyon düşünüldüğünde, kendisine hakim olanın önemli bir gücü temsil edeceği açık değil mi? Ayrıca NATO tarafından kurulan Genelkurmay Elektronik Sistemler Komutanlığı’nın sahip olduğu teknolojik altyapıyı geçenlerde devralması, onda somutlanan gücü daha bir pekiştiriyor.

Göründüğü gibi mi?

Tüm olup bitene dışardan baktığımızda bir iktidar dalaşıyla karşı karşıya olduğumuz sonucuna ulaşmamak mümkün değil. Fakat sorun bu darlıkta ele alınacak nitelikte mi? Yani Tayyip ve Gülen arasındaki güç ve mevzi savaşıyla mı sınırlı? Gelişmeleri tek başına bununla açıklamak kolaycı bir yaklaşım olur. Bunu da kapsayan daha geniş bir fotoğrafı göremezsek, önümüzdeki günlerin ne getireceğini anlamamız güç olur.

Bu iktidar savaşı neden yaşanıyor? Tek başına rant alanlarının temsil edilen sermaye kesimlerine dolaysızca sunulması için mi? Elbette güç ve denetim kurmak isteyen kesimler açısından bunun önemi tartışılmazdır. Fakat Türkiye gibi bir ülkede bu tür gelişmelerin, tek bir unsurla, hele hele sadece iç siyasal çelişki ve ekonomik çıkar dalaşlarıyla açıklanamayacak kadar geniş bir arka plana sahip olduğu da bir o kadar tartışılmazdır.

'Kendinde' bir iç siyaset, 'kendinde' bir çıkar çatışması ve birliği, 'kendinde' bir ekonomik rant hayali yoktur. Aklımıza gelebilecek her şey, emperyalist küreselleşme bağlamı içinden anlam kazanıyor. Şimdi yaşananlar da bundan menkul olmadığı gibi, basit bir iktidar savaşı parantezine alınamayacak kadar geniş bir arkaplana sahiptir. Görünenin aksine, asıl olarak işçi ve emekçileri gelecekte nelerin beklediğinin habercisidir!

Cemaat ABD’nin en sadık taşeronu!

Bir cemaat ne kadar güçlü bir toplumsal tabana sahip olursa olsun, devlet içinde ne kadar ciddi bir kadrolaşma, dolayısıyla siyasal bir güç haline gelmiş olursa olsun, sırf bu güce dayanarak böylesi kritik çıkışlar yapamaz! Türkiye gibi bir ülkenin Başbakanı’na böylesine parmak sallama cesareti gösteremez. Çünkü gelinen noktada Türkiye, emperyalizmin bölgesel planlarının göbeğine oturan, Suriye’ye dönük olası bir askeri operasyonunun başını çekeceği anlaşılan bir ülke. Kendisine biçilen rol bununla da sınırlı değil. Bir bütün olarak bölgede ABD ekseninde “yeni” bir güç ekseninin başını çekmesinin düşünüldüğü anlaşılıyor. Bu açıdan da olup biteni cemaatin gemi azıya alması ile açıklamak parçadan bir bakış olur.

Türk tekelci burjuva devletiyle ABD emperyalizmi arasında bölgesel denetim ve yeniden yapılandırma konusunda önemli pazarlıkların döndüğü biliniyor. Ortadoğu’da asker olmanın karşılığı, Kürdistan’ın 4 parçası üzerinde denetim kurma hayalleriyle iç içe geçiyor; pazarlıklar bu hayaller üzerinden yürüyor. Bu pazarlıklarda Türk tekelci burjuva devleti, kendisi de önemli dezavantajlara sahip olmasına rağmen ABD emperyalizminin ciddi dezavantajlarına oynayan bir oyun kurmaya çalışıyor. Özellikle onun hem ekonomik krizle, hem de bölgede yaşadığı sıkışma ile iç içe geçen dezavantajlarına... Bu da kimi konularda ayak sürümelere neden olabiliyor. ABD açısından bu ayak sürümelere tahammül olmadığı ortada. AKP’ye cemaat üzerinden çekilmeye çalışılan bu balans ayarının bundan bağımsız ele alınamayacağı da. MİT gibi kritik bir mevzi üzerinden kopan fırtına da, böylesi bir kurumun, böylesi kritik bir süreçte ABD’nin en sadık uşaklarınca denetim altına alınması ereğinden bağımsız ele alınamaz.



ABD’nin bölgesel planları içerisinde önemli bir yere oturan Türkiye, bu role uygun bir iç istikrar sağlamak zorundadır. Küresel ekonomik krizin dip noktasının henüz görülmediği, önümüzdeki dönemde buraya doğru bir gidişin olacağı, kapitalizmin küresel düzeyde büyük ekonomik sarsıntılarla sallanacağı bizzat burjuva ideologlarınca dile getiriliyor. Bu sarsıntıların Türkiye’yi de sallamayacağını düşünmek hayal olur! Ki “teğet” demagojisi yapanlar bile bu sefer bunu söyleyemiyor!

AKP, neoliberal yıkım politikalarının uygulanmasında mahir bir siyasal aktör. Zaten tüm yasal düzenlemelerini, emekçilere dönük tüm ekonomik-siyasal terör tedbirleri ve uygulamalarını fütursuzca gerçekleştirmesi, önümüzdeki zorlu günlere hazırlık anlamını taşıyor! Emperyalistler ve işbirlikçi tekelci burjuvazi ona bu konuda sonuna kadar güveniyorlar. Sorun, bu konuda bir güvensizlik değil! Sorun, kimi siyasal kaygılarla bu zorlu günlerde olası ayak sürümeleri, dönen pazarlıklarda sürtünmeler yaratacak kimi manevralara gitmesi olasılığı! O nedenle de şimdi kendisine, “Marj alanın yok, siyasal kaygıları bir kenara bırak, biz seni şimdiye kadar neoliberal politikalardaki mahirliğin, bölgesel güç dengeleri içinde sağlayacağın avantajlar nedeni ile tuttuk, bundan sonra da buna göre yürü” mesajı veriliyor.

Bu mesaj, Gülen’in taşeronluğunda ama aynı zamanda AKP’ye karşı alternatif güç odakları yaratma amacına endekslenmiş olarak veriliyor. Önümüzdeki zorlu günlerin AKP’yi yıpratıp-daha bir eskiteceği hesaplarıyla iç içe geçen bu balans ayarı, “alternatif de yaratırız” mesajıyla içiçe sunulmuş oluyor! Biz işçi ve emekçilerin tüm bu olup bitenlerden çıkaracağımız asıl sonuç budur! Bu sonucun önümüze koyduğu görevlere hazırlanmaktır!

Kürt ulusal sorunu

Kürt ulusal sorunu, önümüzdeki zorlu günlerdeki düğüm noktalarından birini oluşturuyor! Emperyalist güç odaklarıyla rejimin hemfikir olduğu konulardan biri de ulusal hareketin çok yönlü bir saldırıyla tasfiye edilmesidir. Bu konuda AKP ile cemaat arasında bir çelişki de yoktur. Kimi liberal avanaklar, MİT operasyonlarının KCK operasyonlarıyla birleştirilme çabası üzerinden hemen; “AKP yeniden barışçıl çözüm yoluna girecekti, engellediler. Fidan ve MİT, devlet içindeki bu eğilimin temsilcisi oldukları için savaş yanlılarınca hedefe çakıldılar” gibi sayıklamalarda bulunmaya başladılar. Kimisi o kadar ileri gitti ki, “Biz Özel Yetkili Mahkemeler konusunda uyarmıştık, ama hükümet dinlemedi. Şimdi o mahkemelerin ne menem bir şey olduklarını gördüler. Bundan sonra ona göre bir düzenleme yaparlar umarız” gibi sayıklamalarda bulundular. AKP’nin ÖYM’in stratejik anlamından feragat etmeyeceği, son MİT tepişmesinde, sadece “Devlet İstihbarat Hizmetleri ve MİT Kanunu'”nda değişikliği kapsayan alelacele bir düzenlemeyi meclise getirmesi ile ortada dururken!



BDP cephesindense AKP’ye, “Oslo görüşmeleriyle ilgili açık davran, şeffaf ol, kazanırsın” çağrıları gelmeye başladı. Sanki AKP tasfiye planının baş aktörü ve yürütücüsü değilmiş gibi. Ya da sanki “açılım” Kürt ulusal sorunun çözüm yoluymuş gibi! Dünya alem de biliyor ki “açılım” da, “askeri yöntemler” de aynı amaca endekslenmiş iki ayrı yol. Her ikisi de Kürt ulusal hareketinin, genelde de Kürt halkının siyasal olarak tasfiyesi noktasında çakışmaktadır! Bu açıdan da bu tür beklentilere girmek, olup bitenden böylesi sonuçlar çıkarmak en hafif ifadeyle saflık olur ki, Kürt halkının artık böyle yorumlara kapılacak mecali kalmadı! Bu yorumların pratik karşılığı tarihten derslerle ortadadır: Beklenti-hayal kırıklığı çemberi ve yorgunluk!

Sadece MİT üzerinden dönen şu son gelişmeler bile Kürt ulusal sorununun önümüzdeki günlerde hangi politikalarla “çözüleceğinin” görülmesi açısından yeterlidir: Baskı, terör, din ve cemaatler eliyle Kürt emekçilerinin yoksulluğunun sömürülmesi! AKP’ye samimiyet-şeffalık çağrıları yapanlar büyük resme bakmak zorundadırlar. Ve AKP’nin o büyük resim içindeki yerine…

Bu operasyonlarda KCK ile MİT’in yanyana getirilme çabasının hangi amacın parçası olduğu ortada ya da önümüzdeki günlerin neler getireceğinin deşifrasyonu açısından ciddi bir sembolik anlam taşıyor. Devlet iradesiyle yapılan görüşmeler, şimdi mahkum edilmeye çalışılırken yeni savaş konsepti de bir kez daha ifşa edilmiş oluyor! Ya da KCK adı MİT’le yanyana getirilerek yeni kafa karışıklıklarına olduğu gibi, beklentilere de zemin hazırlanıyor! Kürt emekçilerinin, olup biteni, “bunların arkasından güzel günler gelecek” diyen liberallerle aynı gözlükten okumak gibi bir lüksü yoktur! Böylesi okumaların sonucu her defasında daha fazla kan, daha fazla acı ve gözyaşı olmuştur!

Kürdüyle Türk'üyle, Alevisiyle Sünnisiyle, kadınıyla erkeğiyle biz işçi ve emekçilerin kafası bir noktada çok açık ve net olmak zorundadır: Burjuvazinin iç tepişmelerinin bize düşen faturası her zaman yeni acılar, yeni yıkımlar, yeni yoksunluklar olmuştur!