Perşembe, 15 Mart 2012 (14 yıl 7 ay önce)
Çok çok eski zamanlarda, daha kimsecikler yokken yeryüzünde başlar tanrıların savaşı... Biri iyiliği yayar Medya’ya, biri kötülüğü… Gün gelir iyi ve kötünün savaşında kötü galip gelir. Ve cisimleşir Dehak’ın vücudunda. Kara bir buluttur artık Dehak Mezopotamya halklarının üzerinde... Kara bir zulüm, kapkara bir ağu… İnim inim inlemektedir Mezopotamya... Zulüm, kıtlık ve acı, sıcak ve pis kokan bir hava gibi dolaşmaktadır aralarında. Dehak acımasızdır, acımasız ve gaddar. Öyle ki unutmuştur insanlar gülmeyi; öyleki ağaçlar çiçek açmayı bırakmıştır, topraklar filize durmayı…Kupkuru bir kış ortasında inim inim inlemektedir Mezopotamya...
Dehak amansız bir hastalığın pençesine düştüğünde, çareyi yine zulmetmekte bulmuştur. Her gün iki gencin beynini ister Mezopotamya halkından... Her gün iki gencini kendi eliyle götürür zalim Dehak’a Mezopotamya... Ağızlar acıdan büzüşmüş, kollar düşmüş iki yana, boyunlar çaresizliği resmeder gibi bükülmüş omuza. Gözlerde kin ve nefret, gözlerde acı ve korku... Ölüm sessiz, sinsi bir yılan başıdır artık Mezopotamya'da. 6 oğlunu kurban vermiştir Zalim Dehak’a Demirci Kawa... altı civanmert, altı delifişek, altı can, altı yürek… Sıra gelmiştir 7. oğluna. Canından bir parça daha istemektedir Dehak…
Öfkelidir Kawa, her gün örsünde döverken demiri çareler düşünmektedir bu zulme… Her gün silerken alnını, sarı, kırmızı, yeşil renkten oluşan önlüğüne… Gayri yetmiştir. Gayri zulüm tak etmiştir canına... Gayri boyun eğmek yoktur bundan böyle... İsyan etmek lazımdır bu zalimliğe, “dur” demek lazımdır… Toplamıştır Mezopotamya halkını ve göstermiştir zulmün sarayını... Herbiri deli öfke, herbiri susamış özgürlüğe, baştan ayağa isyana kesmiş herbiri… Basarlar 20’yi 21 bağlayan soğuk Mart gecesinde Dehak’ın zulüm sarayını…Acının ve açlığın beslediği bedenler, zulmün surlarını döven bir balyoz olmuştur şimdi, yumruklar zalimlerin kalbini delen bir hançer... Kawa, Dehak’ı saklanmış bulur sarayının ucra köşesinde... Kaldırır çekicini ve bin yıllık öfkeyle, bin yıllık susamışlıkla özgürlüğe, indirir zalimin kafasına...
Zulmün sarayı yıkılmıştır artık. O gece yüksek dağlarda ateşler yakılır, halaya durur halk... Bundan böyle hiçbir ulus esir olmayacaktır. Ant içilir: Mezopotamya özgür olacaktır, özgürlük daimi olacaktır bu topraklarda. Ağaçlar çiçeğe durur, topraklar gebe kalır filize tam da o gece… Bahar kucaklar Mezopotamya’yı bin yıllık özlemiyle... “Newroz” denir bugüne... İsyanın ve kurtuluşun adıdır artık Newroz... Umudun ve baharın… Ve unutulmasın diye acılar ve Dehaklar bir daha olmasın diye, her yıl yanar Newroz’un ateşi...
Bugün yeniden zulüm altında inlemektedir Mezopotamya... Dehaklar yeniden ağu ekmiştir bu topraklara, acı binlerce yıllık ağırlığıyla gelip yeniden çöreklenmiştir yüreklere. Bahar çekip gitmiştir bu topraklardan bir kez daha, acı ve zulüm yeniden sıcak ve pis kokan bir hava gibi dolaşmaktadır aralarında… Zulüm altında bir kez daha inlemektedir Kürt halkı... Önce Newroz’ları yasaklanmıştır, sonra dilleri, sonra onlara ait ne varsa her şeyleri alınmak istenmiştir ellerinden. İnkara, teslimiyete, ihanete uğratılmak istenmiştir binlerce kez, katledilmişlerdir oğulları, kızlarıyla… Çünkü bilir ki zalim Dehak, Newroz ateşi yandıkça söküp atamayacaklardır yüreklerden özgürlük özlemini. Bilir ki Mezopotamya halkı, Newroz’da teslimiyet, uzlaşma yoktur! Teslim olmayacaklarıdır zulme, uzlaşmayacaklarıdır Dehakla...
Şimdi başkaldırıdır Newroz bir kez daha... Bir kez daha zulme isyan, bir kez daha özgürlüğe özlemdir. Bir kez daha izlenecek yolu göstermektedir Kürt halkına. Bu yol, Demirci Kawa’nın yoludur, çekiç olup inmeyi beklemektedir Dehakların beynine... Oğullar, kızlar şimdi, dağlarda zalimin beynine düşen binlerce kızıl kor parçasıdır yine, analar barikatlarıdır şehirlerin, çocuklar taşları... Yolu yoktur, Dehak birkez daha ölmelidir, yolu yoktur zulmün kalesi bir kez daha yıkılmalıdır. O güne kadar Newroz, bir muştu bir bayram değildir. O zamana kadar bahar geri dönmeyecektir bu topraklara, toprak gebe kalmayacaktır filize... Mezopotamya yeniden özgür olana kadar isyanın adıdır bir kez daha Newroz. Yolu göstermek için yanıp duracaktır sarı, kırmızı, yeşil renkleriyle her Mart ayı dağların başında…
[Alınteri'nin 22. sayısından alınmıştır]