Çarşamba, 19 Eylül 2007 (19 yıl 1 ay önce)
Uluslararası Hür İşçi Sendikaları Konfederasyonu (ICFTU), her yıl dünya genelinde yaşanan sendikal hak ihlallerinin toplandığı bir rapor yayınlıyor. 2006 yılına ait olan rapor konfederasyonun İngiliz Genel Sekreteri Guy Ryder tarafından açıklandı.
ICFTU 2006 Dünya Raporu'na göre geçtiğimiz yıl 144 sendikacı öldürüldü. 2005 yılında dünya genelinde katledilen sendikacıların sayısı 115'di. Rapordan yansıyan şok edici gerçek öldürülen sendikacıların sayısının yüzde 25 arttığı!
Raporda geçtiğimiz yıl 138 ülkede 800'den fazla sendikacının yaralandığı ya da işkence gördüğü de yer aldı.
Katliamın merkez üsleri, Kolombiya ve Filipinler
ABD'nin Latin Amerika'daki İsrail'i olan Kolombiya, dünyada sendikal mücadele için en tehlikeli ülke olmayı sürdürüyor. Kolombiya'da 2006 yılı içinde çoğunluğu devlete, emperyalist petrol tekelleriyle, Coca Cola, Nestle gibi şirketlere bağlı paramiliter çeteler tarafından 78 sendikacı katledildi.
Kolombiya'dan sonra en çok sendikacının katledildiği ülke ise Filipinler. Ülkede 2006 yılında 33 sendikacı öldürüldü.Baskılar artıyor
Raporda sendikacıların dünyanın 138 ülkesinde şiddete maruz kaldığı vurgulanırken, 2006 yılında 5 bin kadar sendikacının gözaltına alındığı bunlardan 500'ünün tutuklandığı kaydediliyor.
Gine'de sendikal gösterilere polisin sert tepki gösterdiği belirtilirken, Suudi Arabistan ve Birleşik Arap Emirlikleri'nde sendikaların yasak olduğu, Çin ve Myanmar'da ise bağımsız sendikal faaliyetlerin yasadışı sayıldığı bilgisi de raporda yer aldı.
Türkiye ve İran'da yer aldı
Sendikacıların ve her türlü sendikal faaliyetin "emperyalistlerin ajanları", "dış güçlere karşı ulusal güvenlik" gibi demogojilerle büyük baskı ve saldırı altında tutulduğu İran'da raporda yer aldı. Tahran’daki baskılara Otobüs Şirketi Sendikası lideri Mansur Osanlu’nun tutuklanması ve dövülmesi örnek gösterildi.
Azerbaycan ve Türkiye’de çok sayıda işçinin saldırıya maruz kaldığının belirtildiği raporda, Türkiye'de direniş ve greve çıkan işçilerin tutuklama ve polis şiddetiyle karşı karşıya kaldığı ve antisendikal saldırının yaygın yaşandığı vurgulandı.
Emperyalist Coca-Cola tekeli, sadece "yaşam bu işte!" ile değil, ölüm mangaları kurarak, sendikacı ve öncü işçileri katletmekle de ünlü.
Fotoğraf: Coca Cola'nın Kolombiya'daki sendikacı katliamlarına karşı İtalya'da örgütlenen boykota çağrı afişi...Emperyalist ülkelerde atlanmadı
Batılı ülkelere de eleştiriler yöneltilen raporda, ABD'de milyonlarca işçinin örgütlenme hakkından mahrum olduğu, Avrupa'da da sendikal özgürlüğe gereken saygının gösterilmediği ve toplu görüşmeleri gerçekten ciddiye alan ve uyan şirketlerin sayısının yüzde 10'dan az olduğu belirtildi. Avustralya’da da sendikal haklara ağır kısıtlamalar getirildiği ifade edildi.
Kadın işçilere ağır baskı
ICFTU raporunda, sendika karşıtı baskıya özellikle kadınların maruz kaldığının altı çizildi. Raporda, Asya ve Latin Amerika’da çok sayıda kadın işçinin işten atıldığı ve temel haklarının reddedildiği belirtilirken, Fas’ta tekstil işçisi kadınların bir grev yaptıkları gerekçesiyle mahkemelik olduklarına dikkat çekildi.
Coca Cola gibi emperyalist tekellerin kurdukları ölüm mangalarıyla sendikacı katliamlarının merkez üssü olan Kolombiya'daki durumu daha iyi anlamak amacıyla Söz Alınterinin Kurultayı için Mart 2006'da Türkiye'ye gelen USO (Kolombiya Enerji İşçileri Birliği) uluslararası temsilcisi Freddy Pulecio Perez'e bağlanıyoruz:
İşçi başına üç asker
"Kolombiya’da koşullar gerçekten çok ağır ve her geçen gün daha da ağırlaşıyor. Burada Barancaverme rafinerisini örnek olarak verebiliriz. Çünkü bu bizim mücadelemizin sembolüdür. İşletmenin farklı farklı bölümleri var ve buralarda çok sıkı güvenlik önlemleri var. İşçi başına üç asker var ve her yer kameralarla kontrol ediliyor. USO bu askerleri takip etmesi için, işçi önderlerinden savunma ekipleri oluşturdu.
Öte yandan ekonomik olarak da koşullar çok ağır. Grev yapıldı ve bundan sonra 250 kişi işten atıldı. Yargı süreciyle işçilerin yüzde 80’i geri döndü ve diğerlerine de devlet tazminat ödemek zorunda. Ancak bu süreç USO’yu da ekonomik olarak çok güçsüz bir duruma düşürdü."
Bir silahla ne yapılabilinir?
"Ecopetrol’de toplam 10 bin civarında işçi var. Bunlardan 3000-4000′i sendikalı. Ama bizim zorluğumuz dünyadaki tüm petrol işletmelerinin bölgede olması. Ve tüm bu büyük şirketler, özel güvenlik şirketleri, paramiliter gruplarla çalışıyor, hatta narkotik trafiğine bile müdahil oluyorlar.
Bu konuyla ilgili devletle de görüşüldü ve yasal olarak silah taşıma izni talep edildi. Ama kabul edilmedi tabii. Hiçbir güvenlik, hiçbir şans yok. Ben de pek çok saldırıya maruz kaldım. Kolombiya’dayken boş gezmezdim, uyurken bile ve tuvaletteyken de... Ama bir silahla ne yapılabilir ki? Tek bir şey... Onurunuzu korursunuz. Ben öleceksem sen de öleceksin. Bu kadar nettir."
Gerekli olan doğru bir mücadele hattı
"Ben sendika yöneticisiydim. Silahla geziyordum ama tamamen insanlardan izole olmuştum. Bana kalırsa tek başına silahlarla kazanmanın bir şansı yok. Ama biri beni öldürmek istiyorsa, ben kendimi savunurum. Bana kucağımda küçük kızımla saldırdılar. Tek başına silahın bir anlamı yok. Bir politika, doğru bir mücadele hattı yoksa anlamsız.
Bugün bakın Irak’a. Orası silah dolu. Ama politika yok, bu yüzden de bir sonuç da yok. İnsanlar birbirlerini öldürüp duruyorlar. Bu yüzden de bu konuda dikkat diyorum. Stratejik bir politik hat ve uluslararası bir ağ… Bizim de bölgede yapmaya çalıştığımız bu."
