GÜNCEL
Şimdi bunlar elele verip bir kez daha halkı kandırmak, korkularına ve onlarca yıllık önyargılarını gıdıklayıp onların gelecekleri üzerine kendi geleceklerini inşa etmeye çalışıyorlar.
Savaş tamtamları çalıp salyalı nutuklar çekiyorlar. Gazeteler bu salyalarla basılıyor. Manşetlerden, ilk haberlere delik çorapları, kar ya da cılk çamur içinde naylon terlikle dolanan bebelerimizin resimleriyle süslenmiş ve tam da onlara karşı düşmanlığı körükleyen haberler veriyorlar.
Kapısı ve penceresi olması gereken boşlukları naylonla, brandayla yahut battaniyelerle kapatılıp hiç olmazsa rüzgarın girmesi engellenmeye çalışılmış briketten kondu müsvettesi en rezil şoven milliyetçi propagandalara malzeme yapılıyor.
Sanki onları yoksulluğun ve yoksunluğun bu en dip noktalarındaki yaşamla aşağılayanlar sömürüyle zenginleşenler ve hem bu zenginliği hem de onu yaratan emek gücü sömürüsünü bir doğa kanunu olarak proletaryanın bilincine kazımaya çalışanlar kendileri değilmiş gibi, sahte gözyaşları arasında sırıtan fırsatçılar olarak bilinçleri bulandırmaya girişiyorlar.
Çünkü onlar, tam da bu yoksullukların ve yoksunlukların sayesinde varlar. Ya da onlar varoldukları için bu yoksulluklar ve de yoksunluklar vardır.
Yoksulluk ve yoksunluklarla kuşatılan proletarya ve tüm emekçiler daha yaşamlarının sorumluluğunu almadan tıpkı Er Mehmet Coşkun'un cesedi gibi; okula başlamadan bile değil düpedüz çocuk olamadan, çocukluğunu yaşayamadan henüz 6 yaşında fabrikada işçi, 20 yaşında kapitalistin ordusunda asker ve kardeşlerine düşman olmaya mahkum edilenlerin cesetlerini yine proletaryaya pazarlıyorlar.
İşte tam bu anda hatırlanmalıdır Sevdalımız Nazım;
Vatan çiftliklerinizse,
kasalarınızın ve çek defterlerinizin içindekilerse vatan,
vatan, şose boylarında gebermekse açlıktan,
vatan, soğukta it gibi titremek ve sıtmadan kıvranmaksa yazın,
fabrikalarınızda al kanımızı içmekse vatan,
vatan tırnaklarıysa ağalarınızın,
vatan, mızraklı ilmühalse, vatan, polis copuysa,
ödeneklerinizse, maaşlarınızsa vatan,
vatan, Amerikan üsleri, Amerikan bombası,
Amerikan donanması, topuysa,
vatan, kurtulmamaksa kokmuş karanlığımızdan,
ben vatan hainiyim.
Böyle yazıyordu Nazım Hikmet bugün korumak ve kollamak için çocuklarımızı, oğullarımızı kardeşlerine düşmanlıkla yoğurup onları öldürmeye gönderenlere karşı.
Bugün hala geçerli ve bu dizeler, mısralardaki öfke ve çağrı yazıldığı andaki kadar günceldir.
Mehmet, işçi olan ve askerde siroza yakalandığı için artık çalışamadığından, malülen emekli olmak zorunda kalan ama bu durumda bile çobanlık yaparak ailesinin geçimini sağlamaya çalışan babasına yardım etmek için başlamak zorunda kalmış halı fabrikasında çalışmaya.
Tüm yaşıtları gibi küçük ellerinin, ince parmaklarının ipler arasındaki rahat ve hızlı hareketlerine karşın küçücük yaşı sayesinde ucuz bile değil kelimenin gerçek anlamında sadaka düzeyindeki bir ücret karşılığında dokudu ha dokudu ama; kapitalizmin kefenini değil kendi yoksunluğunu. 3 yıl sürmüş bu sömürülerin en aşağılığı olan çocuk emeği, sömürüsüne konu edilişi. Çünkü "işçilik" okulla birlikte gitmiyordur, küçük Mehmet'in minik omuzları ikisini birden taşıyamıyordur. Tek seçenek okulun bırakılmasıdır.
Yaşamının sonrası da başlangıcından farklı olmaz: Oto tamirhanesinde çıraklık, okuyamadığı okulun önünde sınıf arkadaşlarına simit satmak, onların ayakkabılarını boyamak...
Bu arada annesi de hemen tüm Antepli işçi eşleri gibi fıstık kırıyordur. Ederi; günde 5 kg karşılığı 2 YTL'dir.
Sonrasında (07:00'den 21:00'e) günde 14 saat hamallık karşılığı haftada 80 YTL ile annesine ve ailesine katkı yapar Mehmet.
Ailesi, Sıddık'a harçlık olarak 14 ayda sadece 100 YTL gönderebilmişti. "Bizim köyde parası olan çay içer, parası olmayan burnunu çeker" diyerek ''neden'' sorusunun cevabını veren baba Küçükgöz, "Zengin olan iyi yerde, olmayan bizim çocuk gibi Gabar'da askerlik yapar. Biraz da zengin çocukları vatanı için dağlara çıkmalı" sözleriyle yalnızca haklı ama geç kalmış bir tepkiyi dile getirmiyor ne kadar yanlış formüle edilmiş te olsa geride kalanları, sıraya sokulmak istenenleri ve ailelerini uyarıyor.
Mehmet Coşkun'la aynı "kaderi" paylaşan arkadaşı Kasım Aksoy'un durumu da farklı değil. Geride kalan 2 ve 3 yaşında iki çocuğun, içinde yere serili kilimler ve kenara yığılmış yataklardan başka hiçbirşeyin olmadığı kondunun önünde çorapsız yalınayak dolaştıkları basına yansıyıp şovenizme meze edildiğinde devlet (Şanlıurfa Valisi) lütfedip birkaç parça giyecek gönderiyor.
Diğerlerinin drumları, öyküleri de onlarınkinden farklı değil. Tıpkı Sıddık Küçükgöz gibi. O da, "maddi imkansızlıklar" nedeniyle lise 2'den terk bir simitçi olarak Bursa'da yaşama tutunmaya çalışmaktadır. Komşu köyden nişanlanmış ve altı tencere, bir tabak takımı, iki halı ve iki bileziği Küçükgöz'ün iki çekyat ve bir sobadan oluşan çeyiziyle tezkere sonrası evlenmenin hayallerini kurmaktadır.
İşte Denizli'li Bayram Durukan. Lise'yi Denizli İmam Hatip Lisesi'nde yatılı okumuş. Okuldan sonra da tütün işinde ailesine yardım etmekten başka iş oldukça Pamukkale ve Karahayıt'taki otellerde, restoranlarda garsonluk yaparak yoksul ailesine destek olmaya çalışıyormuş.
O da sevdiği kızla nişanlanmış ve tezkere sonrası evlenme planıyla apar topar askere gönderilmiş.
"Çok para istemezdi" diye başlıyor abisi, para göndermek için ısrar etmek zorunda kaldığı ve telefon aracılığıyla gerçekleşen son konuşmalarını anlatan abisi:
İsimler, yaşanan şehirler değişse de yoksulluğun diğer adı yoksunluklarla aşağılanan yaşamlar, kölece sömürüyle tüketilen umutlar ve beklentisizliğin sömürücüsü ırkçı, şoven milliyetçiliğin nefret tohumlarıyla zehirlenip tüm bunların sorumlusu sınıf düşmanına teslimiyet değişmiyor.
Kendi davası için dövüşmeyenler düşmanı için, sınıf düşmanı tekelci asalaklar için, onların azami karları için azami sömürü düzeninin güvenliği uğruna dövüşüyorlar.
Kanlarını akıtıp, kan döküyorlar.
Sonuçta 20 küsür yıllık kirli bir savaşın, 40 binlerle sayılan ölünün kanları üzerinde bir sefahat dünyası kuran kapitalistler, krizlerle sarsılan dünyanın en hızlı ve istikrarlı büyüyen birkaç ülkeden biri olan Türkiye'nin proletaryasını hala sessiz, sorunsuz kanırta kanırta sömürebiliyorlar.
Türkiye proletaryası yeter demezse bu sömürü de, halklar arasında düşmanlık ta büyütülmeye devam edecektir.
Ucu emperyalizmin tasmasında Arap ve Acem halklarının üzerine saldırtılmaya ve lekesi asla silinemeyecek yeni kirli savaşlara koşulmaya uzanan bir yol bu. Bu yolda yürünüp yürünmeyeceğini belirleyecek adımlar ırkçı, şoven kışkırtmalar ve provokasyonlar karşısındaki duruşla belirlenecektir.
Proletaryanın kapitalistler için dökülecek kanı yoktur.
Çarşamba, 17 Ekim 2007 (19 yıl 3 hafta önce)
Türkiye kapitalizmine karakterini veren temel özellik işbirlikçiliktir.
Bağımsızlık mücadelesini takip eden ilk birkaç yıllık geçiş dönemi hariç tutulursa bugünlere değin uzanan ülke tarihi emperyalist çelişmelerin oluşturduğu kamplaşmalarda yer kapıp karşılığında toplanan parsalarla kapitalist tekerleğin çevrilmesinden ibarettir. Yani Türkiye proletaryasının emek gücünün son kırıntısına kadar sömürülmesi için gerekli olanakların (fabrikalar ve içlerindeki üretim araçları, üretilen malların nakliyesinde kullanılan kamyon, tanker, tren, gemi vb. biçimlerde nakliye araçları ile bunların hareketinin zorunlu gerekleri olan yollar ve yakıt...) işte bu parsa sonucu oluşturulup harekete geçirilerek dünün toprak ağası, şehir eşrafı vd. kılıklarla varolan asalaklarının bugünün "saygın" kapitalistleri olmalarını sağlamıştır.
TÜSİAD'ı oluşturan en büyük ve en çürük kesim başta gelmek üzere varoluşlarının temelinde bu emperyalizm işbirlikçilerinden ve onların sahip oldukları bir devlet aygıtından onurlu bir duruş ve Türkiye proletaryasının yararına bir eylem beklemek en hafif tabiriyle aymazlıktır. Daha açık ifadesiyle söylemek gerekirse bu işbirlikçiliği maskeleyerek şehirler ve kırların proleterlerine yutturma soysuzluğu.
Tekelci medyanın işi zaten bu. Kapitalist düzen partilerinin varoluş amaçlarının en önemli parçası da öyle.
Salyalı gazeteler
Şimdi bunlar elele verip bir kez daha halkı kandırmak, korkularına ve onlarca yıllık önyargılarını gıdıklayıp onların gelecekleri üzerine kendi geleceklerini inşa etmeye çalışıyorlar.
Savaş tamtamları çalıp salyalı nutuklar çekiyorlar. Gazeteler bu salyalarla basılıyor. Manşetlerden, ilk haberlere delik çorapları, kar ya da cılk çamur içinde naylon terlikle dolanan bebelerimizin resimleriyle süslenmiş ve tam da onlara karşı düşmanlığı körükleyen haberler veriyorlar.
Kapısı ve penceresi olması gereken boşlukları naylonla, brandayla yahut battaniyelerle kapatılıp hiç olmazsa rüzgarın girmesi engellenmeye çalışılmış briketten kondu müsvettesi en rezil şoven milliyetçi propagandalara malzeme yapılıyor.
Sanki onları yoksulluğun ve yoksunluğun bu en dip noktalarındaki yaşamla aşağılayanlar sömürüyle zenginleşenler ve hem bu zenginliği hem de onu yaratan emek gücü sömürüsünü bir doğa kanunu olarak proletaryanın bilincine kazımaya çalışanlar kendileri değilmiş gibi, sahte gözyaşları arasında sırıtan fırsatçılar olarak bilinçleri bulandırmaya girişiyorlar.
Yoksulluk edebiyatından kan pazarlamasına
Çünkü onlar, tam da bu yoksullukların ve yoksunlukların sayesinde varlar. Ya da onlar varoldukları için bu yoksulluklar ve de yoksunluklar vardır.
Yoksulluk ve yoksunluklarla kuşatılan proletarya ve tüm emekçiler daha yaşamlarının sorumluluğunu almadan tıpkı Er Mehmet Coşkun'un cesedi gibi; okula başlamadan bile değil düpedüz çocuk olamadan, çocukluğunu yaşayamadan henüz 6 yaşında fabrikada işçi, 20 yaşında kapitalistin ordusunda asker ve kardeşlerine düşman olmaya mahkum edilenlerin cesetlerini yine proletaryaya pazarlıyorlar.
İşte tam bu anda hatırlanmalıdır Sevdalımız Nazım;
Vatan çiftliklerinizse,
kasalarınızın ve çek defterlerinizin içindekilerse vatan,
vatan, şose boylarında gebermekse açlıktan,
vatan, soğukta it gibi titremek ve sıtmadan kıvranmaksa yazın,
fabrikalarınızda al kanımızı içmekse vatan,
vatan tırnaklarıysa ağalarınızın,
vatan, mızraklı ilmühalse, vatan, polis copuysa,
ödeneklerinizse, maaşlarınızsa vatan,
vatan, Amerikan üsleri, Amerikan bombası,
Amerikan donanması, topuysa,
vatan, kurtulmamaksa kokmuş karanlığımızdan,
ben vatan hainiyim.
Böyle yazıyordu Nazım Hikmet bugün korumak ve kollamak için çocuklarımızı, oğullarımızı kardeşlerine düşmanlıkla yoğurup onları öldürmeye gönderenlere karşı.
Bugün hala geçerli ve bu dizeler, mısralardaki öfke ve çağrı yazıldığı andaki kadar günceldir.
Vatan 6 yaşında fabrikaysa
Mehmet, işçi olan ve askerde siroza yakalandığı için artık çalışamadığından, malülen emekli olmak zorunda kalan ama bu durumda bile çobanlık yaparak ailesinin geçimini sağlamaya çalışan babasına yardım etmek için başlamak zorunda kalmış halı fabrikasında çalışmaya.
Tüm yaşıtları gibi küçük ellerinin, ince parmaklarının ipler arasındaki rahat ve hızlı hareketlerine karşın küçücük yaşı sayesinde ucuz bile değil kelimenin gerçek anlamında sadaka düzeyindeki bir ücret karşılığında dokudu ha dokudu ama; kapitalizmin kefenini değil kendi yoksunluğunu. 3 yıl sürmüş bu sömürülerin en aşağılığı olan çocuk emeği, sömürüsüne konu edilişi. Çünkü "işçilik" okulla birlikte gitmiyordur, küçük Mehmet'in minik omuzları ikisini birden taşıyamıyordur. Tek seçenek okulun bırakılmasıdır.
Yaşamının sonrası da başlangıcından farklı olmaz: Oto tamirhanesinde çıraklık, okuyamadığı okulun önünde sınıf arkadaşlarına simit satmak, onların ayakkabılarını boyamak...
Bu arada annesi de hemen tüm Antepli işçi eşleri gibi fıstık kırıyordur. Ederi; günde 5 kg karşılığı 2 YTL'dir.
Sonrasında (07:00'den 21:00'e) günde 14 saat hamallık karşılığı haftada 80 YTL ile annesine ve ailesine katkı yapar Mehmet.
Ailesi, Sıddık'a harçlık olarak 14 ayda sadece 100 YTL gönderebilmişti. "Bizim köyde parası olan çay içer, parası olmayan burnunu çeker" diyerek ''neden'' sorusunun cevabını veren baba Küçükgöz, "Zengin olan iyi yerde, olmayan bizim çocuk gibi Gabar'da askerlik yapar. Biraz da zengin çocukları vatanı için dağlara çıkmalı" sözleriyle yalnızca haklı ama geç kalmış bir tepkiyi dile getirmiyor ne kadar yanlış formüle edilmiş te olsa geride kalanları, sıraya sokulmak istenenleri ve ailelerini uyarıyor.
Mehmet Coşkun'la aynı "kaderi" paylaşan arkadaşı Kasım Aksoy'un durumu da farklı değil. Geride kalan 2 ve 3 yaşında iki çocuğun, içinde yere serili kilimler ve kenara yığılmış yataklardan başka hiçbirşeyin olmadığı kondunun önünde çorapsız yalınayak dolaştıkları basına yansıyıp şovenizme meze edildiğinde devlet (Şanlıurfa Valisi) lütfedip birkaç parça giyecek gönderiyor.
Diğerlerinin drumları, öyküleri de onlarınkinden farklı değil. Tıpkı Sıddık Küçükgöz gibi. O da, "maddi imkansızlıklar" nedeniyle lise 2'den terk bir simitçi olarak Bursa'da yaşama tutunmaya çalışmaktadır. Komşu köyden nişanlanmış ve altı tencere, bir tabak takımı, iki halı ve iki bileziği Küçükgöz'ün iki çekyat ve bir sobadan oluşan çeyiziyle tezkere sonrası evlenmenin hayallerini kurmaktadır.
İşte Denizli'li Bayram Durukan. Lise'yi Denizli İmam Hatip Lisesi'nde yatılı okumuş. Okuldan sonra da tütün işinde ailesine yardım etmekten başka iş oldukça Pamukkale ve Karahayıt'taki otellerde, restoranlarda garsonluk yaparak yoksul ailesine destek olmaya çalışıyormuş.
O da sevdiği kızla nişanlanmış ve tezkere sonrası evlenme planıyla apar topar askere gönderilmiş.
"Çok para istemezdi" diye başlıyor abisi, para göndermek için ısrar etmek zorunda kaldığı ve telefon aracılığıyla gerçekleşen son konuşmalarını anlatan abisi:
Ayda 100-150 YTL gönderirdim. En son telefonda konuştuğumuz gün göndereyim mi dediğimde bana, "Ağabey halimi bir görsen. 40 gündür neredeyse su yüzü görmedik. Para göndersen nereden gidip alacağım? Gidip alsam nerede harcayacağım?" dedi.Biri diğerinin tıpkı basımı öyküler.
Yeni katliamların yolu
İsimler, yaşanan şehirler değişse de yoksulluğun diğer adı yoksunluklarla aşağılanan yaşamlar, kölece sömürüyle tüketilen umutlar ve beklentisizliğin sömürücüsü ırkçı, şoven milliyetçiliğin nefret tohumlarıyla zehirlenip tüm bunların sorumlusu sınıf düşmanına teslimiyet değişmiyor.
Kendi davası için dövüşmeyenler düşmanı için, sınıf düşmanı tekelci asalaklar için, onların azami karları için azami sömürü düzeninin güvenliği uğruna dövüşüyorlar.
Kanlarını akıtıp, kan döküyorlar.
Sonuçta 20 küsür yıllık kirli bir savaşın, 40 binlerle sayılan ölünün kanları üzerinde bir sefahat dünyası kuran kapitalistler, krizlerle sarsılan dünyanın en hızlı ve istikrarlı büyüyen birkaç ülkeden biri olan Türkiye'nin proletaryasını hala sessiz, sorunsuz kanırta kanırta sömürebiliyorlar.
Türkiye proletaryası yeter demezse bu sömürü de, halklar arasında düşmanlık ta büyütülmeye devam edecektir.
Ucu emperyalizmin tasmasında Arap ve Acem halklarının üzerine saldırtılmaya ve lekesi asla silinemeyecek yeni kirli savaşlara koşulmaya uzanan bir yol bu. Bu yolda yürünüp yürünmeyeceğini belirleyecek adımlar ırkçı, şoven kışkırtmalar ve provokasyonlar karşısındaki duruşla belirlenecektir.
Proletaryanın kapitalistler için dökülecek kanı yoktur.