Pazartesi, 10 Mart 2008 (18 yıl 8 ay önce)
Katık, Geri Dönüşüm İşçileri Gazetesi, Sayı:5
Sevgili dostlar, biraz da olsa bir insanın nasıl değiştiğini sizlerle paylaşmak istiyorum. 1985 yılında doğduğum söyleniyor. Söyleniyor diyorum çünkü ailemde ne okuma yazmaya, ne de kimin ne zaman doğduğuna önem veren vardı. Önemli olan tek şey, erkek doğmasıydı. Bizim olmayan ve hiçbir zaman kirasını doğru dürüst ödeyemediğimiz, ahırdan bozma bir evde çocukluğumun bir kısmı geçti. Babam cezaevinde olduğu için annem hem babalık hem de analık ediyordu, şehir tüm korkunç yüzüyle üstüme geliyordu.
Ne olduğunu bile bilmediğim cezaevinden bir gün babamın bana bir bisiklet getirip, geleceği günü hayal edip duruyordum. Fakat yanıldım, ne babam bir daha geldi ne de kırmızı bisikletim. Okula ilk gittiğim gün, öğretmen herkese babalarının ne iş yaptığını sorduğunda babamın ne iş yaptığını bilmediğimi söyledim. Öyle bir azar işittim ki, etrafıma baktığımda bizim mahallede oturan çocukların korkudan titrediğini gördüm. Çünkü onların babaları da ya tarlada ya da işsizdiler. Eve gider gitmez anneme babamın ne iş yaptığını sordum. Biraz sustuktan sonra oğlum baban devrimciydi dedi. Çok heyecanlandım artık okulda babamın ne iş yaptığını söyleyebilirdim. Sabah öğretmen sınıfa girer girmez parmağımı kaldırdım ve ayağa kalktım. Babamın ne iş yaptığını öğrendiğimi, babamın devrimci olduğunu söyledim. Bizim dilimizde olmayan eğitim sisteminden ilk tokadı o gün yedim. Şaşırmış bir keklik gibi donup kalmıştım. Karşısında sanki bir çocuk değil bir düşman varmış gibiydi.
İşte dostlar benim hikayem burada başladı. Bir daha babamın devrimci olduğunu söylemeden ilkokulu bitirdim. Bu sırada devrimcinin ne olduğunu öğrenmiştim, o kızdığım babamı şimdi anlıyor ve onunla gurur duyuyordum. Karar vermiştim, ben de devrimci olmalıyım ve Rüştü öğretmenleri değiştirmeliyiz diye. İlk kez ortaokulda benim gibi düşünen arkadaşlarla bir araya geldik. Hepimiz umut doluyduk, inançlıydık. Sanki bir aslan yavrusuymuş gibi hissediyorduk kendimizi. İlk yürüyüşlere o zaman katıldım, sistemin çürümüş beynine yapabildiğim tek şey slogan atmak oldu. İlk copu, gözaltını o zamanlar tattım. Yediğim her cop, beni daha da babamlaştırıyordu.
Lise yıllarında artık daha bilinçli daha örgütlüydük. İlk aşkı, ilk mapusluğu o yıllarda yaşadım ve hepsinden önemlisi Marks’ı, Lenin’i anlıyordum artık. Lisede dokuz arkadaş tasdikname alarak okuldan uzaklaştırıldık. Biz bunu neden yaptıklarını biliyorduk. Gerçi kendi dilimde olmayan eğitim sistemi bana çekici gelmiyordu; tek sıkıntım ve beni üzen, bunu anneme nasıl anlatacağım oldu. Onun dünyasını, hayallerini yıkmak istemiyordum. Ama bir devrimci asla yalan söylememeliydi ve tüm cesaretimi toplayıp anneme kekeleyerek okuldan atıldığımı söyledim. Verdiği tepki beni de şaşırttı. "Oğlum sen de babanın yolundasın bunun için seni engellemem" deyince donup kaldım.
Yaşadığımız mahallede nerdeyse herkes kağıt toplama işine bulaşmıştır. Ben de bir süreliğine de olsa bu işi yapmak zorundaydım. Kağıt işçiliğine böyle başladım, işin içine girdikçe çöpün ne kadar büyük bir sektör olduğunu gördüm. Yalnız büyük eksiklikler vardı, en başta kimsenin sigortası yok, her şehirde saldırılar var. Herhangi bir örgütlülüğümüz yoktu. Derhal çözümler üretilmeliydi. Direndik, mücadele ettik. Daha önce bizi görmezden gelenler şimdi bu büyük gücün karşısında ne yapacaklarını şaşırıp özel birimler kuruyorlar. Bizlerin korkacağını düşünenler, bu saldırılarla daha da bilendiğimizin, inancımızın bir kat daha arttığının farkında değiller. Ama bir gün anlayacaklar!
Adana’dan Atık Kağıt İşçisi Savaş