Gök gürlemeyince yer gülmez

Perşembe, 19 Haziran 2008 (18 yıl 4 ay önce)

Açlık grevi başladıktan bir süre sonra 27 Nisan 1984‘te Fatih‘in yargılandığı davanın duruşması vardı. Duruşmadan atıldı. Üzerinde külot ve fanila, öyle gelmişti…

Cezaevinde (Metris ve Sağmalcılar) neler oluyordu? Açlık grevine katılanlar kaç kişiydi? İstemleri nelerdi? Sorular çoğalıyordu. Yanıt bulmak zordu. Aileler ve avukatlar, grevcilerle görüşme olanağına sahip değildi. Çünkü grevde olanlar tek tip elbiseyi giymiyordu.

Her Çarşamba Sağmalcılar’a gidiyordum. Hastaneye kaldırıldıktan sonra görüşebildiğim sevgili Fatih, “Geldiğinizi söylemiyorlardı, ama ertesi gün de geldiğinizi bildiren telgrafı veriyorlardı…” diyecekti. İdare, bize “Müvekkileriniz görüşmek istemiyor” diyordu.

Açlık grevinin ölüm orucuna dönüşeceği söyleniyordu. Artık beklemedeydik. Kaç kişi ölüm orucuna gidecekti? Kimler?.. 50. güne gelmiştik.

30 Mayıs 1984. Yine Sağmalcılar’dayım. Görüştürülmüyorum. Orada Fatih’in Haydarpaşa Askeri Hastanesi‘nde olduğunu öğreniyorum. Fatih ölüm orucunda.

31 Mayıs 1984, Perşembe. TİKB davası sanıklarından müvekkilim Mehmet Fatih Öktülmüş, iki askerin arasında, koridorun ta ilerisinden güçlükle, yavaş yavaş yürüyerek geliyor. Fatih, eylemin nedenlerini, taleplerini, eylemi ölüm orucu şeklinde sürdüren TİKB ve Devrimci Sol‘dan 18 kişinin adlarını söylüyor.

“Faşizme ve teslimiyetçiliğe karşı böyle bir eylem zorunluluğu doğdu. Tarihsel bir sorumluluktu önderlik. Biz gereğini yapıyoruz… Eylemimiz başarıya ulaşacaktır. Biz ölsek bile, bitmeyecek bu iş, ardımızdan gelecek ikinci üçüncü grup arkadaşlar eylemi sürdüreceklerdir.” Metris’teki geriye gidişten, ağır insan hakları ihlallerinden söz etti. Kendi özgür iradeleri ile böyle bir eyleme gönüllü olduklarını, kendileri gibi diğer arkadaşlarının da gönüllü olduğunu, ancak 18 kişinin ilk ölüm orucu müfrezesini teşkil ettiğini söyledi.

12 Haziran 1984. Fatih’i getiriyorlar. Üzerinde kırmızı tişört, sol gözü pamukla bantlanmış. Fatih’i uzun tutmak istemiyorum. O, şunları söylüyor:

“Üstümdeki tişörtü Aysel‘e vereceğim. Bana bir kırmızı tişört alır mısınız? Bir de olanak bulursanız beni Osman Yaşar Yoldaşcan‘ın yanına, Silivrikapı mezarlığına gömün… Bir daha görüşemeyebiliriz, biz biyolojik olarak öleceğiz, oysa ölüm çanları siyasi müflislerin başından çoktan çalıyor ve onları siyaseten öldürüyor. Biz yaşayacağız!”

14 Haziran 1984. Aysel’in babası ile görüşüyorum. Sorguya çekmişler. “Neden bu kadar çok dilekçe ve telgraf yazıyorsun” demişler. “Evladım ölüyor, bir dilekçe yazıyorum, ne yapabilirim ve niye yapmayayım?” demiş. “Bir daha yazacak mısın?” demişler. “Evet” demiş.

Önce Aysel’le görüşmek istiyoruz. Aysel baygın yatıyor. Pazartesi (60. gün) her iki gözleri görmemeye başlamış ve bilincini yitirmiş. Serum takıyorlarmış ve kendine geldiğinde çıkarıp atıyor. Bayanlardan yalnızca Aysel kalmıştı. Tek başına, koca koğuşta yatıyor. Her iki kolu da delik deşik. Kuru kan lekeleri boydan boya.

Birkaç arkadaşı bu arada Fatih’in de zaman zaman bilincini yitirdiğini söylüyor. Fatih’in bilinç yitimi olasılığına karşı bir konuşma yaptığını, kendisine doktor müdahalesi yapılmak istendiği takdirde daha iyi durumda olan arkadaşların engel olmasını istediğini, marş söyleyip slogan attığını öğreniyoruz.

Fatih’le son görüşmemiz

Derisi iyice çekilmiş, kasları erimiş. Başını güçlükle kaldırıyor. Boynu incecik. Ellerini tel örgülere uzatıyor. Parmaklarına dokunuyorum. Ankara’daki görüşmelerimizi anlatıyoruz.

“Sorun bizim ölmemiz, yaşamamız sorunu değil. Biz ölebiliriz, hatta ikinci grup arkadaşlar… Ama kazanan biz olacağız, kazanacağız.”

“Fatih” diyorum, “daha Adana’da savunma yapacaksın, nereden çıkarıyorsun ölümü?”

“Evet yapacağız, ne zaman duruşma… Ama artık siz bizi orada temsil edersiniz, çünkü gerçekçi olmak gerek, bizim orada olmamız artık çok uzak bir olasılık. Bizim için yaptıklarınıza teşekkür ederiz”.

O, fizik acıları, manevi acıları en üst düzeyde yaşamış ve direnmiş bir insandı. Ölüme adım adım bu kadar yaklaşmış halde, inancını haykırması ve bir heykel gibi doğrulması karşısında susuyoruz. “Kazanacağız, kazanacağız!..”

14 Haziran 1984. Abdullah Meral yere düşüyor.

17 Haziran 1984 Pazar. 3-4 tutuklu ailesi yol kenarında çimlere oturmuş bekleşiyorlar. Bir haber olup olmadığını soruyorum. “Haydar ve Fatih ölmüş” diyorlar. “Fatih benim müvekkilimdi” diyorum. Elleriyle ağızlarını kapatıyorlar. Doğru muydu? Ölmüşler miydi? İnsan inanmak istemiyor.

Cenaze için geniş güvenlik önlemleri alınıyor. Etrafımızda resmi ve sivil polisler var. Cezaevinden Haydar ve Fatih’in eşyaları getiriliyor. Morgun içinde yıkayıcı Fatih’i soğuk yerden çıkarıyor. Fatih’in benim duruşmalarda çokça gördüğüm tavırlı bir ifadesi var yüzünde. O çıkık elmacık kemikleri, ince küçük çenesiyle geniş alnı yine tipik fizik özellikleri ve bir adım ötemde… Elini yakalıyorum. Yıkayıcı soruyor, “Suçu neydi?”. “Suçsuzdu” diye yanıt veriyorum. “Niye öldü?” deyince cevap veremiyorum.

20 Haziran 1984 Çarşamba. Sağmalcılar’a gidiyorum. Görüş yine yok.

21 Haziran. Ölüm orucu devam ediyor.

Aysel bitkisel hayatta. Ölüm-kalım mücadelesi veriyor. Hasan Telci yere düşüyor.

24 Haziran 1984. Eylem sona eriyor. “Niye öldü?” sorusuna yanıt, İstanbul’a çok uzak bir cezaevinden geliyor. Fatih’in bir arkadaşından:
“Gök gürlemeyince yer gülmez!”.

*Devrimci Proletarya dergisinin 10 Haziran 1992 tarihli 11. sayısından Fatih’in avukatının anlatımından kısaltılarak alınmıştır.