Salı, 21 Ekim 2008 (18 yıl 2 hafta önce)
Katık, Sayı: 6
Artık hiçbir şey eskisi gibi değil. Eskisi gibi olmayan aslında sokaklar değil, sokaklardan giden mahalle sakinlerimiz. Dinleyin beni trafo altındaki çöp, sokak başındaki, park karşısındaki, market yanındaki çöp. Her gidişin bir gelişi vardır elbet. Yine çıkacak, atomlarca plastik, pet, naylon çıkacak. Elbet kilolarca maden, yine sevineceğiz yine yüzümüz gülecek.
Bazı anlar vardır hiçbir zaman unutulmayan anlar. Hani olur ya sevinçten kanatlanmak ya da başını vuracak bir şeyler ararsın. Sevincine sevinç katmak, herkese, dağa taşa haykırmak istersin. Ya da kendi içinde yersin kendini. Bir an ölmek istersin, isyanın bir kor olur içinde, gözlerin alevlenir. Belki kime isyan ettiğini bilmeden isyankar olur yüreğin ve yorulmuş bedenin.
İşte yine bir kağıtçı için sıradan bir gündü. Her yer aynı, sokaklar, bankalar, marketler aynı... Ta ki o ana kadar, unutamadığım o ana kadar. Neyse çok uzattım dilimin varmadığı bu olaya.
Sokakta yine kısmetimizi arıyorum. Yanlış anlaşılmasın ben bu işten asla utanmadım, utanmamda. Ama o an çok kötü oldum. Bir düşünün ister bir öğretmen, ister doktor, ister bir diplomat, ya da bir kağıtçı fark etmez.
Düşün bir çöptesin ve kısmetini alıyorsun. Poşeti açıyorsun ve bir elin çöpün içine dalıyor. O anda telefonun çalıyor. Bir elini telefonuna atıyorsun, bir elin çöpün içinde kalıyor ve telefonda aynen şu yazıyor: "... Canım tam olarak nerdesin ve şu anda ne yapıyorsun?" Yani içinde olduğum anı soruyor. Ben cevap yazamadım.
Bilmem bu soruya siz bir cevap verebilirmiydiniz?
Katıkçının aşkı
Gezdiğim her yolda
Çıktığım her yokuşta
Ve açtığım her poşette
Biraz sen varsın
Sen pet kadar masum
Plastik kadar mütavazı
naylon kadar sempatiksin
Sen alüminyum kadar değerli
Bakır cinsinde bulunmayansın
Sana olan sevgim
Bir kağıtçının sokakta
Gördüğü bir plastiğe yaklaşması
Gördüğü bir antikayı alması gibidir
Sana olan sevgim
Bir kağıtçının yokuşlarda
Akıttığı ter kadar kutsaldır