Cuma, 17 Temmuz 2009 (17 yıl 3 ay önce)
Sevgili Kutsiye Bozoklar’ı Kaybettik…
Cümlelerimiz tarifsiz bir hüzün içinde. Sözcükler hüzünlü. Yüreğimiz kabına sığmıyor. Işığımız, yoldaşımız, Sosyalizm kavgasının sönmeyen ışığı sevgili Kutsiye Bozoklar’ı bugün kaybettik. Yıllarca kavgasını verdiği hastalığı nedeniyle 15 Haziran'da Ankara Başkent Hastanesi'ne kaldırılan Kutsiye Bozoklar, bugün aramızdan ayrıldı. Yoğun bakım ünitesinde kalan sevgili Işığımız, yaşamı boyunca yürüttüğü çetin ve direngen kavgalardan birini daha verdi. Son 15 yılında sürekli bu hastalıkla boğuşan ve her defasında gülen yüzü ve dinmeyen sosyalizm aşkıyla bize merhaba demesini bilen Kutsiye yoldaşımızı bu kez sonsuzluğun bir abidesi olarak kalplerimize gömeceğiz.
Biz onu sosyalizme inancın yüceliğinde sevdik. O hep bize yaşama, geleceğe dair ışık tutmasını bilerek sınıf mücadelesinin bir neferi oldu. 36 yıl önce bir polis kurşunuyla sırtından vurulup, ölsün diye kaderine terk edilen o genç kadın devrimcinin, o devrimci militanın üretkenliğiyle birleşen sosyalizm inancı yeryüzü aşkın yüzü oluncaya dek bize yol gösterici olacaktır. Genç devrimci kuşağın gelişmesinde, yetişmesinde emeği ilmek ilmek dokuyan sevgili Işık bugün sessizce bize veda etti.
Mücadele yaşamında çalışma aşkını, iş disiplinini ve devrimci bir görevin başarısı için hiçbir mazereti kabul etmeyen Kutsiye yoldaşımız genç devrimcilere, bizlere örnek bir yaşam mirası bıraktı. Yıllarca boğuştuğu hastalığını yazılarını geç göndermeye geçerli bir mazeret saymadığı gibi, olması gerekenden erken göndermeyi, iş disiplininin ve hastalığıyla mücadelenin bir çıtası saymıştır. O; kavganın kendisine yüklediği eylemi ve görevi, devrimci bilinçlerin ışığı, zor ve karanlık dönemlerin deneyimli, bilge yol göstericisi olarak, hep aynı inatla ve hep yerinde ve zamanında yerine getirmiştir.
Hüzünlüyüz bugün. O hep gidenlerin ardından dizeleriyle veda ederken geleceğe umutla bakmanın, gidenlerin sevdasına ve düşüne sımsıkı sarılmanın gerçeğe ulaşmak olduğunu söylerdi. O gerçeği sosyalizm bilmiş ve karanlık günlerde, puslu gecelerde bize umut olmayı öğütlerdi. Ve şimdi biz Işığımıza veda ederken onun dizeleriyle sonsuzluğa uğurluyoruz.
İçli bir ezgi tadında yaşamak istiyorum. /her söylenişte güzelleşen/Şarap tadında sevilmek/ en iyi bağ bozumlarının ürünü/ ve sevmek şiircesine
/Yepyeni bir dünya için/ değişmek ve değiştirmek hiç durmadan/ ve usulca ölmek sonra/ tohuma durmuş çiçek gibi/ İNSAN olmanın sevinciyle/ ve/ sonsuz hüznüyle ardında/ aydınlık bir sabah bırakmanın..
Daima Bizimlesin, Seni Hiç Unutmayacağız…
Avrupa Ezilen Göçmenler Federasyonu