Cuma, 17 Temmuz 2009 (17 yıl 3 ay önce)
Etiler'de bir çöp konteynerinde bulunduktan sonra boğazı kesilerek öldürüldüğü saptanan Münevver Karabulut soruşturmasında bugüne kadar yapılan spekülasyonların temel kanıtı olan iki farklı kişiye ait sperm bulgusunun düpedüz kurmaca olduğu çıktı.
Bulunduğu söylenen spermlerden C. Garipoğlu'na ait olmayanı aynı masada bir önceki otopsiden kalan artıklardan bulaşmıştı. Tabii “talihsiz bir yanlışlık” söz konusuydu. Bu nedenle fazla büyütmemeliydi.
Böylece İstanbul'un bir önceki Emniyet Müdürü Celalettin Cerrah'ın en önemli propaganda silahının yalandan ibaret olduğu belgelendi.
Oysa, Karabulut ailesi; bıyıklarına harcadığı zaman, görevine harcadığı zamandan daha uzun olan Emniyet Müdürü Celalettin Cerrah tarafından, bu raporun verileri sayesinde, “Onlar da, kızlarına sahip olsalardı” mealinde aşağılama cümlesiyle hedef tahtasına çakılmıştı.
Ne yapsalar bu hedef tahtasından kurtulamadılar.
İstanbul Adli Tıp Kurumu'nun bu otopsi raporuyla,
M. Karabulut için 1980'lerin Türk Filmlerinde sınıf atlama çabası içinde kucaktan kucağa gezerken, kapitalistleri en zayıf yerlerinden avlayan “vamp” bir tipleme yaratmaya girişildi.
Sonrası kolaydı. Geleneksel kültür için bu tipleme “her şeyi hak eden” olacağı için, kısa sürede unutulup gidecek hatta,
Garipoğlu soyadı ile tekelci çürüme
C. Garipoğlu şahsında aklanmış olacaktı.
Aylarca kızlarının “hafif meşrepliği”ne ses çıkarmadıkları için suçlu oldukları fikri rezilliğiyle yüklü gazete müsveddeleri basıldı. TV'lerde sistemin düşkünleştirme aleti programcıların salyalı saldırıları yayınlandı.
Özellikle dinci ve faşist TV kanallarının çok izleneni olan sözüm ona "Türkiye'nin gerçeklerinin görselleştirildiği" kısa film ve dizilerle "onurları paspas edilip" pes ettirilmeye çalışıldılar.
Baba
Süreyya Karabulut'un verdiği bilgilere göre defalarca kimliği belirsiz kişilerin telefonlarıyla “olayı kurcalamaması” ve “fazla konuşmaması” yönünde defalarca tehdit edildi.
Durumu bildirdiği savcılık ve polis tarafından telefonu izleme altına alınmasına rağmen hiçbir somut sonuç alınmadı.
Bu arada tehditler sürdü. Ancak bu sefer Emniyet Müdürlüğü ve Savcılık ofislerinde üstelik cinayeti aydınlatmak ve katil
C. Garipoğlu'na olması gereken yere kapatmakla yükümlü kişilerin ağzından geldi tehditler. Onlar da telefondaki sesle aynı şeyi söylemişlerdi. Tabii biraz daha inceltilip diplomatik kılıf içerisinde
“Baba çok konuştuğundan medyanın bu soruşturmasını kurcalamasına neden oluyordu. (Halbuki) Irzına geçilip bıçakla delik deşik edildikten sonra parçalanarak çöp konteynerine atılan kızı bir unutulsa, katili şıp diye yakalayacaklardı.”
Neyse ki, baba Süreyya Karabulut yılmadı
Ne medyanın tetikçi genel yayın müdürlerinin, ayakçı muhabirlerinin saldırılarına, ne de
C. Cerrah ve Şube Müdürlerinin giderek saldırganlaşan tehditlerine pabuç bırakan
S. Karabulut, aslında içten içe tüm işçilerin bildikleri gerçeğin ortaya çıkartılmasını sağlıyor.
Yalnızlığıysa ödediği bedelleri ve kaybedilen zamanı büyütüyor. Başka herhangi bir konuda, durumda tek tek her işçi ve tüm işçi sınıfının durumu gibi onun durumu da.