Cuma, 17 Temmuz 2009 (17 yıl 3 ay önce)
Işık Kutlu öldü. 88'de çıkmaya başlayan Emeğin Bayrağı'nda başlayıp yıllarca Atılım'da köşe yazan devrimci aydın Kutsiye Bozoklar'ı kaybettik. '73 yılında TKP(ML) saflarında mücadele ederken polis kurşunuyla felç olarak sakat kalan, hayatı boyunca yaşadıklarından gram pişmanlık duymak şurada dursun, umutsuza umut, inançsıza inanç bulaştıran bir çabayla devrimci örgütlü bir duruş sergileyen Bozoklar aramızdan ayrıldı.
Devrimimizin '68-70'ler döneminden bugüne kalan, halen anlamlı bir değeri şahsında taşıyan insan sayısımız o kadar azdır ki. Kastettiğimiz başlı başına bir anlam ve değer taşımasına karşın "yaşa ve deneyime hürmet" vb. değil sadece kuşkusuz. O izafidir. Ancak üretken bir yaşamı kesintisizce sürdürmek, devrimi şahsında, kendi üretkenliğinde taşıyarak yürümek, işte bu bugünün koşularında özel ve anlamlı olandır. Tarihe yazılmış olan ve geleceğe bireyden kalacak olan budur.
Kutsiye Bozoklar, tüm cezaevlerindeki yoldaşlarına yazardı. Yazmaya 12 Eylül döneminde içerideki tutsaklara mektuplar yazarak başlamış, bu biçimi daha sonra köşesine taşıyarak sürdürmüş ve kitlesel bir etki de yaratmıştı. Şiirsel bir dil de kullanıp kısa ve özlü biçimde yazarak, duygu dünyasına hitap ederek düşünceleri dönüştüren bir yöntemi vardı. Bir çok genç devrimci onun yazdıklarından etkilendi, o değerler sistemini özümsemeye, o devrimcileri kendinde taşımaya yöneldi. Yazdıklarının bir karşılığı vardı.
Bir dönemin, bir kuşağın temsilcilerindendi. Şahsen tanışmadık ama tahminimce biçimsel bir devrimcilik değildi yaptığı ve yaşadığı. Duygu ve düşünce dünyasının bütünlüğü sayesinde hayatı boyunca fiziksel engel ve acılara teslim olmayan dik bir duruşu şahsında taşıdı. Son şiirinde yazdığı gibi ölümü de usulca oldu.
Sonrası aydınlık bir sabah olsun...
Ve usulca ölmek sonra
-tohuma durmuş çiçek gibi-
İnsan olmanın sevinciyle
ve sonsuz hüznüyle ardında
aydınlık bir sabah bırakmanın
Bir Alınteri okuru