Yine “intihar vakası” denilen Abdurrahman Sözen'in ölümünde kameralar "izlemedeydi"
Türkiye'deki karakollardaki ölümler, Polis Vazife ve Salahayetleri Kanunu hayata geçtiğinden beri tavan yaptı. Son iki yıldaki ölüm sayısı 13. Daha geçtiğimiz hafta Turhal'da “dur ihtarına uymadığı” iddia edilen Mustafa Uslu'nun kanı kurumadan yeni ölüm haberi İzmir'den geldi. İzmir Gümüşpala Karakolu'na bir av tüfeğiyle yaralama olayıyla ilgili ifadesi alınmak üzere apar topar götürülen Abdurrahman Sözen'in (24) birkaç saat sonra cesedi çıktı.
Polisin iddiasına göre Sözen nezarethanedeyken polisten su istedi, polis suyu verirken de bir anda belindeki silahı kaptı ve kafasına dayadı ve "intihar etti." Daha Adli tıp Raporları kesinleşmeden Milliyet gibi gazetelerde Sözen hakkında “Ölümü bitişik atıştan” şeklinde polisi baştan aklayan haberler yapıldı. Tabii ertesi gün de aynı şeyi söyleyen rapor açıklandı.
Yine haberlerin satır aralarında “çeşitli suçlardan sabıka kaydı var” ifadeleriyle Sözen'in adeta öldürülmesinin meşrulaştırılmaya çalışıldığı infazdaki sonraki gelişmeler infazın doğruluğunu kanıtlar nitelikte. Nezarethane parmaklıklarının silahı çekip elle birlikte çekmeye yetmeyecek kadar dar olması ilk şüphe. İkincisi nezarethanede bulunan kameranın “kayıt yapmadığı” polis saçmalıkları. Daha bugünkü haberlerde Engin Ceber'in gözaltı kayıtlarıyla oynandığı haberleri duyulurken, bu defa da nezarethane kameraları “kayıt yapmıyor, sadece izleme yapılıyor.”
Sokaklar mobese kameralarından geçilmezken, karakollardaki kameralar ne çalışıyor, ne kayıt yapıyor, ne de ölümün olduğu bölgeyi “görebiliyor.” Karakolda işkence var, infaz var, ama o sırada ne hikmetse kameralar çalışmıyor, bozuluyor ya da kayıt yapmıyor. İşine gelince teknolojisiyle böbürlenen emniyet, infaza, polislerin suçunu örtmeye gelince, “hurda teknoloji” açıklamalarını kendine siper ediyor.
Açıklamalarda mantıklı olma gayreti bile güdülmeden, “camdan kendini atanlarla, duvardan duvara kendini vurarak öldürenleriyle, polisin silahını kapanlarıyla, çarşafla kendini asanlarıyla” emekçiler yalan kusmuğu altında devlet cinayetine kurban ediliyor; kan gölüne dönmüş karakollarıyla, kemikler üzerine inşa edilmiş asker taburlarıyla sistem “bekaasını” sağlıyor.