Pazartesi, 27 Temmuz 2009 (17 yıl 3 ay önce)
“Aylardan Temmuz ki yaz ortası
Ölümün karanlıkta sırtlan sıçraması
Engerek dişi bütün telefonlar
Karakollar akrep arenası
Ölüm kendini soktu sokacak
Analar sel baskını alanlarda
Babalar susarak konuşuyorlar gözleriyle
Masallardaki ağlayan ayva ile gülen nar
Canlanan bir sevgide buluştu buluşacak
Ölüm düştü yere- adı mutlak zafer olacak”
Adları; Tahsin, Aygün, İlginç, Hayati, Yemliha, İdil, Müjdat, Osman, Hicabi, Hüseyin, Berdan ve Ali'ydi. Onlar 12 kızıl karanfil, siper yoldaşlığının en güzel örneğini yaratarak ölümü birlikte yendiler ve gelecek kuşaklara mücadeleyi, direnişi miras bıraktılar.
'95 Gazi'nin ardından gelen '96 1 Mayıs'ı ve yükselen kitle muhalefeti... “Hapishaneler teslim alınmadan dışarısı teslim alınamaz” demişti faşist devletin bir Adalet Bakanı. İçerisi ve dışarısı bütünlüğünün farkında olduklarını bu sözleriyle açığa vurmuşlardı.
Çünkü onlar da biliyorlardı, sınıfın ve emekçi halkın en yiğitleri, öncüleri ya da daha doğru bir tanımla bedel ödemeye hazır yürekleri kimi zaman hapishanelerde ödemek zorunda kalırlar mücadelenin bedelini. Ve onların direngenliği dışarının da umudu ve direnişi olur. Ve onlar teslim alınmadan uygulayamazlardı kölece yaşam dayatan politikalarını.
Ve saldırdılar, genelgelerle, kararnamelerle, yasalarla... Saldırıyı geri püskürtmek, dışarıya umut olmaya devam etmek için bedel ödemek gerekiyordu. Ödedik bedelimizi, '96'nın Temmuz sıcağında 12 güzel insanımız, Süresiz Açlık Grevi ve Ölüm Orucu eyleminde ölümsüzlüğü kucakladılar...
Mücadele sürüyor, ödediğimiz bedeller kadar bedel de ödeteceğiz. Gün gelecek, bizim sokağımıza da bayram gelecek ve o günler, devrim ve sosyalizm mücadelesinde ölümsüzleşenlerimizin bizimle birlikte halaya durduğu günler olacak.
İzmir, Tahsin Yılmaz ve Müjdat Yanat'ın mezarları başında 12'lerini andı. 26 Temmuz'da önce Bornova mezarlığında Tahsin Yılmaz'ın ardından Buca mezarlığında Müjdat Yanat'ın yanına gidildi. Onları ve mücadeleleri anlatılıp, şiirler ve marşlar okundu. Unutmadık, unutmayacağız!