GÜNCEL
25 Temmuz günü, sabah saatlerinde TÜMTİS'teyiz, heyecanlı bir koşuşturmaca, kimi perdeleri asıyor, kimi temizlik yapıyor, kimisi de çay demliyor. Saat:15:00 hazırız. Konuklar da gelmeye başladı, azız hem de çok az ama “Bir kişiye dahi sesimizi duyurabilirsek kazançtır” diyor konuşmacılarımızdan biri.
Program öncesi konuşma yapacaklar bir araraya geliyor hem tanışma hem kendi aramızda bir sohbet bu.
Sonra programa geçiyoruz, önce bir slayt gösterimimiz var.
İşçi sınıfı mücadelesinden kesitler ve Tahsin yoldaşın ölümsüzleştiği eylem ve cenaze töreni görüntülerinden oluşsun istiyorduk slayt, ama olmuyor, sınıf kısmı eksik kalmış. Ziyanı yok bu haliyle de güzel hazırlayan ve emeği geçen dostların eline sağlık.
Ardından konuşmalar başlıyor. Art arda anlatılıyor direnişler, Kavel, Profilo, '89 Bahar eylemlilikleri, Tariş, Belediye yürüyüşü.... Konuşmacı yoldaşlarından biri; Profilo direnişini baştemsilci Hasan Algül'ün sözleri ve duygularıyla anlatıyor. “İşçi arkadaşları Yakup'u kaybettiklerinde ağlıyor arkadaşları ama Hasan abi '...Bu ağlamak korkunun işareti değildir. İşçi sınıfının zafer gözyaşlarıdır. İşçi sınıfı şehitler vermiştir, verecektir' diyor”. Tıpkı Tahsin gibi, Hüseyin Demircioğlu gibi, İlginç, Hayati, Müjdat, Yemliha, Osman ve niceleri gibi...
Ve tutuklanan işçilerin daha sonra DİSK yöneticilerine yolladıkları faks:
“Lütfen bugüne ve yarına bu gözlerle, bu ruhla bakın” diyor konuşmacı yoldaşı, “Tahsin'deki ruh buydu. Mücadelenin inişleri, çıkışları, durgunlukları olur ama her durum kendi çözümünü de yaratır, kısa sürer, uzun sürer ama yaratır.”
Ardından salondakilere söz vermeden önce, DİSK Buca Emekli-Sen Örgütlenme sekreteri Orhan Saygıner'in yazdığı yazıyı okuyoruz. Kalamadığı için yazısını teslim edip gitmek zorunda kaldı. Onun yazısından satırlar:
Orhan dostumuzun yazısının ardından Tahsin'in omuzdaşlarına söz vereceğiz. Önce Yaşar dostumuz alıyor sözü Tahsin'i nasıl tanıdığını anlatıyor; “Karakollarda, gözaltılarda tanıştık ilk. Hemşeriymişiz, gözlerinin içi gülerdi konuşurken 'İşçilerin içinde olmak gerekir, onlarla birlikte terlemek' daha fazla tanımak, daha çok şey paylaşmak isterdim.”
Daha çok şey paylaşabilmek.. Onları anlattığımızda, kavgalarını, direnişlerini...bir fazlalaşıyoruz Yaşar dost, bir çoğalıyoruz, kendimiz, ruhumuz bir zenginleşiyor, bir artıyoruz. Kendimizle birlikte biraz Tahsin oluyoruz, biraz Eralp, biraz Hicabi,biraz Fatih...Ve çoğalıyoruz tıpkı bir orman gibi...
Sonra Kadir dostumuza geliyor sıra:
“En çok analar bilir böyle günlerde
Acıdan ilmik ilmik isyan örmeyi
Öfkeyi ölüm sabrıyla nakışlayıp
Direnişi yüreklere giydirmeyi
En çok analar bilir
Evlat acısını tel tel alanlara sermeyi”
Sıra analarda ama önce BDSP'li dostlarımızdan gelen mesaj var, onlar da Tahsin şahsında tüm devrim şehitleri önünde saygıyla eğiliyorlar ve “Devrim Şehitleri Mücadelemizde Yaşıyor” diyorlar. Biz de saygıyla anıyoruz tüm devrim ve sosyalizm mücadelesinde ölümsüzleşenlerimizi.
Analarımız, o sıcak günleri bir de onlardan dinleyeceğiz tabii yürekleri dayanırsa... Öyle çok acı çektiler ki bir değil bin oğlu, kızı var her birinin hangi birine yürekleri dayansın?... “Oğlumu istiyorum” diye haykırıyordu Osman Akgün'ün anası, bütün oğullarını,kızlarını istiyordu sağ teslim ettiği devletten... Tüm anaların sesi oldular, Tahsin Yılmaz'ın ablası Gülnaz anamızla Zeliha anamız.
Zeliha ana Ali Çamyar'ı anlatıyor kısaca ve “Keşke bu uğurda, bu mücadelede ölsem. Nasılsa öleceğiz hepimiz ama onurlu yaşayıp ölmek, inandığın bir şeyler için ölmek, keşke benim de cenazemi binler kaldırsa ve mezarıma anmaya gelseler. O zaman boşa geçmemiş olacak ömrüm.”
Analarımız, kavgada yoldaşlaşan analarımız, "En çok analar militanlaşır böyle günlerde/ ölümün anlamı en çok onlarla değişir.”
Biraz da hapishanelerdeki mücadeleye değiniyoruz. Sınıf mücadelesinin, bir başka cephesi, bir başka bedeli... Bazen daha keskin olur oradaki mücadele çünkü içerdekilerin, namluya sürülecek bedenlerinden başka kurşunları yoktur. Yürekleri ve bedenleri... Taş yok, sopa yok, sokak yok, alanlar yok... Tek silah yürek ve beden... Kimi zaman PARTİ, PARTİ, PARTİ diye atar yürek son demlerini yaşarken ve biz onu İŞÇİ SINIFI, İŞÇİ SINIFI, İŞÇİ SINIFI diye okuruz, okumalıyız son söz olarak.
Pazartesi, 27 Temmuz 2009 (17 yıl 3 ay önce)
“İşime karım dedim, karıma Kavel diyeceğim.
Ve soluğum tükenmedikçe bu doyumsuz dünyada,
Güneşe karışmadıkça etim
Kavel Grevcilerinin türküsünü söyleyeceğim...”
Tahsin nasıl anlatılır diye düşündük uzun bir süre. Tahsin ve uğruna şehit düştüğü idealleri, mücadelesi...
Bir işçiydi Tahsin, işçi sınıfının yetiştirdiği,yetiştiği sınıfın kurtuluşu için mücadele eden, hem işçilik hem devrim işçiliği yapan komünist bir önder. Onu ve onun mücadelesini en iyi onunla omuz omuza dövüşenler anlatır dedik. Bugünün durgunluğunda, dünün hareketliliğinin nasıl yaratıldığına bakmak, kavgaya Tahsin'in ruhuyla, Kavel'leri, 15-16 Haziran'ları, Tariş'i, Tekel'i, Belediye Ölüm yürüyüşünü yaratanların ruhuyla bakmak gerek dedik.
Başladık koşturmaya. Önce işçileri, Tahsin'in omuzdaşlarını bulalım dedik. Kimi heyecanlandı ”gelirim elbette” dedi. Kimi,”ben konuşamam” dedi, kimisi de korktu, korkularını açıkça dile getiremese de korktu, gelmedi, verdiği sözü tutmadı, tutamadı. Sonra afişler bastırdık davetiye niyetine, gezdik durduk sendikaları. Her ne kadar birçok sendika “sarılaşmış” işçilerin örgütlendiği ve onların haklarını savunan, bunun için mücadele eden sendikalar olmaktan çıkmış olsa da hala sınıfın sendikası olmayı sürdürenler de vardı. Yer verdiler, kucak açtılar devrimci dostlarına.
Sınıf mücadelesi süreklidir!
25 Temmuz günü, sabah saatlerinde TÜMTİS'teyiz, heyecanlı bir koşuşturmaca, kimi perdeleri asıyor, kimi temizlik yapıyor, kimisi de çay demliyor. Saat:15:00 hazırız. Konuklar da gelmeye başladı, azız hem de çok az ama “Bir kişiye dahi sesimizi duyurabilirsek kazançtır” diyor konuşmacılarımızdan biri.Program öncesi konuşma yapacaklar bir araraya geliyor hem tanışma hem kendi aramızda bir sohbet bu.
Sonra programa geçiyoruz, önce bir slayt gösterimimiz var.
İşçi sınıfı mücadelesinden kesitler ve Tahsin yoldaşın ölümsüzleştiği eylem ve cenaze töreni görüntülerinden oluşsun istiyorduk slayt, ama olmuyor, sınıf kısmı eksik kalmış. Ziyanı yok bu haliyle de güzel hazırlayan ve emeği geçen dostların eline sağlık.Ardından konuşmalar başlıyor. Art arda anlatılıyor direnişler, Kavel, Profilo, '89 Bahar eylemlilikleri, Tariş, Belediye yürüyüşü.... Konuşmacı yoldaşlarından biri; Profilo direnişini baştemsilci Hasan Algül'ün sözleri ve duygularıyla anlatıyor. “İşçi arkadaşları Yakup'u kaybettiklerinde ağlıyor arkadaşları ama Hasan abi '...Bu ağlamak korkunun işareti değildir. İşçi sınıfının zafer gözyaşlarıdır. İşçi sınıfı şehitler vermiştir, verecektir' diyor”. Tıpkı Tahsin gibi, Hüseyin Demircioğlu gibi, İlginç, Hayati, Müjdat, Yemliha, Osman ve niceleri gibi...
Ve tutuklanan işçilerin daha sonra DİSK yöneticilerine yolladıkları faks:
Bir Yakup ölmüş, bin Yakup var savaşacak. Bu olay ne ilktir, ne de son. İşçi sınıfımızın mücadele tarihinde bu gibi olaylar çoktur. Binlerce işçi kardeşimiz vurulmuş, işkencelere tabii tutulmuş ama hakim sınıfların baskılarına rağmen sınıf mücadelesi durmadan ilerlemiştir. Profilo olayları neticesinde biz 6 işçi tevkif edildik. Ama biliyoruz ki, ne işkenceler, ne hapishaneler bizleri yıldıramaz. Tam tersine sınıf mücadelesini pekiştirir. Hapishaneler bizler için birer okuldur ve bizler bu okulda bulunmaktan gurur duyuyoruz.
“Lütfen bugüne ve yarına bu gözlerle, bu ruhla bakın” diyor konuşmacı yoldaşı, “Tahsin'deki ruh buydu. Mücadelenin inişleri, çıkışları, durgunlukları olur ama her durum kendi çözümünü de yaratır, kısa sürer, uzun sürer ama yaratır.”
Bir gün mutlaka!
Ardından salondakilere söz vermeden önce, DİSK Buca Emekli-Sen Örgütlenme sekreteri Orhan Saygıner'in yazdığı yazıyı okuyoruz. Kalamadığı için yazısını teslim edip gitmek zorunda kaldı. Onun yazısından satırlar:
"...Teslimiyetçiler, ihanetçiler neden konuşulmaz?” diye soruyor yazısında. Cevabını da veriyor.”Çünkü sınıfına ve halkına yüz çevirmiş, düşmanla içli dışlı olmuşlardır. Ne söyleyebilecek bir sözü ne de yapabilecek bir şeyi kalmamıştır. Aslında düşman tarafından da pek sevilmezler. Sadece kullanılırlar.” Sonra '80'leri anlatıyor Orhan ve Tahsin'i, “Tahsin Yılmaz ismini Gültepe olaylarından duymuştuk. Tanışma fırsatımız olmasa da Tariş direnişine katılanlar listesine ismini yazdırmıştı. Hani bir söz vardır:'O dönemi yaşamak gerek...'
Ve '96 Temmuz sıcağında 5 bin kitleyle son yolculuğuna uğurlarken ”son sözü direnenler söyler” sözünü hafızalarımızda bir kez daha tazeledik. Ölümsüzlüğe uğurladığımız insanlarımızı ne yad ediyoruz ne de teorize ediyoruz. Bizlere bırakmış oldukları tarihsel mirasa sahip çıkıyoruz.
Gün yenilerini ekleyerek; ruhumuzu, aklımızı, yüreğimizi işçi sınıfıyla bütünleştirmektir. Kendimizi ideolojik, politik ve düşünsel olarak yenileyip aşma çabasında olabilmek... Ve bayrağı bir adım daha ileriye taşıyabilmek...
İşte tüm mesele burada yatmaktadır.
Direniş destanı yaratanlar önünde saygıyla eğiliyoruz.
Doğru önderlik yapıldığında...
Orhan dostumuzun yazısının ardından Tahsin'in omuzdaşlarına söz vereceğiz. Önce Yaşar dostumuz alıyor sözü Tahsin'i nasıl tanıdığını anlatıyor; “Karakollarda, gözaltılarda tanıştık ilk. Hemşeriymişiz, gözlerinin içi gülerdi konuşurken 'İşçilerin içinde olmak gerekir, onlarla birlikte terlemek' daha fazla tanımak, daha çok şey paylaşmak isterdim.”Daha çok şey paylaşabilmek.. Onları anlattığımızda, kavgalarını, direnişlerini...bir fazlalaşıyoruz Yaşar dost, bir çoğalıyoruz, kendimiz, ruhumuz bir zenginleşiyor, bir artıyoruz. Kendimizle birlikte biraz Tahsin oluyoruz, biraz Eralp, biraz Hicabi,biraz Fatih...Ve çoğalıyoruz tıpkı bir orman gibi...
Sonra Kadir dostumuza geliyor sıra:
Biz ayrı ayrı yerlerde olduk genelde ama hep birlikteydik. Biraraya gelir nasıl yapalım diye konuşur sonra dağılırdık işçi arkadaşların arasına. Aslında onlarla birlikte düşünüldüğünde, onlarla birlikte karar alındığında daha çok şey başarıyorduk. Bir de doğru önderlik yapıldığında, onların üstünde değil yanında olunduğunda işçiler geliyorlar arkadaşlar, inandığı, güvendiği insanın peşinden gider işçiler. Tahsin öyle yapardı, sizlerde öyle yapın, hiçbir şey yapamıyorsanız, aldığınız kararlara onları ortak edin, düşüncelerini alın ya da aldığınız kararın doğruluğuna ikna edin.
Analar bir kıyamet, bir tufan
“En çok analar bilir böyle günlerde
Acıdan ilmik ilmik isyan örmeyi
Öfkeyi ölüm sabrıyla nakışlayıp
Direnişi yüreklere giydirmeyi
En çok analar bilir
Evlat acısını tel tel alanlara sermeyi”
Sıra analarda ama önce BDSP'li dostlarımızdan gelen mesaj var, onlar da Tahsin şahsında tüm devrim şehitleri önünde saygıyla eğiliyorlar ve “Devrim Şehitleri Mücadelemizde Yaşıyor” diyorlar. Biz de saygıyla anıyoruz tüm devrim ve sosyalizm mücadelesinde ölümsüzleşenlerimizi.
Analarımız, o sıcak günleri bir de onlardan dinleyeceğiz tabii yürekleri dayanırsa... Öyle çok acı çektiler ki bir değil bin oğlu, kızı var her birinin hangi birine yürekleri dayansın?... “Oğlumu istiyorum” diye haykırıyordu Osman Akgün'ün anası, bütün oğullarını,kızlarını istiyordu sağ teslim ettiği devletten... Tüm anaların sesi oldular, Tahsin Yılmaz'ın ablası Gülnaz anamızla Zeliha anamız.
Kavgamız, analardan, babalardan daha çok sevilen kavgamız... Tek bir ana için değil ki mücadelemiz, tek bir baba, tek bir çocuk... Binlerce anamız,babamız, çocuğumuz var bizim. Hepsi için veriyoruz mücadelemizi, birine ayrıcalık tanıyabilir miyiz sıcak mücadele içerisindeyken, tek birini ayrı tutabilir miyiz? Tıpkı analarımızın binlerce çocuğunu kucaklaması gibi, biz de binlerce ailemizi kucaklıyoruz kavgada.Bayrampaşaya ziyarete gittiğimde 'Dayım görüşe çıkamayacak ana, seni onun yanına alacağız ama söz ver ağlamayacaksın' demişti oğlum Can Ali, söz verdim ama bir de yüreğimi sorun. Gözü bantlıydı, beni sesimden tanıdı. Hemen dışarıyı sordu eylemleri anlattırdı. Ben "Sen niye yapıyorsun açlık grevi, işkenceden yeni çıktın, sen yapmasan?" diyecek oldum kızdı: 'Bak bu olmadı işte, başkası dese neyse derim ama sen yoldaşımsın artık, bak sana yoldaş diyorum, sen bunu demeyeceksin' dedi.İşçileri anlattırdı eylemleri. Zor nefes alıyordu ama tek istediği işçilerin neler yaptığını öğrenmek oldu. Anamızı bile sormadı. Anam hep Tahsin kavgasını benden çok sevdi der.
Zeliha ana Ali Çamyar'ı anlatıyor kısaca ve “Keşke bu uğurda, bu mücadelede ölsem. Nasılsa öleceğiz hepimiz ama onurlu yaşayıp ölmek, inandığın bir şeyler için ölmek, keşke benim de cenazemi binler kaldırsa ve mezarıma anmaya gelseler. O zaman boşa geçmemiş olacak ömrüm.”
Analarımız, kavgada yoldaşlaşan analarımız, "En çok analar militanlaşır böyle günlerde/ ölümün anlamı en çok onlarla değişir.”
Ve hapishaneler
Biraz da hapishanelerdeki mücadeleye değiniyoruz. Sınıf mücadelesinin, bir başka cephesi, bir başka bedeli... Bazen daha keskin olur oradaki mücadele çünkü içerdekilerin, namluya sürülecek bedenlerinden başka kurşunları yoktur. Yürekleri ve bedenleri... Taş yok, sopa yok, sokak yok, alanlar yok... Tek silah yürek ve beden... Kimi zaman PARTİ, PARTİ, PARTİ diye atar yürek son demlerini yaşarken ve biz onu İŞÇİ SINIFI, İŞÇİ SINIFI, İŞÇİ SINIFI diye okuruz, okumalıyız son söz olarak.