Çarşamba, 29 Temmuz 2009 (17 yıl 3 ay önce)
Muş Kadın Doğum Hastanesi'nde Senem Apak; hamileliğinin 6.5'uncu ayında sezeryanla ikiz kız bebek dünyaya getirdi.
Daha doğum sancılarının başladığı anda işlerin "ters" gittiğini anlamışlardı. Çünkü ev kadını Senem (23) ile fırın işçisi Sinan Apak (30) çifti, ilk bebeklerinin heyacanını mahkum edildikleri sınıflı toplum kültürünün dini varyantlarında söndürmeye çalışmak yani bebeklerinin sağlığını "Allah'a havale etmek" yerine her ay düzenli olarak hastaneye gidip, tüm hamilelik sürecini doktor kontrolü altında geçirmişlerdi. Bu kontrollerin hiçbirinde kötü gidişe dair bir şey saptanmamıştı.
Yani her şey istendiği gibi gidiyordu. Ama bu heyacanlı ve mutlu günlerin sonu hiç de öyle olmadı.
Aniden başlayan sancıları nedeniyle hastaneye giden Senem Apak, 18 Temmuz'da erken doğum tanısıyla acil olarak Muş Kadın Doğum Hastanesi'ne yatırıldı. Saat 20:20'de ilk bebeğini, saat 20:26'da da ikinci bebeğini sezaryanla dünyaya getirdi. Bebekler 1.040 ve 1.020 gram olarak dünyaya gelmişlerdi ve ciğerleri henüz tam olarak gelişmediği için solunum yetmezlikleri vardı.
Tek çare hemen kuvöze yerleştirilmeleriydi. Ama ne Muş Kadın Doğum Hastanesinde ne de il içinde başka bir hastanede solunum cihazlı kuvöz yoktu. Çevre illerle temasa geçen hastane yetkilileri yalnızca Van Özel Medikal Park Hastanesi'nden olumlu cevap aldı. Fakat orası da yalnızca bir bebeği kabul edebileceğini bildirdi. Çünkü tek kuvözleri vardı. Bunun üzerine doktorlar sağlık durumu ikizine göre daha iyi olan Ebrar bebeği Van'a gönderdi.
Muş'tan Van'a değil, hayata doğru 223 kilometrelik yolculuğa çıkan Ebrar bebek, Özel Medikal Park Hastanesi’ndeki kuvözde yoğun bakıma alındı. Kısa sürede solunum yetmezliği ortadan kalkan Ebrar’ın kullandığı kuvözün diğer bebeğe de yaşama şansı vereceği belirtilerek Van’a gönderilmesini istendi. Ancak, diğer bebek Meryem, daha fazla oksijensizliğe dayanamayarak 19 Temmuz günü saat 08.00’de ölmüştü.
Tarihi yalnızca yaşanmışlıkların anlatıldığı geçmişte kalanın hatırlandığı bir şey olduğunu düşünenler çoktur. Oysa o şimdi yaşanmakta olanın içinde varolmaya devam eden birikimdir. Kimi akıl almaz pratikler aşıldıkça tekrarlanmaz olurken, daha gelişkin bir toplumsal sistemle değişmeyen sistemler varoluşunun temel dinamiklerinde gizli akıldışı, vahşet yüklü pratikleri aradan kaç yıl ve nesil geçerse geçsin yeniden yeniden hayata geçirir.
İşte Senem ve Sinan Apak çiftinin karşı karşıya bırakıldığı böyle bir yinelenen vahşetten başka bir şey değildir.
Apak çifti ve doktorları 6.5 aylık ikizlerden 223 kilometrelik yolculuğa dayanma gücünde olan, yani yaşama şansı en fazla olanı seçmek zorunda kalmışlardı. Tıpkı Austscwitz Temerküz Kampı'nda iki çocuğundan hangisinin gaz odasında öldürüleceğini ve hangisinin yaşayacağının kararını vermek zorunda bırakılan Sophie'nin Seçimi filmindeki annenin durumu gibidir durumları.
Film boyunca önce "seçim"e giden günlerdeki duygusal kaosuyla sonra çocuğunun öldürülmesinde işbirliği yapan bir annenin telafi edilemez pişmanlığının izinden Nazi Almanyası'nın bu vahşet pratiğiyle faşizmin gerçekte ne olduğu sarsıcı bir şekilde anlatılır.
Aradan 60 yıldan fazla zaman geçtikten, sonra Türkiye'de yaşanan bu olay çok şey anlatır. Yalnızca "olay" ve gerçekleşmesindeki biçimsel bir benzerlik boyutuyla değil sistem ve tek başınalaştırılmış bir kişiye tanınan seçme hakkının gerçekte kişiyi ömür boyunca tüketecek bir pişmanlığı seçme hakkı olduğunu göstermesi bakımından da bir ve aynı şeydir.
Adım adım yürürlüğe geçirilen Sağlıkta Dönüşüm programının yıllardır karşısına dikilen ama her defasında yalnızca bir, bilemediniz birkaç sendika, kurum vb.nin yalnız kalmasıyla sönüp giden karşıt duruşlar, parçadan, anlık muhalefetin bütünsel bir alternatif programda ifade edilememesinin getirdiği parçalılık ve parçadanlığın aşılamamasıyla meydan kapitalistlere ve siyasal platformlardaki adamlarına kaldı. Onların yapacaklarıysa en fazla işte bu ve benzeri sayısız olayda açığa çıktığı gibi ancak geçmişin yinelenmesi olabilmektedir.