13 Eylül Pazar günü Alınteri okurları tarafından sel bölgesine bir dayanışma ziyareti yapıldı. Bu ziyarette toplanan yiyecek ve eşya dağıtıldı. Dağıtıma katılan Alınteri okuru bir emekçi kadının yazısını paylaşıyoruz;
doğal afet değil bu yaşanan
......yaşanan kapitalizm'in vahşi kar hırsıdır
''sık aralıklarla kendini hiç özletmeyen sel baskınları,yangınlar,depremler,patlayan çöplükler, işcileriyle birlikte havaya uçan atölyeler bize her seferinde hayatımızı neyin üstünde kurmuş olduğumuzu anlatır''
sorulması gereken can alıcı soru şu olmalı;
hayatlarımızı neyin üstüne kurduk!!!
ve
ayaklarımızı neyin üstüne basarak durduk hayata karşı!!!
bir el hareketiyle kağıttanmış gibi savrulan yaşamların içinden mi? tutunduk hayata biz ya da tutunduğumuzu sandığımız hayat bir el uzanmadı diye mi? kopuyoruz yaşamdan.
cevap net
bir el uzanmadı diye
yer İkitelli......
insanlar aç
insanlar evsiz
insanlar şaşkın kendilerini sarıp sarmalayan duvarlar sel sularının izleriyle dolu.hemen hemen herkes
_su tam buraya kadar geldi dayandı deyip bir parmağıyla duvarları gösteriyor
duvarlar kirli
duvarlar sarı
ayaklar çamur içinde balçık sarmış her yeri çoğu ev boşaltılmış
yemek yenmiyor sofralarında
demlenmiş çay kokusu yok mutfağında
çekilen tülü yok camını süsleyen
bir saksı çiçeği yok önünde penceresinin
ve kapısında gülen biri yok içeri buyur eden
herkes öfkeli
herkes yalın ayak
yüreğimizle açarız kapımızı çalınınca
sel suları kapı çalmaz.......
kapı açılınca ardına dek....
bir adımla dışardasın
dışarısı karanlık
dışarısı soğuk
dışarda her yer su içinde sel anlatır!!!
insanlar konuşuyor
biz dinliyoruz
bir çocuğu saran sıcaklık oluyoruz
bir emekçi kadının ellerinde pişecek aş oluyoruz
bir babanın uzaklara bakan kaygılı gözlerini takılıp kaldığı uzaklardan çekip alan
ve sonrasında omuzuna konan el oluyoruz.
bir arabanın camından gördüğümüz yığıntılar üzerinde yiyecek veye işlerine yarayabileceği birşey var mı diye etrafına bakındığı göz oluyoruz
bir çocuğun gözüyle kendimize bakıyoruz
koşuyoruz.....
bir el
bir el daha
uzanıyoruz
çoğalıyoruz
yoksulluk insanların yüzlerinde
yoksulluk insanların üstlerinde daha nerde arayalım
yardım gelmedi diyorlar
kimse halimizi sormadı
karşı komşunun kapısı çalınırken bize başını çevirip bakan olmadı
ayrımcılık yapılıyor diye dillerde
daha neyimiz kaldı az olanda gidiverdi sular altında kaldı
harap
birde evlerimizi yıkacaklar
ne yaparız
nereye gideriz
yolumuzda kalmadı gidecek gide gide sonuna gelmişiz
yıktırmayız
ayaklar var gücüyle basıyor yere
sular çekilmeye başlamış
geride bıraktığı yıkımlar
önüne kattığını alıp götürmüş
ne ye tutunsun insanlar
öfke
kınından çekilir gibi kılıcın
sert
ışıldayan
keskin
öfke kaybolmasın
bu da geçti deyip bir sonra ki beklenmesin
hesap sorulsun
sorumlu olan her bir kişinin yakasından tutulsun
söz var söylenecek
ses var karşılık bulacak
buluşacak yürekler
acı da paylaşılacak
kendi acısını unutup acıyı paylaşmaya koşanlar gibi bulaşacak yürekler
o yüreklerden biri yasını bile içine gömmediği babasının battaniyesini kaptığı gibi acının üzerine örtmek için
ilaç olmak için koşması gibi
buluşacak yürekler
ve buluştu o yürek
biraz ötesinde bir başka yüreğe bakarken
ve elinde tuttuğu artık bir başkasını ısıtacak canım babasının battaniyesine
kuru bir battaniye bir eve götürülecek
hiç bir şey saklı değildi artık
her şey ortada
saklanamazdı da
ben buradayım diyordu
çam sakızı çoban armağanı misali
sizlerle dayanışmaya geldik
bir bakışta yetiyordu adeta birbirimizi anlamaya
ama önce anlatmaya
sel savaşları.......
birbirini suçlayan
yaşananlardan zerre kadar utanç duymayan
sorumluluk hissetmeyen
sorumluyuz demeyen
sırtlar sıvazlanır
sus payı niyetine
birde
sıvanan duvarlar vardır sıra sıra sokaklarda
o sokaklar kalabalık
o sokaklar insan seli
bir başka sokağa dönünce İkitelli'nin
insan seli su seline karışmış
bir el uzanıyor insan selinin içinden sulara doğru
ve
çekiyor
yaşama