Uluslararası sermayeyi; kapitalizmin sistemsel krizinde bir üst aşamaya doğru sıçrama korkusu sardı.
“Dünyanın önde gelen ekonomilerinde büyümenin başladığı düşünülüyor“ “krizden çıktık çıkıyoruz” diyorlardı. Oysa uluslararası sermayeyi; kapitalizmin sistemsel krizinde bir üst aşamaya doğru sıçrama korkusu sardı. Bu “kriz içinde kriz”in, Yunanistan'dan başlayıp İspanya, Portekiz'i, hatta İtalya'yı etkileyip, domino etkisi yaratarak buralardan dünyaya yayılacağı korkusu. Korkuları yersiz mi? Değil!
Tam da, “ABD’de patlayan ve küresel boyutlar kazanan mali ve ekonomik krizin yavaş yavaş etkisini kaybetmeye yüz tuttuğunun sanıldığı bir sırada” domino etkisi yaratacak üç koca ülke! Burjuva uzmanlar bir yandan “Dünya ekonomik konjonktürünün, İkinci Dünya Savaşı sonrasının en ağır çöküşünü yaşadığı ve ABD’de başlayan krizin dünya ekonomisine 2,2 trilyon dolar kaybettireceğini” söylerken “aynı zamanda tünelin ucunda ışık da görüyor”larken, borsalar düştü, son dönemde yükselen euronun değeri inişe geçti.
Bir kez daha birbirlerine düşmüş olarak, ''çözüm'' aynı zamanda ''sorumlu'' arayışındalar. Neymiş? Küresel ekonomik kriz bitmemiş, aksine daha da derinleşmiş. Hiç beklenmedik bir anda, beklenmedik bir ülkede patlak veriyormuş. Krize yönelik etkili tedbirler alınmamış. G-20 zirveleri, krize yapısal çözüm aramak yerine üstünü örtmeye, ertelemeye, merkez ekonomilerin küresel ekonomi üzerindeki patronluğunu güvence altına almaya yönelikmiş. Ve acilen Avrupa'nın Almanya ve Fransa gibi güçlü ülkeleri “yeni duruma” çözüm bulmalıymış!
Ekonominin yanında onları asıl korkutan siyasal ve sosyal patlamaların domino etkisi.
''AB bu hastalığa acil müdahalede bulunamazsa, ekonomik krizin siyasal ve sosyal yansımaları, bütün Avrupa için çok yıkıcı olabilir. Özellikle Yunanistan, Portekiz ve İspanya gibi ülkelerde ciddi sosyal patlamalar olabilir ve siyasal çalkantılar yaratabilir. Bunun faturası öncelikle AB üyelerine çıkar; ama bunun sarsıntıları Türkiye de dahil, bütün dünyaya yayılır'' diyorlar.
Türkiye'de Tekel işçilerinin uzun soluklu direnişinin tüm dünyada yankı bulmasını yaşadığımız şu günlerde, uluslararası proletaryanın karşılıklı etkileşimi de, temenni olmaktan çoktan çıkmış bir realite.
Çekirdek Avrupa ülkelerinin “çözümü“ Yunanistan'ın kurtarılmasına ihtiyacı olmadığı, bütçe açığını kapatmak için ihtiyaç duyduğu 54 milyar euroya borçlanabileceği. ''Yunanistan'ın tembel ekonomisini daha rekabetçi yapmak konusunda yıllardır süren başarısızlığını ödüllendirmek olacağı'' gerekçesiyle finansal kurtarma planına karşı çıkıyorlar.
Yunanistan Başbakanı ve Dışişleri Bakanı Yorgo Papandreu ise "Ekonomik krizle mücadelede AB'nin Yunanistan'a gerekli desteği vermediğinden" şikayetçi. Yaptığı konuşmada "Yunanistan'ın, Avro Kuşağı'nın ilk kez gördüğü bir fenomen karşısında, Avrupa ile uluslararası pazarlar arasındaki mücadelede deney hayvanı (kobay) olarak kullanıldığını" söylüyor. Devlet olarak yapabileceklerinin sınırlarını sıralıyor.
"Kamu sektöründe personel giderleri azaltılacak. 2010'dan itibaren işe alımlar durdurulacak. 2011'den itibaren ise emekli olan 5 kişiye karşılık bir kişi işe alınacak. Diğer yandan, kamu çalışanlarından 2000 euronun üzerinde maaş alanların maaşı dondurulacak. Bordroları yüzde 10 azaltacağız."
Fakat Yunanistan'da sermaye adına yürütülen bu mücadelenin son çarpışmasında, bütün ülke işçi ve emekçilerinin ülke çapında direnişe geçtiği de belleklerde henüz çok taze.
Yaklaşık 4,5 milyon işsizin bulunduğu İspanya, merkez bankasının açıkladığı 2009'un son çeyreğiyle ilgili rakamlara göre, G-20 ülkeleri arasında ekonomik küçülmenin olduğu tek ülke oldu. İspanya Başbakanı Jose Luis Rodriguez Zapatero ve Sosyalist İşçi Partisi (PSOE) "krizi öteleme önlemleri" konusunda İspanya emekçilerinin güvenini çoktan kaybetti.
Portekiz'in bütçe açığı 2009'da GSYH'nin yüzde 9,3'üne ulaştı. Sermaye, kamu istihdamını azaltarak, kamu çalışanlarının maaşlarını dondurarak ve diğer harcamaları kısarak, bütçe açığını 2013 yılına kadar Euro Bölgesi için sınır olan GSYH'nin yüzde 3'ünün altına indirmeyi hedefliyor. Ama sadece hedefliyor.
Bugün emperyalist kapitalizmin artık sürdürülemez hale gelen ve kriz biçiminde kendisini patlatan çelişkileri; sadece aşırı üretim krizine bağlı olarak gelişen finansal kriz ve otomotiv başta olmak üzere üretim alanını sarması ile sınırlı olmadığı gibi, "çözüm"ler de neoliberal birikim politikalarında şu ya da bu yönde değişikliklerle ulaşamayacaklar. Bunlar sadece onu öteleyebilir, daha fazlasını değil.
Kriz, tarihinde görülmemiş düzeyde, dünya çapında emek-sermaye çelişkisinin keskinleşmesinin krizidir.
Öte yandan kapitalizmin eşitsiz gelişiminin ortaya çıkardığı ve bu gelişimin ürünü olan, emperyalist-kapitalist ülkeler arasında ortaya çıkan güç ve hegemonya dağılımı krizinin de derinleşmesidir.
Aynı zamanda dünyayı ve doğayı yaşanmaz hale getiren cehenneme çeviren doğanın, insanlığın tahribatının krizidir.
Bütün kriz ögelerinin iç içe geçmesi yaşanmakta, sistem krizi özelliği kazanmaktadır.
Bir zamanların “İnsan hakları-demokrasi, devletin küçültülmesi-bireysel özgürlükler” çığlıkları ile uluslararası tekellerin sömürü özgürlüğü temelinde devletin yeniden yapılandırılması biçiminde seyreden liberal “demokrasi”nin krizidir.
Kriz aynı zamanda sistemin ideolojik olarak karizmasının çizilmesi, ideolojik meşruiyet krizidir. Emperyalist- kapitalizmin, neoliberal ideoloji olarak artık kendisini dünya halklarına ve emekçilerine kabul ettiremeyişi, yaldızlarının dökülmesinin krizidir.
Önümüzdeki yıllara da damgasını vuracak krizden çıkış-yeniden yapılanma arayışlarının temelinde burjuvazinin derinleşen sistemsel krizlerinden biri ''ideolojik krizi'' bulunmaktadır. 1990'ların post modernizmi çözülme yaşamaktadır. Bu yönüyle de Ortada henüz doldurulamayan bir boşluk bulunmaktadır. Aynı zamanda muazzam bir fırsattır bu.
işte bundan dolayı, proleter devrimci sosyalist ideolojimiz ekseninden yürünecek stratejik duruşumuz duruşumuz, çıkışını buradan alan pratik konumlanışımız yaşamsaldır. Bu boşluğu değerlendirme görevi ile sadece yükümlü değiliz, buna zorunluyuz. Tekel direnişinde olduğu gibi, her adımımızı bu strateji ışığında atmaya zorunluyuz. Çünkü, bu fırsatları değerlendirmeyen hiçbir partinin, örgütün, siyasal oluşumun önümüzdeki on yıllarda kendini geliştirip, sınıfla bütünleşip devrim yapabilme şansı olmayacaktır.