Umudum büyük, çünkü dans etmeye başladık. Donma halinden çıktık. Doğum sancılarını işçi sınıfının içinde yaşadık.
Bir okurumuzun Tekel direnişini ziyaret sonrası yazdıklarını yayımlıyoruz.
Tekel işçilerinin yanından dönüyoruz, otobüsün arka koltuğuna gömülmüşüm, uyumaya çalışıyorum. Olmuyor! Dün geceki yorgunluğuma rağmen uyuyamıyorum... Ben de elime kâğıdı-kalemi alıyorum ve yoldaşlarla daha önce konuştuğumuz gibi, izlenimlerimizi yansıtma kararımız doğrultusunda yazmaya çalışıyorum. Otobüs karanlık, kalem hareket ediyor, ben sadece kâğıttaki karartıları görüyorum.
Nasıl anlatmalıyım... 68 gündür direnen, üzerinde söylenmemiş söz bırakılmayan Tekel işçilerinin mücadelelerini. En önemlisi 68 gündür sergiledikleri pratikle bir çok devrimciden (bir gurup öncü işçiyle sohbetimizden anladığım kadarıyla) daha ileri talepleri savunan Tekel işçilerini nasıl anlatmalıyım. Hızla akıyor düşüncelerim, arada bir gözlerim yola kayıyor, beynimde konudan konuya akan düşünceler arabanın hızından daha hızlı geliyor bana. Ama onlara girmenin yeri değil... Düşüncelerimi bir noktaya odaklayamıyorum. Şoförümüz bir mola veriyor, namaz kılmak için, duruyoruz ve ben de duruyorum, sigara molası... Artık ışıklar açıldığı için yazdıklarımı görebiliyorum.
Tekel ne ifade ediyor benim için, bizim için, işçi sınıfı için, ne ifade ediyor? Bende nasıl bir duygu yarattı tekel... Düşüncelerim akıyor, duygularım aynı oranda çeşitli.
Ama en derin olarak hissettiğim iki duygu var bende; umut ve kırılma... Tekel işçileri işçi sınıfının bağrına umut tohumlarını ekmişlerdir, büyütülmek üzere. Tekel kazanılsın ya da kaybedilsin bu umut duygusunda bende çok önemli bir değişiklik yaratmayacaktır. Umudun büyüklüğüne rağmen, kırılganlığım daha derin. Derin çünkü Tekel direnişinin akılması gereken kanallara öncü partisinden yoksun olduğu için nasıl akıtılamadığını gördüm. Ve ne yazı ki işçi sınıfının mücadelesine öncülük etme iddiasında olan çeşitli devrimci grupların bundan ne kadar uzak olduğunu gördüğüm için kırılganlık daha derin... ve bizim içerisinde bulunduğumuz nokta, kırılganlığımın derinliğini arttırıyor.
Türk-İş’in önünde duran araçtan bir gün içinde iki defa Kutup Yıldızı’nın Biz Kazanacağız şarkısını dinledik, şarkı sürekli hatırlatıyor bize, bana; ” Bizler öncü müfrezeyiz”... Bende yaratığı duygu acı... Acı diyorum, ama aslında bende yaratığı duygunun tarifi yok. Anlatmaya kalksam anlatamam... Anlatmayı bırak ben kendi içimde bile adını koyamıyorum bu duygunun. Burada şoföre ihtiyaç duymadan kendim ara veriyorum. Kafamı cama dayayıp çeşitli düşünceler içinde geziniyorum. Düşünüyorum; bu durumda olmamızın temel nedenlerini, bu nedenleri yaratanları ve tüm bunlara yaslanarak... kaçışın teorisini yapanları, tüm bunları bizim nasıl hazmettiğimizi... Yolculuğumuzun sonuna geliyorum, gerisine evde devam etmek için şimdilik yazıma ara veriyorum. Uzun bir yolculuk yapmamıza rağmen bitiremiyorum, kafamda yazdıklarım çok uzun, kağıda yansıyamıyor bir türlü.
Bu gün ayın 21’i, biz doğmuşuz... Doğduk, 12 Eylül’ün zorlu günlerinde, tarihin o gün üzeremize yüklediği sorumluluğu, 12 Eylül faşizmine karşı gösterdiğimiz şanlı direnişle yerine getirdik. İşçi sınıfına layık bir tutum içerisinde olduk. Savaştık ve “yenildik”. Umudumuzu zindan karanlığının günleri içerisinde büyüttük, asla bir yılgınlık psikolojisi içerisinde olmadı örgütümüz. Tarih onu öyle geçti kayıtlara ve biz de onu öyle tanıdık.
Bügün üzerimizden silindir gibi geçiyor tasfiyecilik. Sesimiz soluğumuz kesildi. 12 Eylül karanlığında işçi sınıfının önünde dövüşen örgütümüz, bugün Tekel işçilerinin yanında olmaktan mecalsiz kıldı. Ancak epey bir aradan sonra ona müdahil olabiliyoruz. Doğum günümüzü Tekel işçilerinin yanında geçiriyoruz. Tekelin içinde, öncü işçilerin yanında... Bütün yoldaşlarımız orada, geç de olsa hepimiz oradayız. Az bir güçle yoldaşlarımızın orada yarattığı içerdenleşmeyi, Tekel işçileriyle yaşanan anlamlı bütünleşmeyi görüyoruz. Tarihte doğum sancıları yaşadığımız şu günler, Tekel işçilerinin yanında başka bir doğum sancısına dönüşüyor. Bir nevi binlerin içinde bir doğum günü!!! Asıl daha da önemlisi öncü işçilerle buluşmamız...
Kırılganlığım derin olsa da, umudum daha büyük. Çünkü bizim şarkımız çalıyor; işçi sınıfının içinde dans etmeye, donmakta olanı dans ettirmeye çağırıyor. Umudum daha büyük, çünkü dans etmeye başladık. Donma halinden çıktık. Umudum daha büyük, çünkü umudumu Tekel'e taşıdım, Tekel'den umut aldım. Doğum sancılarını işçi sınıfının içinde yaşadık.
Biz inandık! Biliyoruz ki, bu bir doğum sancısıdır! Biliyoruz ki bu doğumun şarkısıdır! Yapmamız gereken… dans…
İyi ki doğduk...