GÜNCEL
Tekel direnişindeki ilk günüm. Merkezi eylemi saymazsak ilk defa direnişteki işçilerle birlikteyim. Sürecin dağınıklığı, kafa dağınıklığı ve yorgunlukla işçileri görmeye gittim. Önyargım çelik gibi işçiler görmek yönündeydi. Ancak atom parçalandı. İçlerindeki hala yakıcı öfke ve mücadele azmine karşılık işçiler biraz umutsuz, yılmış, sendikanın dışarıdaki polisten daha fazla zarar verdiği aşikar hale gelmiş. Yapılabileceğine inanmaz ses tonlarıyla söylenen güzel fikirler dolaşıyor ortalıkta. .... işgaliyle açılan ağızlar var… mümkün mü? Mümkün…
Bildiri ve kokart çalışması yapıldı. Güzel ve kurallı hazırlanmış bir bildiri dağıttık. Ancak cümleleri daha kısa, daha az ajitatif ve daha somut eksenler üzerinden bildiriler yazılabilir. Örneğin kardeşler çadırlarda oturmak mücadelemizi ülke gündeminden düşürüyor. Bizlerin mücadele azmini azaltarak yılgınlaştırıyor. Dışarı çıkmalıyız. Gibi…
Yoldaşlarımızın takdir edilecek çabaları sonucu kurulan sağlam ilişkiler direnişi, direnişteki duruşumuzu ve örgütlülüğümüzü daha iyi yerlere getirebilir. Tabii ki direnişi bitirme azmindeki karşıt güçlerle mücadelede bulunduğumuz yerden daha ileri gitmezsek onlar başarılı olabilir ve direniş bitirilebilir.
İyi yerdeyiz ama daha iyi yerlere çıkmalıyız, direnişi daha fazla yüceltmeliyiz. Yoksa bu halimiz yeterli değil yenilebiliriz.
Bu günlerim nasıl nasıl nasılı düşünmekle geçecek gibi görünüyor. Ama çadırların içinde olarak olmalı.
İkinci günümüz bir işçinin hayatını yitirdiği haberiyle başladı. Samimi acıları gördük, samimi üzüntüleri gördük ama birebir örgütlülük ilişkisi bulunmayan insanlardan buna karşı yapılabilecekleri dinledik. Kilitlendiğimiz nokta çadırların önünden bir cenaze töreni düzenlemekti. Bu hem kaybedilen işçiye son görevimiz, hem o işçinin son mücadelesi olacaktı.
Ancak durum böyle gelişmedi. Gün içinde gelişen olayları, yorumları, yapılanları, yapılmayanları, yaptıklarımızı ve yapabileceklerimizi açıklamaya çalışacağım.
Öncelikle bizim iki tarafa da müdahil olabilmemiz güzel ancak bunu süreçte öncüleşmiş işçilere de yaptırabilirdik.
Adli Tıp önündeki arbede sırasına kadar orada bulunan ben dahil hiçbir yoldaşımız etkin olamamıştır. Orada fiziken bulunma aşamasını sadece arbedede kaldırabildik. Onda da görece başarılıydık. İşçilerin ne yapacağını bilmez haline müdahale etme çabalarımız “devrimciler” ve sendikadan yana işçiler tarafından yer yer engellendi.
Bunun sebeplerini daha fazla açmak gerekirse:
1) Adli Tıp'ta bulunan ben ve diğer yoldaşlarımızın işçilerle önceden kurulmuş ilişkilerimiz çok güçlü değildi.
2) "Öğrencileri" dışlayan sendika politikası başarılı olmuştur.
3) Alanda kişisel girişgenlik ve işçiye yaklaşma pratiklerimiz zayıftır.
* İşçiler Mithatpaşa’daki yol kesiminde sendikanın yolu boşaltma çabalarına bireysel karşı duruşlardan ileriye geçememişlerdir.
25 Şubat günü sürecin gelinen noktasının ciddi ipuçlarını ve sonuçlarını göstermiştir. Görülen en bariz eksikliğimiz sendikanın yalan bilgi üretme mekanizmalarının alternatifini koyamamaktır. Örneğin 25 Şubat günü Keçiören ve Türk-İş önündeki iletişim çok fazla, ancak sağlıksız bir şekilde kurulmuştur. Sendika yalan bilgiler üretmiş iki grupta da direnci kırmayı başarmıştır. Adli Tıp'taki mücadelenin görece güzel olmasının sebebi gözümüzün önünde cenazenin kaçırılmasının doğurduğu ciddi öfkenin yansımasından dolayıdır.
Çözümü cep telefonunu yok sayarak bulabileceğimizi düşünüyorum. Zaten telefonun güvensizliğinin yanı sıra bugün işlevi de pek görülmemiştir. Biz çadırlardan Kızılay’a yüklenildiğini, çadırdakiler cenazenin teslim edildiğini ve on beş dakika içerisinde geleceğini sanıyoruz. Cidden telefon ne işe yaradı?
Bu durum müdahalenin yaşanabileceği önümüzdeki günlerde daha sık görülebilir. Bu yüzden eylemler A ve B planları yapılarak ve bu planlarda ısrarcı olarak örülmelidir. Planların değişmesi gelen haberlerle değil gördüğümüz ve içinde olduğumuz durumlar ölçüt alınarak gerçekleştirilmeli.
Başarılı bir gün sayılabilir. Bir de cenazenin önümüzden kaçırıldığını görmenin verdiği ağlama hissi yok mu? İnsanın canını acıtıyor. Ağlamak acizlik midir? Sınıf kinini bileyebilir mi?
Tekel işçilerinin 4-C kölelik yasasına karşı vermiş oldukları mücadele ve 4-C ile geç tanıştım sayılır. Aslında bu süreci başından beri takip ediyorum, fakat direnişin merkezinde tanıyıp yaşadıktan sonra tam anlamıyla bir tanışma yaşadığımı varsayıyorum. Anladım ki direnişi dışarıdan ne kadar takip edersem edeyim, çemberin dışında olmak, bana yine de net olarak bir şeyler söylemeyecektir. Bu direniş çemberinin içindeki ve dışarısındaki ateş aynı derecede kitlelerin bilinçlerine hitap etmiyor. Tekel’i merkezinde görmeye geldiğinde çadırlardaki işçilerin gelmiş olduğu bilinç seviyesi ve kararlılıkları her yerin Tekel olmasının imkansız bir şey olmadığını gösterdi bana.
Benim bir devrimci olarak anlatmaya çalıştığım devrimci sınıf örgütlenmesini aslında gördüm. Ülkenin dört bir yanından gelen, iş kardeşlerinin ücretli kölelik düzenine karşı örmeye çalıştıkları birleşik mücadeleyi ve bu birleşikliğin önemini ne denli kavradıkları hakkında bazı fikirlerim oldu. Onlardan en çok öğrenmek istediğim direnişin nasıl bu kadar kitleselleştiği ve iki ayı aşkın bir direniş ateşi onlara sınıf bilincinde ne kadar etki ettiği ve onları hangi seviyeye getirdiğidir. Onlar öncelikle halktan büyük bir destek aldıklarını, sivil toplum örgütlerini ve devrimci kurumların ve öğrencilerin onları sürekli ziyaret ettiklerini ve bunlar sayesinde seslerinin büyüdüğünü söylediler. Fakat sendikanın desteği, bu sayılan destekler kadar net vurgulanmadı. Sendikanın işçileri sürekli oyaladığının farkında birçoğu ama bu konuda işçiler arasında bazı net ayrımları görmek o kadar da zor değil. Çünkü büyük çoğunluğu sendikanın işçileri desteklemediğini ve işçilerin sendikayı iki ayı aşkın bir süredir baskıyla burada tuttuklarını söylüyorlar.
Sendika yanlıları işçilerin, başından beri sendikadan büyük hamleler beklediği ve sendikanın peşinden ayrılmadıkları için belli bir bilince ve olgunluğa ulaşamadıklarını düşünüyorum. Ama tabiki sendika yanlısı işçilerin bu tutumu almasında sadece bu nedenler yoktur. Örneğin sendikanın kendisine çektiği bir grup işçi, diğer iş arkadaşlarının umutlarını zedeleme ve birleşik mücadeleyi engelleyici tavırlar sergileyerek sendika ağaları tarafından çok iyi beslenebilmekte. İşte sendika ağalarının yanında tutum almayan işçiler bir yandan iş kardeşleriyle birleşik mücadele örmeye çalışırken bir yandan da sendika yanlılarının bu kırıcı tutumlarını engellemeye çalışmakta. Bu sendika yanlısı ve yanlısı olmayan şeklindeki düşünceler eylem sırasında kendisini çok iyi gösterebilmekte. Örneğin, slogan atmayın ya da ortalığı provake etmeyin şeklindeki tutumları gibi. Sendikanın içerisinde birçok farklı grup ve düşünceler olduğundan, sağlam bir birleşik mücadelenin örülmesi güçleşiyor. Fakat birleşik bir mücadelenin olmadığı da söylenemez, onlar sürekli biz tek yumruğuz kazanacağız, direneceğiz, boyun eymeyeceğiz diyorlar fakat bu yine de eylem alanlarında düşünce ayrılıklarından doğan gerçeklikleri ve bulunulan alanın ne kadar hassas bir tartının üzerinde olduğu gerçeğini değiştirmez. O yüzden burdaki mücadeleyi işçi kardeşlerle örerken her türlü ayrıntının yaratabileceği en küçük zararı dahi düşünerek onlarla sağlam, birleşik, sınıf öncülüğünde bir mücadele örülmesi gerektiğine inandım.
Buradaki atmosfer her türlü yanılsamaya o kadar müsait bir ortam ki, işçilerin belli bir seviyeye gelmesini, bilinçlenmesini ve onların sınıf öncülüğünü yapabilmesinin yolu buradan, bu alandan geçiyor.
Birleşikliklerine bizi de kabul etmeleri güzel, fakat onları kaybetmemek için çalışma yürütmek gerektiğine inandım burada. Bunun en güzel örneğini Hamdullah Uysal’ ın uğurlanmasında yaşadım. Daha önce de bahsettiğim gibi işçiler arasında çok farklı düşünceler var. Sınıf bilincine ulaşamamış (ki bunlar genelde sendika yanlıları) işçiler var. Adli Tıp'ta iş kardeşini onun direnişine yakışır bir biçimde uğurlamak isteyen işçiler çok fazlaydı ve baskındılar fakat bazı çatlak sesler kendilerini duyurmaktan çekinmediler. Bu sesler aynı zamanda ölümsüzleşen iş kardeşi için kurulmuş polis barikatını zorlama için de uğraşmadılar. Ama sayıları daha fazla olan ve ilk günkü ateşiyle direnen öncü işçiler arkadaşlarının direnerek ölümsüzleştiğini, ona yakışır bir selamlamayla gönderecekleri konusunda vurgu yaparak aynı zamanda polis terörüne ve orada sergilenen insanlık dışı davranışlara basın önünde açıklama getirerek yankı uyandırmayı başardık. Cenazeyi sessiz hayal eden ve çadırlarından ayrılmayan, polisin her yönde kurmaya çalıştığı barikatı yıkan diğer iş kardeşleri ve onları başından beri destekleyen öğrenci, devrimci ve halkın sloganlarla çadırkente gelişini şaşkınlıkla karşıladırlar. Yitirdikleri işçi kardeşinin direniş ateşini yükselteceklerini söyleyen işçiler “ölmek var dönmek yok!” dediler….
Pazartesi, 1 Mart 2010 (16 yıl 8 ay önce)
NOT: Çadırkentte şu dakikalarda bir şenlik var; havai fişekler patlıyor, halaylar çekiliyor, konser veriliyor bir yandan da. Dün ve birkaç gün önceden farklı olarak direnişçilerde büyük bir coşku var ve kazanabileceklerine duyulan umut olağanüstü bir değişim göstererek zirve yapmış bulunmakta.
Tekel çadırkentindeki gelgitler, direnişin kırılma ve dalgalanmalarına dair haber, gözlem ve değerlendirmelerimizi sürdürüyoruz.
Aşağıda iki Alınteri okurunun birkaç gün önceki gözlemlerinden derlenmiş notlar yayınlıyoruz.
Direnişi daha fazla yüceltmeliyiz
Tekel direnişindeki ilk günüm. Merkezi eylemi saymazsak ilk defa direnişteki işçilerle birlikteyim. Sürecin dağınıklığı, kafa dağınıklığı ve yorgunlukla işçileri görmeye gittim. Önyargım çelik gibi işçiler görmek yönündeydi. Ancak atom parçalandı. İçlerindeki hala yakıcı öfke ve mücadele azmine karşılık işçiler biraz umutsuz, yılmış, sendikanın dışarıdaki polisten daha fazla zarar verdiği aşikar hale gelmiş. Yapılabileceğine inanmaz ses tonlarıyla söylenen güzel fikirler dolaşıyor ortalıkta. .... işgaliyle açılan ağızlar var… mümkün mü? Mümkün…
Bildiri ve kokart çalışması yapıldı. Güzel ve kurallı hazırlanmış bir bildiri dağıttık. Ancak cümleleri daha kısa, daha az ajitatif ve daha somut eksenler üzerinden bildiriler yazılabilir. Örneğin kardeşler çadırlarda oturmak mücadelemizi ülke gündeminden düşürüyor. Bizlerin mücadele azmini azaltarak yılgınlaştırıyor. Dışarı çıkmalıyız. Gibi…
Yoldaşlarımızın takdir edilecek çabaları sonucu kurulan sağlam ilişkiler direnişi, direnişteki duruşumuzu ve örgütlülüğümüzü daha iyi yerlere getirebilir. Tabii ki direnişi bitirme azmindeki karşıt güçlerle mücadelede bulunduğumuz yerden daha ileri gitmezsek onlar başarılı olabilir ve direniş bitirilebilir.
İyi yerdeyiz ama daha iyi yerlere çıkmalıyız, direnişi daha fazla yüceltmeliyiz. Yoksa bu halimiz yeterli değil yenilebiliriz.
Bu günlerim nasıl nasıl nasılı düşünmekle geçecek gibi görünüyor. Ama çadırların içinde olarak olmalı.
24.02.2010
İkinci günümüz bir işçinin hayatını yitirdiği haberiyle başladı. Samimi acıları gördük, samimi üzüntüleri gördük ama birebir örgütlülük ilişkisi bulunmayan insanlardan buna karşı yapılabilecekleri dinledik. Kilitlendiğimiz nokta çadırların önünden bir cenaze töreni düzenlemekti. Bu hem kaybedilen işçiye son görevimiz, hem o işçinin son mücadelesi olacaktı.
Ancak durum böyle gelişmedi. Gün içinde gelişen olayları, yorumları, yapılanları, yapılmayanları, yaptıklarımızı ve yapabileceklerimizi açıklamaya çalışacağım.
Öncelikle bizim iki tarafa da müdahil olabilmemiz güzel ancak bunu süreçte öncüleşmiş işçilere de yaptırabilirdik.
Adli Tıp önündeki arbede sırasına kadar orada bulunan ben dahil hiçbir yoldaşımız etkin olamamıştır. Orada fiziken bulunma aşamasını sadece arbedede kaldırabildik. Onda da görece başarılıydık. İşçilerin ne yapacağını bilmez haline müdahale etme çabalarımız “devrimciler” ve sendikadan yana işçiler tarafından yer yer engellendi.
Bunun sebeplerini daha fazla açmak gerekirse:
1) Adli Tıp'ta bulunan ben ve diğer yoldaşlarımızın işçilerle önceden kurulmuş ilişkilerimiz çok güçlü değildi.
2) "Öğrencileri" dışlayan sendika politikası başarılı olmuştur.
3) Alanda kişisel girişgenlik ve işçiye yaklaşma pratiklerimiz zayıftır.
* İşçiler Mithatpaşa’daki yol kesiminde sendikanın yolu boşaltma çabalarına bireysel karşı duruşlardan ileriye geçememişlerdir.
25 Şubat günü sürecin gelinen noktasının ciddi ipuçlarını ve sonuçlarını göstermiştir. Görülen en bariz eksikliğimiz sendikanın yalan bilgi üretme mekanizmalarının alternatifini koyamamaktır. Örneğin 25 Şubat günü Keçiören ve Türk-İş önündeki iletişim çok fazla, ancak sağlıksız bir şekilde kurulmuştur. Sendika yalan bilgiler üretmiş iki grupta da direnci kırmayı başarmıştır. Adli Tıp'taki mücadelenin görece güzel olmasının sebebi gözümüzün önünde cenazenin kaçırılmasının doğurduğu ciddi öfkenin yansımasından dolayıdır.
Çözümü cep telefonunu yok sayarak bulabileceğimizi düşünüyorum. Zaten telefonun güvensizliğinin yanı sıra bugün işlevi de pek görülmemiştir. Biz çadırlardan Kızılay’a yüklenildiğini, çadırdakiler cenazenin teslim edildiğini ve on beş dakika içerisinde geleceğini sanıyoruz. Cidden telefon ne işe yaradı?
Bu durum müdahalenin yaşanabileceği önümüzdeki günlerde daha sık görülebilir. Bu yüzden eylemler A ve B planları yapılarak ve bu planlarda ısrarcı olarak örülmelidir. Planların değişmesi gelen haberlerle değil gördüğümüz ve içinde olduğumuz durumlar ölçüt alınarak gerçekleştirilmeli.
Başarılı bir gün sayılabilir. Bir de cenazenin önümüzden kaçırıldığını görmenin verdiği ağlama hissi yok mu? İnsanın canını acıtıyor. Ağlamak acizlik midir? Sınıf kinini bileyebilir mi?
24.02.2010
Ankara Tekel çadırkentinden bir Alınteri okuru
Direnişin merkezinde olmak
Tekel işçilerinin 4-C kölelik yasasına karşı vermiş oldukları mücadele ve 4-C ile geç tanıştım sayılır. Aslında bu süreci başından beri takip ediyorum, fakat direnişin merkezinde tanıyıp yaşadıktan sonra tam anlamıyla bir tanışma yaşadığımı varsayıyorum. Anladım ki direnişi dışarıdan ne kadar takip edersem edeyim, çemberin dışında olmak, bana yine de net olarak bir şeyler söylemeyecektir. Bu direniş çemberinin içindeki ve dışarısındaki ateş aynı derecede kitlelerin bilinçlerine hitap etmiyor. Tekel’i merkezinde görmeye geldiğinde çadırlardaki işçilerin gelmiş olduğu bilinç seviyesi ve kararlılıkları her yerin Tekel olmasının imkansız bir şey olmadığını gösterdi bana.
Benim bir devrimci olarak anlatmaya çalıştığım devrimci sınıf örgütlenmesini aslında gördüm. Ülkenin dört bir yanından gelen, iş kardeşlerinin ücretli kölelik düzenine karşı örmeye çalıştıkları birleşik mücadeleyi ve bu birleşikliğin önemini ne denli kavradıkları hakkında bazı fikirlerim oldu. Onlardan en çok öğrenmek istediğim direnişin nasıl bu kadar kitleselleştiği ve iki ayı aşkın bir direniş ateşi onlara sınıf bilincinde ne kadar etki ettiği ve onları hangi seviyeye getirdiğidir. Onlar öncelikle halktan büyük bir destek aldıklarını, sivil toplum örgütlerini ve devrimci kurumların ve öğrencilerin onları sürekli ziyaret ettiklerini ve bunlar sayesinde seslerinin büyüdüğünü söylediler. Fakat sendikanın desteği, bu sayılan destekler kadar net vurgulanmadı. Sendikanın işçileri sürekli oyaladığının farkında birçoğu ama bu konuda işçiler arasında bazı net ayrımları görmek o kadar da zor değil. Çünkü büyük çoğunluğu sendikanın işçileri desteklemediğini ve işçilerin sendikayı iki ayı aşkın bir süredir baskıyla burada tuttuklarını söylüyorlar.
Sendika yanlıları işçilerin, başından beri sendikadan büyük hamleler beklediği ve sendikanın peşinden ayrılmadıkları için belli bir bilince ve olgunluğa ulaşamadıklarını düşünüyorum. Ama tabiki sendika yanlısı işçilerin bu tutumu almasında sadece bu nedenler yoktur. Örneğin sendikanın kendisine çektiği bir grup işçi, diğer iş arkadaşlarının umutlarını zedeleme ve birleşik mücadeleyi engelleyici tavırlar sergileyerek sendika ağaları tarafından çok iyi beslenebilmekte. İşte sendika ağalarının yanında tutum almayan işçiler bir yandan iş kardeşleriyle birleşik mücadele örmeye çalışırken bir yandan da sendika yanlılarının bu kırıcı tutumlarını engellemeye çalışmakta. Bu sendika yanlısı ve yanlısı olmayan şeklindeki düşünceler eylem sırasında kendisini çok iyi gösterebilmekte. Örneğin, slogan atmayın ya da ortalığı provake etmeyin şeklindeki tutumları gibi. Sendikanın içerisinde birçok farklı grup ve düşünceler olduğundan, sağlam bir birleşik mücadelenin örülmesi güçleşiyor. Fakat birleşik bir mücadelenin olmadığı da söylenemez, onlar sürekli biz tek yumruğuz kazanacağız, direneceğiz, boyun eymeyeceğiz diyorlar fakat bu yine de eylem alanlarında düşünce ayrılıklarından doğan gerçeklikleri ve bulunulan alanın ne kadar hassas bir tartının üzerinde olduğu gerçeğini değiştirmez. O yüzden burdaki mücadeleyi işçi kardeşlerle örerken her türlü ayrıntının yaratabileceği en küçük zararı dahi düşünerek onlarla sağlam, birleşik, sınıf öncülüğünde bir mücadele örülmesi gerektiğine inandım.
Buradaki atmosfer her türlü yanılsamaya o kadar müsait bir ortam ki, işçilerin belli bir seviyeye gelmesini, bilinçlenmesini ve onların sınıf öncülüğünü yapabilmesinin yolu buradan, bu alandan geçiyor.
Birleşikliklerine bizi de kabul etmeleri güzel, fakat onları kaybetmemek için çalışma yürütmek gerektiğine inandım burada. Bunun en güzel örneğini Hamdullah Uysal’ ın uğurlanmasında yaşadım. Daha önce de bahsettiğim gibi işçiler arasında çok farklı düşünceler var. Sınıf bilincine ulaşamamış (ki bunlar genelde sendika yanlıları) işçiler var. Adli Tıp'ta iş kardeşini onun direnişine yakışır bir biçimde uğurlamak isteyen işçiler çok fazlaydı ve baskındılar fakat bazı çatlak sesler kendilerini duyurmaktan çekinmediler. Bu sesler aynı zamanda ölümsüzleşen iş kardeşi için kurulmuş polis barikatını zorlama için de uğraşmadılar. Ama sayıları daha fazla olan ve ilk günkü ateşiyle direnen öncü işçiler arkadaşlarının direnerek ölümsüzleştiğini, ona yakışır bir selamlamayla gönderecekleri konusunda vurgu yaparak aynı zamanda polis terörüne ve orada sergilenen insanlık dışı davranışlara basın önünde açıklama getirerek yankı uyandırmayı başardık. Cenazeyi sessiz hayal eden ve çadırlarından ayrılmayan, polisin her yönde kurmaya çalıştığı barikatı yıkan diğer iş kardeşleri ve onları başından beri destekleyen öğrenci, devrimci ve halkın sloganlarla çadırkente gelişini şaşkınlıkla karşıladırlar. Yitirdikleri işçi kardeşinin direniş ateşini yükselteceklerini söyleyen işçiler “ölmek var dönmek yok!” dediler….
Ankara Tekel çadırkentinden bir Alınteri okuru