Pazar, 28 Mart 2010 (16 yıl 7 ay önce)
Onu tartışmakla başladık işe; eskisini masaya yatırdık. Her yaştan, her kuşaktan onlarca yoldaş gazeteyi konuştu, tartıştı. Başardıklarımız, başaramadıklarımız, eksikliklerimiz, zayıflıklarımız...
Neleri geliştirmeli, hangi yönlerini güçlendirmeliyiz... Mizanpaj. Dağıtım...
Nasıl bir gazete sorusunu tekrar sorduğumuzda sınıf için değil sınıfın gazetesi, oradan beslenmeli, oranın sesi, soluğu ve feneri olmalıydı hep cevaplar.
İşçi ve emekçi okurlarımızla gazetemizi konuştuk; "Bir an önce çıksın da nasıl olursa olsun”du çoğu cevap... Bir daha yayını kesilmesin; sayfa sayısı çoğaltılsın, konular çeşitlensin; spor da olsun, sanat da; bizi aydınlatsın, haklarımızı anlatsın... Cevapların çoğu böyleydi.
Gün gelip de gazetenin mutfağına girdiğimizde okulun ilk günündeki çocuk gibi heyecan hepimizi sarmıştı. Sonunda fikirler öneriler ete kemiğe dönüşüyordu. Baharın kokusu, sokağın havası, işçiden esen yel mutfağın perdelerini havalandırıyordu. Neşemiz yerindeydi. Ummadığımız kadar uzun bir teknik hazırlıktan sonra gazetemiz servise sunulmaya hazırdı artık.
Ve işte o elimizde... Yeni içeriği, henüz tam oturmamış tasarımıyla masada, masamızda; ince eleyip sık dokuyan bakışların eleştirisini, dostların önerilerini bekliyor. Dağıtımına katılım ve katkı bekliyor. Yazı, haber, mektup, karikatür ve fotoğraf desteği bekliyor. Çünkü, o okur değil, okur-yazar olmaya; izleyen değil, katılıp değiştiren olmaya çağırıyor. Hayatın, tarihin nesnesi değil öznesi olmaya çağırıyor...
