Perşembe, 15 Nisan 2010 (16 yıl 6 ay önce)
Türkiye işçi sınıfı, adına layık bir 1 Mayıs’ı öncelikle Taksim alanında kutlar!..
Bu basit bir “iddia”, “ilkel bir inat” sorunu değildir!..
En başta işçi sınıfının gücünün ve potansiyellerinin ne kadar farkında olunduğunu gösterir. Bu yönüyle hem ideolojik hem de pratik siyasal bir yaklaşım ve duruşu yansıtır. İşçiler ve emekçiler, burjuvazinin baskı ve yasakları, tehdit ve dayatmaları karşısında
Yüzünüz kızardı mı?..
1 Mayıs’ların Taksim’de kutlanması konusunda oportünist korkaklık, çoğu kez kraldan fazla kralcı tutumlarla devrimcilerin karşısına dikildi. Bu uğursuz role bu yıl da soyunmaya kalkanlar oldu. Fakat burjuva devletin yelkenleri erken suya indirmesi üzerine bunlar bu kez iyot gibi açığa çıktılar.
İstanbul Valisi Muammer Güler daha ağzını bile açmamışken, Taksim’in önüne barikat kurma işine düzen solcusu TKP ve onun eski genel başkanı Aydemir Güler soyundu. Lafa geldi mi mangalda kül bırakmayan keskinlikler sergileyip iş pratiğe geldi mi ortalıktan sıvışmalarıyla ünlü tatlısu sosyalisti bu çevrenin sözcüsü, 7 Nisan günü yayınlanan makalesinde, devrimcilerin Taksim ısrarını, beylik bir suçlamayla “alan saplantısı” ve “takıntı” olarak niteliyordu.
İşin acısı, Özgür Müftüoğlu gibi işçi sınıfı ve emekten yana saf tutmasıyla tanınan Marksist eğilimli bir akademisyenin de bu teslimiyet eğilimine çanak tutmaya soyunmasıydı (Ö. Müftüoğlu, 1 Mayıs’a giderken, 6 Nisan 2010, sol.org.tr).
“İşçilerin, emekçilerin bileşik gücünü göstermelerinin… Türkiye işçi sınıfının ’sınıf’ olduğunu ve örgütlü mücadele edilirse kazanılacağını yeniden hatırlamaya başlamasının…” önemi üzerine doğru şeylerle söze girip sonra da tüm bunları hükümsüz kılacak şekilde, “1 Mayıs’ın hangi alanda ve hangi örgütlerin birlikteliğiyle yapılacağına fazla takılmadan, 1 Mayıs’ı işçi sınıfı mücadelesini ileriye taşıyacak bir basamak haline dönüştürmek gerekir” diyerek Taksim’i baştan kafalardan silen bir yaklaşımın sözcülüğüne soyunduğu için Ö. Müftüoğlu’nun yüzü şimdilerde herhalde biraz kızarmıştır.
”Genelkurmay çizgisinde solculuk” bayrağını İP‘den devralan TKP için ise aynı umut beslenemez. Bu orta sınıf solculuğunun korkaklığı yapısaldır. “İstanbul’u NATO’ya dar edeceğiz” diye günlerce külhanbeylik taslayıp toplantıların başladığı gün Kilyos’a kaçmalarıyla ünlüdür bunlar. Geçen 1 Mayıs’ta da grev kırıcıydılar, en son 1-2 Nisan’da Ankara’daki TEKEL eylemleri sırasında da… Metro zamlarına direniş gibi başarılarının yarattığı başdönmesinin de etkisiyle sol gösterip gitgide daha fazla sağ vurmaya başlayan Halkevleri ile birlikte Sakarya direnişini en kritik anda arkadan vurdular. Polisle anlaşıp meydanı boşalttılar.
Bunlar sınıf hareketindeki geriliğin, korkuların, tereddütlerin, kırıntılarla yetinme eğilimlerinin sözcüleri ve temsilcileridirler.
İşçi sınıfı silkinip hareketlendikçe bunların içyüzü de işte böyle açığa çıkacaktır. Fakat sınıf hareketinin silkinip kendine gelebilmesi, militan sosyalist bir çizgide gelişebilmesi de, bu tabansızlık ve kuyrukçuluğun içyüzünün sınıfa bir an önce gösterilerek onların kurdukları iç engel ve barikatların yıkılmasına bağlıdır.
Sorunun çözüm yeri pratiktir!.. nasıl bir tutum takınacaklardır?.. Güçlerinin ve yapabileceklerinin farkında olarak mı hareket edeceklerdir yoksa burjuvazi kendilerine hangi sınırları çiziyor, neye ne kadar izin veriyorsa onunla mı yetineceklerdir?..
1 Mayıs özgülünde bu, kapitalist sömürüye karşı kavgadan doğan 1 Mayıs’ı özüne uygun olarak mı sahiplendiğimizi yoksa bir yerlerde içimizi boşalttığımız ruhsuz bir karnaval yürüyüşü haline getirdiğimizi mi gösterir.
Taksim’in özelliği ise, emek ile sermaye arasındaki bu kapışmanın en büyüklerinin Türkiye’nin yakın tarihinde o alanda yaşanmış olmasıdır.
Türkiye işçi sınıfı, 1970′li yılların ortalarından itibaren
DGM ve
MESS grevlerinde, sayısız grev, işgal, direniş ve militan gösterilerle konuşturduğu gücünü, her 1 Mayıs’ta burjuvazinin gözüne bütün haşmetiyle bir kez de o alanda sokmuştur!..
Burjuvazi de sınıfa en büyük meydan okumasını o alanda sahnelemiş,
12 Eylül askeri faşist darbesine giden yolda sınıfın kanını o alanda dökerek vites büyütmüştür!..
O zamandan itibaren
Taksim, Türkiye işçi sınıfı için, tarihine, militan geleneklerine, şehitlerine sahip mi çıktığının yoksa sırtını mı döndüğünün göstergesi özelliğini kazanmıştır. Bu yönüyle de sınıfın sınıflaşması, devrimci sınıf kimliği ve bilincinin oluşumu bakımından simgesel öneme sahip bir ilerleme ve kazanım sorunudur.
Tüm bu özellik ve yönlerin kesişme noktası olduğu için zaten Taksim, her 1 Mayıs öncesi, burjuva karşı devrimin güçleri ile devrimci güçler arasında olduğu gibi, bunun bir uzantısı olarak, tutarlı ve kararlı bir devrimcilikle oportünist korkaklık ve kuyrukçuluk eğilimlerinin karşı karşıya geldiği bir çatışmanın konusu oldu.
Son üç yıldır fiilen bitmişti aslında bu tartışma artık: 1 Mayıs Taksim’de kutlanırdı ve son üç yılın 1 Mayıs’ları da -öyle ya da böyle- sonuçta Taksim’de kutlandı.
Kolay olmadı tabii ki bu noktaya gelinmesi. Az bedel ödenmedi bu kazanım için.
M. Akif Dalcı, henüz ömrünün baharındayken son nefesini Taksim savaşlarında verdi. Kadınıyla erkeğiyle kimbilir kaç bin kafa göz yarıldı, kol bacak kırıldı, kurşunlara coplara gazlara meydan okundu… Korkaklık ve teslimiyet cephesinden yöneltilen saldırılar da işin cabasıydı.
Bu yıl Taksim resmi olarak da kazanıldı!.. Daha doğrusu, sınıf mücadelesinin temel bir yasası hükmünü yürüttü: Önce
sokaklarda dövüşülerek elde edilen sonucu, burjuvazi de sonunda tanımak zorunda kaldı!.. Emek cephesi adına bu, sermaye üzerinde kazanılan küçük ama anlamlı bir zaferdir.
Burada aynı zamanda bir ders saklıdır:
Devrimci bir irade, inatçı bir kavga eninde sonunda kazanır!.. Bedelleri ne kadar büyük, süresi ne kadar uzun, çatışma ne kadar sert olursa olsun, hedefine kilitlenen bir iradeyi, inatla sürdürülen bir kavgayı yenilgiye uğratmak zordur!..
Siyasi ve tarihsel anlamı yanında moral yönden de önemlidir bu kazanım. Bu tür somut sonuç ve başarılara ihtiyacımızın büyüdüğü bir dönemde gelmiş olması onu daha değerli kılmaktadır.
1 Mayıs’ta hem bunun hakkını vermek hem de bu tarihsel başarıdan aldığımız güç ve derslerle donanmış olarak onu büyütmek sorumluluğu omuzlarımızdadır!..
Şimdi 1 Mayıs Alanı, ‘76 ve ‘77 1 Mayısları‘nda olduğu gibi milyonlarla dolup taşmalı!..
”Kahrolsun ücretli kölelik düzeni”, “Kurtuluş devrimde, sosyalizmde”, “Herkese iş, herkese insanca yaşam”, “6 saatlik işgünü, 8 saatlik ücret”, “İşçilerin birliği, halkların kardeşliği” temel sloganları başta olmak üzere emeğin talepleri dalga dalga yükselmelidir o alandan!..
“Genel grev-Genel Direniş” çağrısı gür sesle yinelenmeli, onu örecek adımlar olarak
TEKEL, itfaiye, İSKİ, Marmaray, ataması yapılmayan öğretmenler, TÜBİTAK ve
Samatya direnişleriyle eylemli dayanışma kararlarının kürsüden ilanı istenmelidir!..
Sermaye ve uşakları, işçi sınıfı ve emeğin gücünü ve öfkesini o gün bir kez daha görmeliler; bıçağın artık kemiğe dayandığını ve gündemdeki taleplerini elde etmekteki kararlılığını iliklerinde, kemiklerinde duyup hissetmelidirler!…