Ankara'da 26 Mayıs'ta genel greve çağrı ve ardından da kayıplara karşı eylem vardı
Ankara Direnişteki İşçi ve Emekçilerle Dayanışma Platformu, bugün içi sendika ağalarınca boşaltılmaya çalışılan, işçileri sokağa dökmektense sermayeye kul etmeye dayalı bir sisteme neredeyse peşkeş çeken, işçi ölümlerinde kendisi de ölüm sessizliğine bürünen sendikaları 26 Mayıs’ta eyleme çağıran bir yürüyüş ve basın açıklaması gerçekleştirdi.
Saat 18.00‘de Sakarya Meydanı’nda başlayıp Yüksel Caddesi’ne kadar yapılan yürüyüş sonrası bir basın açıklaması gerçekleştirildi. Yapılan basın açıklamasında şöyle denildi:
4 Sendika 22 Şubat 2010 Tarihinde yapılan toplantıda taleplerinin karşılanmaması durumunda 26 Mayıs 2010 tarihinde üretimden gelen gücün kullanılacağı ‘genel eylem, genel grev’ kararı almıştır.Eylem sıasında yaklaşık 60 kişi olmasına rağmen sloganlar oldukça gür çıktı. Atılan sloganlar şunlardı: "Yaşasın devrimci dayanışma", "Kaza değil katliam, katil devlet hesap verecek", "Hamdullah Uysal ölümsüzdür, kavgamızda yaşıyor", "İşçilerin katili Nurullah Ercan hesap verecek", "Bedel ödedik bedel ödeteceğiz", "Her yer Tekel her yer direniş".
Kararın alındığı günden bu güne ne Tekel işçilerinin talepleri ne de konfederasyonların çalışma yaşamına ilişkin talepleri karşılanmıştır. Hatta her geçen gün daha da zorlaşmakta ve emek sömürüsü çoğalmaktadır. Bu saldırıların yanı sıra kuralsız çalışma iş cinayetleri giderek artmaktadır.
15 Mayıs 2010 tarihinde Zonguldak maden ocağında yerin 540 metre altında meydana gelen grizu patlaması sonucu 30 maden işçisi, göçük altında kalmış, 28 madenci yaşamını yitirmiş, 3 madencinin cesedi tanınamaz halde olup, 2 madenciye ise henüz ulaşılamamıştır. Patlamanın 8. gününde henüz 2 madenciye ulaşılamamış iken maden ocağında üretim başlamıştır. Aşırı kar hırsı yüzünden maliyetlerin artmaması için ilkel koşullarda madenlere indirilen işçilerin iş cinayetine kurban olmaları ise patronlar için hiçbir önem taşımamaktadır. Olayların ardında “bu mesleğin kaderinde bu vardır, bu mesleğe giren işçiler bunu iyi bilirler ve bu bir kaderdir” biçiminde dile gelen sözler egemenlerin işçilerin hayatına verdikleri değeri göstermektedir.
Maden ocağındaki bu göçük ne ilktir ne de bu çalışma koşulları var olduğu sürece son olacaktır. 2008’de 43 kişi, 2009’da 92 kişi, bu yıl ise şimdiye kadar 66 madenci maden ocaklarındaki patlamalar sonucu hayatını kaybetmiştir. İş cinayetleri yalnızca maden ocaklarında değil başta tersaneler olmak üzere gerekli tedbirlerin alınmamasından kaynaklı birçok iş kolunda yaşanmaktadır. Ve işçiler, emekçiler iş cinayetleri ile gündeme gelmektedir.
.. Şimdi yok sayılmaya, hak gasplarına, kölece koşullarda çalıştırılmaya, iş cinayetlerine artık yeter demenin zamanıdır.
Şimdi, güvencesizliğe, geleceksizliğe dur demenin zamanıdır.
İşçi ve emekçiler Tekel direnişi ile büyük bir direniş başlatmış ve bu direniş egemenlere büyük korku salmıştır. Bu korku karşısında direnişi bitirmek için baskı, şiddet, yalan, karalama vb her türlü yöntemi denemişlerdir.
İşçi ve emekçiler, 2010 1 Mayıs’ında pervasızlaşan saldırılara karşı Taksim Meydanı başta olmak üzere akın akın alanları doldurmuş ve egemenlere her şeyin eskisi gibi olmayacağını göstermiştir.
Şimdi Tekel Direnişinin ve 2010 1 Mayısının egemen cephede yarattığı korkuyu ve sınıf hareketini daha da büyütmenin vaktidir.
Şimdi önümüzde 26 Mayıs genel grev genel eylemi var. Ezilen, sömürülen, yok sayılan, aşırı kar hırsı ile ölüme gönderilenler olarak egemenlere gücümüzü, birliğimizi göstermenin vaktidir. 26 Mayıs günü tüm işçiler, emekçiler, yoksullar olarak üretimin olduğu her alanda üretimi durdurarak, eylem alanlarına çıkarak güvencesiz çalışmanın, geleceksizliğin, iş cinayetlerinin kader olmadığını, insanca bir yaşam için sesimizi yükseltelim.
26 Mayıs günü sokağa, eyleme…
Savaşta, çatışmalı ortamlarda askeri diktatörlüğün hüküm sürdüğü ülkelerde gözaltında kaybetme politikası izlendi. Bu politika, farklı kimliklere, rejim muhaliflerine, farklı düşünenlere karşı sistematik olarak uygulandı ve uygulamaya devam ediliyor.
Arjantin’de, Şili’de, Bosna, Nijerya gibi iç savaş yaşanan ülkelerde ve diğer Afrika ülkelerinde yüzlerce, binlerce insan gözaltında kaybedildi.
Topraklarımızda ise, sosyalist oldukları için, rejim muhalifi oldukları için, Ermeni oldukları için, Kürt oldukları için yüzlerce insan gözaltında kaybedildi. Gözaltında kaybetmeler tam bir devlet politikası olarak uygulandı. Uygulamaya devam ediyor.
İnsan hakları savunucuları olarak kaybedilenlerin değil, kaybedenlerin listesini istiyoruz. Gerçeklerin açığa çıkarılmasını ve faillerin yargı önünde hesap vermelerini istiyoruz. Kendine insan diyen herkesi kayıpların sesi olmaya çağırıyoruz.