Alaattin Karadağ'ın kardeşinden..

Şirinler çizgi filminden sınıf kavgasına giden bir devrimcinin davası

Küçük Alaattin daha o küçük yaşında “Şirinler” çizgi filmini çalıştığı iş yerinde işçi arkadaşlarıyla oynayarak, beraber çalıştıkları “Gargamel”(Erkan Kalfa) adlı kişiye karşı gelerek haklarını kazanmaya başlar. Alaattin bu işyerinde tepen tırnağa her türlü baskı ve zulme rağmen Şirinler'ce mücadele etmeye ve kendisi gibi küçük iş arkadaşlarına yardım etmeye devam eder. İş yeri baskısı o kadar artmıştır kiartık orası Alaattin'ne dar gelmeye başlar. O iş yerinden ayrılmaya karar verir. Ancak babası ona izin vermez. Alaattin bu baskıya dayanamaz ve bir gün diğer küçük iş arkadaşlarıyla “Gargamel”i hamur kazanına düşürerek üç yıllık iş serüvenine son verip o iş yerinden kaçar. Evleri ekmek fırınına yakın olduğu için “Gargamel” onu kovalar ve tam onu yakalayacağı sırada “Şirinler” (ailenin diğer çocukları gelir, Alaattin olgun bir davranışla “Şirin Baba” gibi çocukları organize ederek “Gargamel'i taş yağmuruna tutarlar. Artık Gargamel alt edilmiştir. Ve orada şirinler, şirin babasını bulmuş olur.

Çevrenin kısır bir döngüye sahip olması nedeniylemeslek değiştirerek mobilya mesleğindeişçilik yapmaya başlar. Kısa sürelik bir iş deneyiminden sonraçalıştığı yerde bir değil, birden çok Gargamel olduğunu görür. Çok geçmeden beraber çalıştığı akran arkadaşlarını “şirinler” gibi olmaya ve “Gargamellere” karşı mücadele etmeye ikna eder. Artık küçük Alaattin büyümüş ve 16'sında genç bir delikanlı olmuştur. Ve Gargamel'i yenmesiyle elde ettiği zaferden güç alarak, bu yeni Gargamelleri alt etmenin yöntemlerini bulmak için kafa yormaya başlar. Çalıştığı yerde ondan daha tecrübeli olup da kalfa olacak kadar yetkin olmayan iş arkadaşlarını ikna etmekte zorluk çekmez ve böylece “Şirinler” ile “Gargamellerin” savaşı başlar.

Üç yıllık bir, ikinci iş deneyiminden sonra artık gerçek bir “Şirin” olmak için, gerçek “Şirin Baba”nın kitaplarını okumaya başlar. İş arkadaşlarının ona karşı içten içe bir hayranlıklarıı olur.

Evde ise kitabını başucundan ayırmazdı. Kitabının üstünde sakallı bir resim vardı. Sakallı ve gülümseyen bir adamın resmi, tıpkı Ahmet Kaya'nın Suphi türküsünde dediği gibi “Sakallı bir resimdi.”, “Ne kadar mütebessimdi.” Yani “Bir acayip adam”ın hikayesi! Bu türküyü her dinlediğinde tıpkı türküde dediği gibi”Bir Acayip Adam” olurdu .iş yerindeki arkadaşlarıyla artık o kadar organize olmuştu ki; iki gün iş bırakma eylemi yaparak, iki aylık birikmiş haftalıkları Büyük Usta'dan tahsis etmeyi başarmışlardı. İş ortamındaki bu zaferden sonra”Gargameller” ona saygı duymaya başladılar. Ve Alaattin'i öve öve bitiremiyorlardı.

Zaman geçtikçe “Gargameller”, Alaattin'e olan saygılarından ötürü daha da yakın ilişkiler kurmaya başladılar. Böylece hepsi olmasa bile büyük bir kısmı “Şirinler”i sevmeye başlayıp Alaattin'den bu “Şirince Yaşamın” yollarını öğrenmek istediklerini ve bir Şirin gibi yaşamak istediklerini söylerler. Alaattin ise ilk “Şirinler” devrimini ve ilk Gargamel'e karşı alınan zaferini anlatır. Böylece ilk zafere göre daha büyük bir zafer kazanır ve buradaki “Gargamnellere”, “Şirince bir yaşamın” mümkün olduğunu onlara pratikte gösterir. Böylece “Şirince yaşam“ Alaattin'in zihninde teori olmaktan çıkıp somut bir gerçeğe dönüşür.

Emek dünyasında elde ettiği başarıları ve deneyimleri, artık Alaattin'in kabından taşmaya başlamıştır. Bunu yüreğinin ve bilincinin derinliğinde hissederek yaşayan bu “Şirin” insan Denizlerin, Mahirlerin ve İbrahimlerin düşlerinde yeşeren büyük hayallere ve devrimlere gönlünü kaptırarak bir gece vakti yollara düşer. Alaattin Orontes'in suyunu içmişti. Ve artık o da tıpkı Orontes gibi ters akmaya. Bir gece ansızın yollara düşerek İzmir'de emek sınıfının tarihsel hakkını ve haklılığını savunmak ve gerçeğe dönüştürmek için bileğini, bilincini ve yüreğini ortaya koyarak bütün gücüyle bu uğurda mücadeleye ve kavgaya girişti. İzmir'de 4 yıl gibi bir sınıf çalışmasından sonra 2001 yılı Nisan ayında düzenlenen bir mitingde gözaltına alınır, işkencelerden geçirilmiş ve sınıf devrimciliğine yakışan bir tavır sergileyerek direnir.

Yargılama sonucunu beklemeden Ölüm Orucu eylemine girerek F Tipi yaşamı dayatan zihniyeti reddetmiştir. Mahkemenin verdiği hapis cezasına aldırmayarak Ölüm Orucu eylemini sürdürmüş, bir yıldan fazla hapis yattıktan sonra ve Ölüm Orucu eyleminin sürdüğü sıralarda 2002 Nisan ayında yapılan toplu tahliyeler kapsamında geçici olarak serbest bırakılmıştır. Aylar süren bir tedaviden sonra onda bir tutkuya dönüşen “Şirince Yaşam” adına mücadele etmek için İstanbul'a emek sınıfının kurtuluşu için dövüşmeye gitmiş ve hayatının son anına kadar bu kavgasını, bir sınıf devrimcisi olarak sürdürmüştür.

2002'de gördüğü tedavi sonrasından, 2009 19 Kasım akşamı polis tarafından öldürüldüğü ana kadar geçen 7 yıllık süre zarfında çeşitli fabrikalarda çalışmış ve emek sınıfının haklı davasının sonuna kadar bir işçisi olmuştur. Nitekim üç yıl önce bir metal fabrikasında çalışırken uğradığı bir iş kazasında sağ elinin 4 parmağını prese kaptırmış ve bu kaza onun sağ elini artık kullanamz hale getirmiştir.

Alaattin'in yaşadığı bu iş kazası onun mücadele azmini kıramamış tam tersine onu daha da azimle emek dünyasının haklı havasını sürdürmesine katkı sunmuştur. Ondaki bu inanç hayatına mal olsa da..

bu davanın, emek dünyası davasının hakkını aramak bizlere, devrimci ahlaka sahip olanlara ve “Yaşam hakkının kutsallığını” savunanlara düşmektedir. “İnsanlık Onuru”, bu uğurda düşen nice devrimcinin davasını sahiplenmeye bizlere çağrı yapmaya devam edecektir.


KARADAĞ Ailesi adına
ABDULLAH KARADAĞ