Pazar, 4 Temmuz 2010 (16 yıl 4 ay önce)
Alınteri 6. sayı ve DPG'yi İzmir’in emekçileriyle buluşturmak için Gültepe’in Çobançeşme mahallesindeyiz. Önlüklerimizi giyiyoruz. Alınteri’miz ellerimizde…
İzmir’in emekçilerinin alışkın olduğu ajitatif sloganlarımız megafondan dökülüyor: “Patronların azgın saldırırına karşı, taşeronlaştırmaya, güvencesiz sendikasız çalışmaya karşı… işçinin emekçinin sesi Alınteri”. Balkonlarda emekçi yüzler beliriyor. “Okumak ister misiniz?” diye soruyoruz. Kimi ilgisizce bakınıyıyor; güçsüz bir “çık” çıkıyor ağzından. Kimi ilgili “elbette” diyor. Kimisi ise, bizimle tartışmaya girme heyacanıyla sorumuzu soruyla karşılıyor: “Satıyorsunuz da ne oluyor? Hiçbir şey değişmiyor!” Bu yargı, hem kendimizi hem de örgütlenmenin önemini anlatmamız için bizim için iyi bir fırsat. Anlatmaya başlıyoruz. Sohbete dönüşüyor tartışmamız. Sohbetlerimizin sonu hep haklı olduğumuzın teslim edilmesiyle sonlanıyor. Ancak, haklı olduğumuzu söylemeleri bizleri tamamen benimsedikleri anlamına gelmiyor. Bunun bilincindeyiz. Yalnız bu ilk ürkekçe yakınlaşma, ısrarlı ve süreklileşmiş bir çalışmayla değişip, dönüşecek; bununda farkındayız. Kimileriyle yaptığımız sohbetin güven ve umut verici olması abone olma isteğiyle sonlanıyor.
11:00′de başladığımız gazete satışını 16:00 sularında bitirmek için durağa yöneliyoruz. Önlüklerimiz halen sırtımızda… Önümüzden siviller geçiyor. Beş dakika geçiyor geçmiyor, yeniden görünüyorlar, önümüzde duruyorlar… Üsten koymaya çalışıyorlar kendilerini, anlaşılan bizleri tanımıyorlar. Aynı şekilde, hatta daha üstten cevaplıyoruz, gelişlerini… Bir iki denemede daha bulunuyorlar, boşuna!.. Taktik değişiyor, bu sefer altan alıyorlar. Eni sonu gazetemizin toplatma kararı olup olmadığını öğrenmek için başka bir ekip geliyor. Onların tavırlarından bizleri iyi tanıdıklarını anlıyoruz. Yaklaşımları en düşük seviyeden…
GBT’lerde de sorun yok. İşi fazla uzattıkları için çıkışıyoruz. “Ortamı germeye gerek yok. Rahat olun” minvalindeki konuşmalarını önlüklerimizi göstererek cevaplıyoruz: “Biz son derece rahatız, siz kendinize bakın!” Gazete satışında sorun olmadığını ancak bunu megafonla yapmamak gerektiği söylemlerine de; “Seyyar satıcılara da karışıyor musunuz? Biz nasıl istersek öyle yaparız gazete satışını” cevabını veriyoruz. Pek uzatmak niyetinde değiller. Biz de öyle, çünkü otobüs hareket etmek üzere…
Otobüsteyiz. Hepimizde gururlu ve gergin yüz ifadesi, götürdüğümüz bütün gazeteler satılmış, polise de anladıdığı dilden cevap vermişiz. Nasıl gururlu olmayalım!..
İzmir’den Alınteri okurları