Çarşamba, 14 Temmuz 2010 (16 yıl 3 ay önce)
Küçük pırıl pırıl 7 yaşında bir kız çocuğu…
Abdi İpekçi Parkı’nda, gülüyor, oynuyor, koşuyor, zıplıyor… Hayat dolu, gülücükler saçıyor etrafına tatlı, neşeli, tertemiz geleceğinden habersiz parkta olmanın tadını çıkarıyor. Belki biliyor belki de bilmiyor. Hayatın ailesine getirdiği acıyı ızdırabı… Kapitalizmin kokuşmuşluğunda, çürümüşlüğünde; sömürünün, zulmün en acımasız hali! İnsan bir an içinden (en azından benim içimden o an geçiyor) “Eline bir makineli alacaksın, bu vahşeti yaşatanları sıraya dizip tarayacaksın” düşünceleri geçiyor.
İnsan hayatı bu kadar basit, ucuz ve sıradan olmamalı! Bu yazıyı okuyunca neden böyle kin ve nefret dolu olduğumu anlayacaksınız eminim, eminim siz de en az benim kadar kapitalizmin getirdiği faşist baskılardan, katliamlarından nefret edip YETER ARTIK diyeceksiniz. Kot kumlama işçilerinin hiçe sayılmış hayatlarından bahsediyorum. 250 dolar etmeyen ucuz işçilerden. Yasa dışı bir işyeri, kayıt dışı ve usulsüz işçi çalıştırılması ve karşılığında bedel olarak yaşama haklarının ellerinden alınması, ölümü beklemek…
İşte “kot kumlama işçilerinin kaderi”! Vücutlarına zehir girdikten sonra artık yaşama şansları yok. Belki üç gün, belki beş ay, yani en fazla belki beş yıl, ama daha uzun değil asla. Bu hastalık öyle illet bir şey ki insanlık dışı bu hastalığın adı SİLİKOZİS. Bir meslek hastalığı, sadece ve sadece kot kumlama işinde çalışanlar bu hastalığa yakalanıyor. İlk üç ayda zehir vücuda girmeye başlıyor, beş altı ayda belirtileri baş gösteriyor. Doktora gidildiğinde önce tüberküloz teşhisi konuluyor. Nasıl bir işte çalıştıklarını öğrenince daha derinlemesine tahliller yapıldığı zaman Silikozis olduğu anlaşılıyor.
Bu bir meslek hastalığıdır. İşte o an her şey o işçi için bitmiştir. Artık bu hastalıktan kurtulmanın yolu yoktur. İşten çıkmak zorunda kalıyorsunuz çünkü bu işte artık çalışamazsınız. Usulsüz çalıştırıldığı için hiçbir yasal hak talep edemiyorsunuz ne tazminat, ne sosyal güvence, ne işsizlik maaşı. Hiçbir şey yok. Psikolojik olarak çöküyorsunuz, direnciniz yok oluyor, bu ülkede bu kadar çok işsiz bu kadar işten atılmalar ve çaresizlik, alternatifsizlik, iş bulamama, iş sahasının açılmaması ve mecburen seçme hakkının olmayışı...
Karşına çıkan ilk iş kot kumlama işi ve bunun karşılığı ÖLÜM. Yasaklanmış bir işkolu nasıl oluyor da bu kadar rahat insanların yaşamlarının sonlanmasına göz yumuyorlar? BU KADAR MI DEĞERİMİZ YOK? Maden işçilerinin madenlerde katledilmesine, ölmelerine KADER diyen bir başbakan ya bu kot kumlama işçileri için ne diyecek? Gözü kör, kulağı sağır, eli kolu kısa, Tekel'i duymayan, madencilere de "Güzel öldüler, kaderleri" dedi. Ya kot kumlama işçileri? Bu ölümü bekleyen işçiler için de herhalde bir şey söyleyecektir. Söyleyecektir de ya yedi yaşındaki bu kız çocuğuna bunun hesabını KİM verecek?
Ona kim diyecek, burada Abdi İpekçi Parkı'nda hayat dolu, koşup oynarken, yüzünde gülücükler saçarken, babasının sayılı günü kaldığını? Bu insanlar ölüme giderken istedikleri şey sadece ve sadece geride bırakacakları eş ve çocukları için, onların ileride başkalarına muhtaç olmamaları için, malulen emekli olmak ve çocuklarının geleceğini biraz olsun güvence altına almaya çalışmaktır. Bu çok insani bir istek ve artık Silikozis hastaları tüm insanlığın vicdanına sesleniyorlar. Kendi sağlık koşulları yüzünden yürümeye bile mecali yok bu insanların, ne slogan atmaya ne de miting yapmaya mecalleri yok.
Bize düşen çok büyük görevler var, bu eylemi ileriye taşımak. Bunu insanlara anlatmak, hiçbir şeyin tek tek başarılamayacağını, bütün olmak gerektiğini, bütün direnişlerin bağlantılı olması gerektiğini anlatmamız gerekli. Bütün problemlerin sadece kişilere ya da o işletmeye özel olmadığını, bunun bir sistem sorunu olduğunu, düzen sorunu olduğunu anlatmamız gerek. Yönetime kim gelirse gelsin kapitalizm var oldukça, emperyalizmin uşaklığı sürdükçe köleliğe doğru, karanlığa, geleceksizliğe doğru gittiğimizi anlatmak gerekli.
Tüm bunlara dur demenin yolu ise bütün işçi ve emekçilerin bilinçlenerek tek bilek, tek yumruk olmaları ve kurtuluşları için mücadele etmeleri gerektiğini her insana anlatmamızdır. Sınıf bilincine ulaşılmalı tüm işçiler ve örgütlü olarak mücadele etmeli tüm bunlar için ise bilinçlendirmeli. Çalışan- çalışmayan tüm işçilerin devrimci sendikal hareket ile örgütlenmelerini sağlamalıyız.
Devrimci Sendikal Birlik çalışanı