Kartal Festivali'nde emeğimize ortak olan atık kağıtçı çocuk işçiyi, emeğimizin ortaklığıyla selamlıyoruz..
Festivalde tanıştık onunla..Festivalde standımızı açtığımız ilk gün, yoldaşlarla saz çalıp türkü söylerken bizi duyup; etrafımızda dolanmaya başladı önce. Yanımıza gelmek istedi ama çekindi. Sonra bizim ısrarlarımız sonucunda yavaş yavaş yanaşıp, yanımızda ama geride oturup utangaç ve çekingen tavırlarıyla sustu, dinledi.
Okuması gereken yaşta kağıt atıkları toplayan çocuk işçi, bizlerle uzunca bir süre oturduktan sonra işinin başına geri döndü. Ertesi gün temiz kıyafetleriyle gelmiş gördük onu. Yanımızda olmak için bizlerle festival bitene kadar beraber duran kağıtçı dostumuz; Alınteri'mizi, kendi gibi emekçilere sunmak için dağıtıma çıktı bizlerle beraber. Önceki günün çekingenliği yok olmuştu artık, çünkü emeği birlikte örgütlemeyi görmüştü; çünkü alınterini dökerken çekinmesi değil; gururlanması gerektiğini gördü. O gün standı kaldırana kadar bizlere eşlik etti. Ertesi gün tekrar bizimleydi, tekrar emeğimize ortak oldu. Her yeni günde bir adım daha atıyordu emek ortaklığına.. Ufak tefek ihtiyaçlarımızı görüp, kendi insiyatifi doğrultusunda karşılıyordu ihtiyaçlarımızı, yani aslında kendi ihtiyaçlarını.. Çünkü; emeğimiz ortaktı, çünkü sınıfımız ortaktı..O sadece bizlerin değil, diğer kağıtçı arkadaşlarının, ucuz iş gücü diye nitelendirilen ve aslında en nitelikli olan, dünyayı yaratan işçinin ihtiyaçlarını karşılıyordu. Emek standına arkadaşlarını da davet etti.
İçten davranışıyla, festivalde olduğumuz sürece bizi yalnız bırakmadığı için çocuk işçimize teşekkürü borç biliriz.. Emeğine, yüreğine sağlık...