Salı, 31 Ağustos 2010 (16 yıl 2 ay önce)
Sıcak bir gün, nerdeyse sıcaktan bayılacağım. Otobüse biniyorum, otobüsümüz tıklım tıkış. Biraz bekledikten sonra fakir semtimize doğru otobüs yola çıkıyor. Yan koltuğumda oturanla konuşmaya başlıyoruz. Sohbet daldan dala; havanın sıcaklığından, İstanbul’un trafiğinden gelip son zamanların gündemi olan referandum meselesine bağlandı.
Yeni anayasaya evet diyeceğini ifade etti. Ve o andan itibaren sakin bir tonda giden konuşmamız birden hararetlendi. Ben soruyorum o cevaplıyor. “Evet diyorum çünkü AKP ‘demokrasi’ getirecek.” Anayasayla ne değişecek diye soruyorum. “ Darbeciler yargılanacak”. Bunun dışında 'evet'e pek bir neden bulamıyor. Ama aslında evet'in tek nedeni AKP. AKP’nin kadrolarını sayıyor, bu kadroların hangi kesime hizmet ettiğini ayrıntılı sıralıyor. Karşımda Siirt’ten tatile gelen bir Kürt işçi değil bir AKP kadrosu var. Sohbetimizin ilerleyen anlarında, AKP'de dayısının bir bakanın danışmanı olduğunu öğreniyorum. Bu bilgilerin tümünü ondan biliyor.
Sonra ben anlatıyorum neden boykot etmek gerektiğini, AKP’nin neye hizmet etiğini… Kürtlere uygulanan baskının kendisini… Yeni anayasanın ve açılımın kendisine ne getirdiğini. Yoksulluk işsizlik.
Bunun üzerine Siirt Havaalanı'nda çalıştığını, bin lira maaş aldığını söylüyor. Havaalanı şu an açık değilmiş ama AKP işsizliği azaltmak için kendilerini işe almış. Ayrıca yoksul olan herkese yardım dağıtmış. Kürt sorununa dönük ise Habur'da yaşananları sıraladı bir çırpıda. Tüm bunlardan kaynaklı “demokrasi” de gelse AKP getirir “yoksulluğu” da çözse AKP çözer düşüncesinde. Ama aylığın yoksulluk sınırının altında, diye hatırlatıyorum. Bunu söyleyince mesele dine geliyor. Sorun burada düğümleniyor.
İneceğim durak geliyor ve ben iniyorum. Ama sinirlerim altüst olmuş bir türlü karşımdakine derdimi anlatamadım. Sırtında artıkça sopa, bağımlık gittikçe artıyor. Ve bu daha çok sinirlerimi bozuyor. Olayın etkisinden çıkamıyorum. Kendime mi ona mı kızsam! Onların hayalleriyle oynayıp cüzdanlarını şişirmeye devam edenlere terkettiğimiz için daha çok kendimize kızıyorum.
Ama Neden? Tüm yaşadıklarına rağmen neden böyle düşünüyor.
Bizim hayatımız göstermiştir onlardan dost olunmayacağını, yakılan köylerimiz, en berbat işlerde çalışmamız göstermiştir. Bunları o da yaşadı ben de. Bu noktalarda aynı dili konuşuyoruz. Böyle düşünmesine neden nedir? Anlamaya çalışıyorum.
Çok vakit geçmiyor aradan. Öğreniyorum, yerinde durmayan cıvıl cıvıl bir çocuk olan ümit Erzincan'da bir evde yüzlerce askerin baskını sonucu katledilmiştir. Açımın ortasında henüz belki 22'sine basmamış birinin kaldığı gecekondu delik deşik edilmiştir.
Çok vakit geçmiyor aradan. Diyarbakır'da babaevine ekmek götüremediği için boynuna ipi geçirdi. Hani o boğazlarına geçirmemiz gereken ipi…
Düşündüm… Anlayamadım seni! Nedeni ne olursa olsun hiçbir şey böyle düşünmene neden olmalıydı. Şu kısacık zaman diliminde gerçekleşenler bile göstermiştir bize gerçek niyetlerini…
Senin o “açılım” dediğin şeyin seni daha çok açmaktır sömürüye… Kürt ve Türk patronları istiyorlar “açılımı”. Onlar açtıkça anlayacaksın…
Ne olursa olsun anlamak mümkün mü seni?