Çarşamba, 1 Eylül 2010 (16 yıl 2 ay önce)
Yine timsah gözyaşları dökecekler kürsülerden; savaşın ne kadar acı, ne kadar yıkıcı olduğunu anlatırken. Barış güvercinleri uçuracak, çürümüş zeytin dalları uzatacaklar kameralar karşısında. Tek bir dünya olduğundan dem vuracaklar yine; burjuvaziyle işçi sınıfının, Filistin halkıyla faşist İsrail‘in aynı gemide olduğunu, barışın güzelliğini dinleyip duracağız haber bültenlerinde.
ABD Başkanı Obama kardeşlik diye başlayıp barışın nasıl bir nimet olduğunu anlatarak son verecek konuşmasına. Kadını-çocuğu-yaşlısıyla 1 milyondan fazla insanı öldürdükleri Irak‘ın fotoğrafından utanmadan…
BM barış gücü dünya halklarına barış getirmek için üzerine düşeni eksiksiz yapacak yine. Bosna‘da toplu mezarlara gömülen binlerce ölünün elleri yakalarına yapışmayacak nasıl olsa.
Nato barış gücü, Afganistan’daki sivillerin üzerine kaçıncı kez bomba yağdırıp kaçıncı kez özür dileyecek kimbilir bu yılki barış gününde. İngiltere en ‘barışçı’ ilan edecek kendini, Fransa barışa kurban olacak mutlaka.
İsrail helikopterleri taş generallerin sokaklarını roketlerle vururken, kimbilir kaçıncı çocuk cesedi kollar üzerinde yükselirken, Filistin halkına barış masasına oturmanın insancıllığından bahsedecek emperyalistler.
Daha kaç kez ‘barış’ diye diye uyutacaklar bizi, kaç çocuk, kaç toplu mezar, kaç savaş… gerekiyor, bu sistemde barışın kanlı bir masaldan ibaret olduğunu anlamamız için.
Ya bu topraklar, sırtımızdan copun, göğsümüzden kurşunun, sesimizi yükselttiğimizde demir parmaklıkların eksik olmadığı bu topraklar. Ermeniler‘in gözü topraklarımızdadır hep, Yunanlılar ezeli düşman, Araplar hain… Ruslar fırsat bulsa bir kaşık suda boğar bizi.
“Yurtta sulh cihanda sulh” diye ezberlettiler ama, hepsi kabak tadı vermiş bir hikayeden ibarettir aslında. TEKEL işçileri iç barışı tehdit eden en büyük çıbanbaşıdır. Sendikaya üye oldukları için işten atılan ve direnen UPS işçileri güllük gülistanlık ülkemizin huzurunu kaçırır burjuvaziye göre. Ve özgür Kürdistan için 30 bin evladını feda eden Kürt halkıyla ‘barış‘ diyerek dalga geçer efendiler; kırıntılar yeterlidir neredeyse her evden bir ölünün çıktığı bu halk için.
Dünyada askeri harcamalara ayrılan yıllık harcama 1.5 trilyon dolar ve barış koskoca bir yalandır emperyalistler ve işbirlikçileri için. Dünya halklarına barış adı altında ceset torbaları taşıyan ABD‘nin askeri harcamaları 800 milyon dolar civarındadır. Bir ABD askerinin yıllık harcaması 438 bin dolardır, birkaç tane daha Iraklı, birkaç tane daha Afganlı öldürebilsin diye. Kürt kardeşlerimize kurşun sıkmanın asker başına yıllık maliyeti ise 22 bin dolardır.
Oysa “ölü yıldızlara” bile hayatı taşıyacak olan tek sistem sosyalizmdir.
1 Eylül 1939… Faşist Almanya‘nın Polonya‘yı işgal etmesiyle başlar 2. Emperyalist Paylaşım Savaşı. Savaşın bitimine dek 52 milyon insan ölür, kentler yıkılır, fırınlar insan bedenlerini küle döndürür ve bütün dünya faşizmin kanlı yüzüyle tanışır. Sovyetler Birliği 30 milyon evladını kaybeder bu kan denizi yıllar boyunca. 30 milyon Sovyet askerinin-yurttaşının kanı pahasına Nazi ordusunu Kafkaslar’dan Almanya‘ya sürer, geçtiği topraklardaki halkları birer birer özgürleştirerek. Mayıs 1945′te faşizmin kalbi Berlin‘e kızıl bayrağı dikerek savaşa son verir Sovyet Kızılordusu.
Savaş sonrası Sovyetler Birliği ve Varşova Paktı üyesi ülkeler faşizmin savaşı başlattığı gün olan 1 Eylül’ü dünya halkalrının zihnine kazımak için Dünya Barış Günü ilan eder. İşçi sınıfı ve ezilen halklar aynı gemide değildir, olamaz… İşçi sınıfı ve ezilen halkların emperyalistler ve işbirlikçileriyle barış yapması sözkonusu olamaz.
Gerçek barışı ölü yıldızlara taşıyacak olan yegane sistem sosyalizmdir!
[Alınteri'nin Eylül 2010 tarihli 8. sayısından alınmıştır]