Cuma, 3 Eylül 2010 (16 yıl 2 ay önce)
Emekçilerin iş dönüşü saatlerinde Gültepe'nin Çınartepe mahallesindeyiz. Gazete satışında ki gelenekselleştirdiğimiz Alınteri önlüklerimizi giyerek Boykot afişlerimizi yapıştırmaya, bildirilerimizi dağıtmaya başlıyoruz. Bu mahallede emekçiler afiş yapıştırma, bildiri dağıtımına alışık. Tepkisiz görünseler de meraklı gözleri üzerimizde hissediyoruz yine de; kimiz ve referanduma dair tavrımız ne? Akıllarından geçen soru bu. Bunu hissediyoruz.
İki yoldaş afiş yapıştırırken diğer yoldaş da bildirilerimizi dağıtıyor.
Bu mahalle Alevi ağırlıklı bir mahalle. Genel eğilimleri ise "hayır"dan yana. Bir marketin önündeki beton direğe afiş yapıştırırken marketten çıkan genç bir emekçi "'Evet' afişleri mi?" diye soruyor. "'Boykot' ediyoruz" deyince "Tamam o zaman" yanıtını alıyoruz. Burada AKP karşıtlığı had safhada.
Afişlerimizi yapıştırırken bir yandan da emekçilerle "Hayır" ile "Evet" arasında bir fark olmadığı üzerine sohbetler ediyoruz. Neden "Hayır" sorumuza doyurucu cevaplar veremiyorlar. Ne var ki, Boykot'un da onlara göre AKP'ye yarayacağı söylemlerine verdiğimiz yanıtlar, bazı şeyleri kabul etseler de kabullendikleri, ikna oldukları anlamına gelmiyor. Daha fazla çalışmak, daha fazla anlatmak gerektiği noktası en önemli sorun olarak önümüzde duruyor. Belki bunu bugünden aşmamız pek olası görünmese de ısrarlı ve inatçı bir çalışmayla sistemle ve onun partileriyle olan bağlarını koparabileceğimiz de bir gerçek.
Öyleki, kimi sohbetlerimizde CHP'nin işçi sınıfına ve emekçilere ne verdiği sorularımıza söyleyebilecekleri pek bir şeyleri olmuyor. Tabii yalnızca düzen partileri değil aynı zamanda reformizmin ve oportünizmin de emekçilerin bilinçlerini bulandırdığı gerçeği de karşımızda aşılması gereken sorunlardan birisi olarak duruyor.
Afiş çalışmamızı mahallenin merkezi sayılabilecek duraklarına doğru devam ettiriyoruz. Bir yandan otobüs durağının camlarını afişlerimizle süslerken diğer yandan işe gitmek için durakta otobüs bekleyen bir emekçiyle sohbet ediyoruz. O da ne için "hayır" dediğini bilmeyenlerden. Daha doğrusu, AKP karşıtlığının dışında söyleyecek bir sözü yok. Boykot'un nasıl bir işlevi olacağını anlatıyoruz. Eğer bütün emekçiler bu anayasayı boykot ederse anayasanın meşruiyetinin kalmayacağını doğallığında emekçilere, halka rağmen hiçbir yasanın uygulanmayacağını anlatıyoruz. Sözlerimizi doğruluyor. Ancak ne kadar AKP karşıtı propagandadan vazgeçebilecek bunu kestirmek zor.
Afişlerimiz azalıyor. Daha aşağılara inmek yerine mahallenin içlerine doğru gitmek için yukarı yöneliyoruz. Bildiri dağıtan yoldaş iki genç emekçiye bildirilerimizi veriyor. Ve var olanpolitik ortamın da etkisiyle derin sohbet başlıyor. Yoldaş genç emekçilerle sohbeti koyulaştırıyor. Biz onları başbaşa bırakıp afiş yapmaya devam ediyoruz. Sonradan yoldaşla buluştuğumuz da ayaküstü sohbetin kahvehanede derin bir sohbete dönüştüğünü ve gazetemizi de onlara verdiğini öğreniyoruz. Bu bizi hayli mutlu ediyor.
Son 15-20 afişimiz kalmış, onları da yapıp afiş çalışmamıza bugünlük son vereceğiz. Ancak, yanımdaki yoldaşın bir akrabası biz afiş yapıştırırken bizi farkediyor ve sohbet etmek için bizi çaya davet ediyor. Orada da baş konumuz referandum. Tavrımızı ve nedenlerini anlatıyoruz. Sohbetimizi kısa tutmak zorunda kalıyoruz çünkü, yapmamız gereken afişlerimiz var. Selamlaşıp ayrılıyoruz.
Son kalan afişlerimizi de emekçilerin görebileceği yerlere yapıştırıyoruz. Son afişlerimizi yapıştırdığımız yerde Bulgar göçmeni bir ablayla referandum da dahil her konu üzerine sohbet ediyoruz. Konu konuyu açıyor. Kürt sorunundaki emekçilere empoze edilen şovenizmi çürütmek için kendi yaşadıkları üzerinden sorularımızla haklılığımızı kabul ediyor. Burjuva medyanın her verdiği bilgiyi sorgusuz sualsiz kabul etmemeleri gerektiğini vurgulayarak iyi akşamlar dileyip ayrılıyoruz.
Saat hayli ilerlemiş. Nerdeyse gece yarısına sayılı saatler kaldı. Kalan dört afişimizi de bir trafoya yapıştırıp bugünkü boykot çalışmamızı bitiriyoruz.