Cumartesi, 11 Eylül 2010 (16 yıl 1 ay önce)
Biz ezilen, göç ettirilen, aç bırakılan geleceksizler. Fakat hep böyle mi gidecek hayat. Elbette bir kurtuluş yolu vardır-olmalı.
Kürdistan’dan İzmir’e, İzmir’den Bursa’ya, Bursa’dan Mersin ve İstanbul’a. Belki daha nerelere... Doğduğun, büyüdüğün, yetiştiğin bir yerden sürgün edilmek! Hele bir de geldiğin bu yerler yabancıysa sana; sen de bu yerlere yabancıysan. Hele sekiz-on kişilik bir aileysen…
Saklanılıp, gizlenilen, yok edilmek istenen, varlığı yok sayılan bir ulus olmak: Varlık ve yokluk arasında süren bir savaşım.
Onur dediği için katledilen, “Ben asla satmam” dediği için sürgün edilen, köyleri yakılan-yıkılan ve talan edilen Kürdistan’dan göç etmek. Ya korucu olursun ya da defolursun!.. Kime karşı korucu olacağım ki ben? Beni ajanlaştırmak isteyeceksin ama nafile! Onurum var benim. Hem de geleceği çalınmış, adı bile inkar edilmiş çilekeş bir ulusum. O zaman korucu olacağıma göçerim daha iyi. İstersen göçme; göçertirler seni.
Çıktık bir yola, gidiyoruz. Nereye gittiğini bilmediğin-görmediğin diyarlar. Buralarda yaşamak için çalışmak şart. “İş yoksa evi kim geçindirecek” diye yiyip bitiriyorsun kendini. Yavaş yavaş umudun tükeniveriyor. Yeni arayışlara giriyorsun. Başka illerde umut arıyorsun. Çocuklar aç. Buralarda da geçinilmiyor ki, bu sefer de başka yere göç.
Özlemini çekiyorsun köyünü düşünerek. Bizi buraya kadar getiren nedenleri bir bir yokluyorsun hafızanda. Bir film şeridi gibi geçiyor gözlerinin önünden doğup büyüdüğün topraklar. İçlenerek bir sigara tüttürüyorsun o zaman. Türkü çığırıyorsun kendi kendine “De lori lori...” Bir of çekiyorsun, ne olacak bizim bu halimiz diye...
“Köye geri mi dönsem?” Sonra yine geliyor o engeller aklına insanın. Bir köy baskınında köylüleri topluyor köy meydanında askerler. “Gerillaya kim yardım ederse…” diye başlıyor; peşinden köylüleri tümden geçirtiyor dayaktan komutan denen zat. Erkeklik organına ip geçirilip, köyün meydanında araçla dolaştırılan gerillayı hiç unutur mu insan. Tam bir barbarlıktı o günler. Ama hala haberler geliyor Kürdistan’dan buralara. Yine devam ediyormuş baskı ve dayatmalar. Şu korucu olacak “cahş”lardan elbet bir gün hesap sorulacaktır. Sen ki onurunu, şerefini ayaklar altına aldıracaksın. Asker yerine ev baskınını, köy baskınını, işkenceleri ve tecavüzleri.. kendi halkından yıllardır ezilen, horlanan halkından birilerine yapacaksın… Bu ihanet, bu alçaklık affedilir mi hiç? Gerçi bizim için savaşanlar şu anda pasifize ettiler kendilerini, “halklara barış” diye silah bırakarak.
İşte bu nedenledir ki, devlet canhıraş bir biçimde saldırıya geçti. Zalimce, zulmediyor.
Yine geçenlerde Şırnak’ta iki kişi daha faili meçhule gittiler; gerillaların cesedini parça parça kesmiş timler! 12 yaşında neydi adı, Uğur’du galiba -hani milis diye babasıyla katledilen fidanımız. Operasyonlar yine başlamış; halk huzursuz, bombalar uçuyor köyümüzün, evimizin üstünden; uyuyamıyoruz korkudan. “Demokratikleşiyoruz” vs. palavraları, meğerse hepsi yalanmış! Aslında ben/biz sadece Kürdistan’da değil, bu geldiğimiz diyarlarda da insanca yaşayamıyoruz ki... Kürdistan’da savaş! Buralarda açlık! Kürdistan’da da açtık ama, orası yine kendi yurduydu insanın. Ekip biçecek tarla mı kaldı mayınlardan? Yol çıkışsız gibi görünüyor. Nereye gittiği belli olmayan bir hayat. Dışarısı da böyleymiş. Nereye gideceğim, nereye? İnsanlar umut arıyor başka başka yerlerde. Yaşamı mahvoluyor bizim gibi geleceksiz olan çocuklarımızın!..
Geçenlerde galiba belediyeden gelmişler mahallemize. “Yıkım var” demişler. Gecekondular kaçak diye yıkıma geleceklermiş. Ya benim yurdum yok mu? Gidip başımı rahat rahat koyacağım bir yastığım...
Lanet olasıcalar. Kürdistan’da evlerimizi yakıp-yıkıp yerle bir ettikleri yetmediği gibi, şimdi burayı da yıkacaklar. Şu karşıdaki villalar da kaçak değil miydi? Orada belediye başkanının akrabaları ve zenginler oturuyormuş; zenginler… Tamam her şey anlaşılıyor galiba: Ezenler ve ezilenler. Biz ezilen, göç ettirilen, aç bırakılan geleceksizler. Fakat hep böyle mi gidecek hayat? Elbette bir kurtuluş yolu vardır-olmalı. SAVAŞMAK! Barışı savaşarak getireceğiz halklara; insanca yaşamı... “İşçi, emekçi, erkeği, kadını, genci, yaşlısı herkesin özgür olacağı bir dünya elbette mümkündür” diyordu bir genç. Doğru söylüyor. Televizyonda izlemiştim geçenlerde, Aydos’ta halk birleşmiş gecekondu yıkımına karşı. İşçiler alanlara çıkmış şalter indirmiş haklarını almak için.
Kazanmak için mücadele etmek gerekiyormuş. Yok başka çıkış, yok! MÜCADELE etmekten başka yol yok!..
(Bir Alınteri okuru)