Salı, 14 Eylül 2010 (16 yıl 1 ay önce)
Bugün 12 Eylül, faşist darbenin 30. yılı. Bu nedenle çeşitli eylemler gerçekleştirildi; basın açıklamaları, yürüyüşler, mitingler... 11 Eylül sabah saat 04:00’te, 30 yıl önce 12 Eylül Muhtırası'nın okunduğu saatte, Ankara Radyosu önünde devrimci-demokrat kurumların katılımıyla bir basın açıklaması yapıldı. 12 Eylül faşist cuntasından hesabı düzen partilerinin değil, halkın soracağı ilan edildi. Daha sonra evlerimize gittik ancak saat 11:00'de Toros Sokak'ta buluşacaktık; çünkü 12 Eylül faşist darbesini lanetlemek ve boykot ettiğimizi ilan etmek için miting düzenlenmişti. Ve biz de orada olacaktık.
Yeşil alana, 12 Eylül faşist darbesinde cezaevlerinde direnen, açlık grevleri ve ölüm oruçlarında yaşamlarını kaybetmiş önderlerin fotoğrafları düzgün bir şekilde dizilmişti. Osman Yaşar Yoldaşcan, Sezai Ekinci yoldaş ve daha birçokları... 12:30'da kortej halinde sloganlarla yürüyüş başladı. Her zaman olduğu gibi aşırı bir güvenlik alınmıştı; katılımcıların üç katına yakın sayıda resmi ve sivil polis vardı. Basın açıklamasının yapılacağı Abdi İpekçi Parkı'na gelindiğinde konuşmacılar hazırlandı.
İlk konuşmacı şair Mehmet Özer'di. Daha sonra şehit anneleri, ardından şair Ahmet Telli konuştular. Programa son olarak Batıkent Pirsultan Şube Başkanı bağlamasıyla katıldı. Konuşmalarda öz olarak, devrimcileri asla yok edemeyecekleri, bitiremeyecekleri vurgulandı: Bir ölür bin geliriz “Bunun kanıtı işte bu alandır. Bakın şu gençlere; bakın ve korkun. Çünkü korkması gereken birileri varsa bu bizler değil sizlersiniz. Bizim kaybedecek hiçbir şeyimiz yok. Cuntacılardan hesabı biz soracağız; bunun hesabını size sordurmayız -zaten sormazsınız-, faşizmi ve kapitalizmi ancak biz yok ederiz” denildi. Ve miting halaylarla, sloganlarla sona erdirildi. “Faşizme karşı omuz omuza!”, “Faşizmi döktüğü kanda boğacağız!” sloganları atıldı. Daha sonra Akın Birdal'a yapılan saldırıyı lanetleyen bir basın açıklaması yapmak üzere Yüksel Caddesi'ne gidildi.
Bugün 12 Eylül, referandum yapılıyor. Ben erken kalkmadım nasıl olsa sandığa gitmeyeceğim için saat 10:00 gibi kalktım. Kahvaltı falan derken 12:00 oldu saat. Artık çıkmalıydık, dolaşmalı ne var, ne yok bakmalıydık. Dışarıdayız, sokaklar bomboş sanki darbe bugün olmuş.
Oy kulanılan birçok okulun girişinde ve çevresinde çok sayıda polis, az sayıda insan vardı. Çok tuhaf geldi kendimi çok başka bir hayattaymışım gibi hissettim, sanki buralara ilk defa geliyordum. İnterneti açıp baktığımızda sadece Ankara’nın böyle sessiz ve sakin olduğunu öğrendik. Çünkü Kürdistan'daki birçok ilde saldırılar, tacizler, zorla sandığa götürmeler, oy kullandırmaya çalışmalar, tutuklamalar, gözaltılar... vardı. Kuduz köpek gibi salyalarını saçarak özellikle Kürt olanlara saldırıyorlardı. İstanbul'da da gözaltılar olmuştu ama ne olursa olsun “yıldıramayacaklar” bilmedikleri şey işte bu nedenle de kuduz köpekler gibi korkuyorlar, korkacaklar, korksunlar çünkü onlar şimdi iyi günlerini yaşıyorlar. Bizler hesap sormaya başladığımızda elimizden kurtulamayacaklar! Gözlerinin yaşına asla bakmayacağız!
(Ankara'dan bir Alınteri okuru)