GÜNCEL
Saydıkları içerisinde ona canla başla destek olan bir zamanların solcusu liberal yalakalar tayfasının yer alması ilginçti. İnsan olarak bile tiynetini 1 Mayıs'larda, TEKEL işçilerine ya da bacak kadar Kürt çocuklarına karşı takındığı tavırlarla göstermiş, “ananı da al da git” dediği çiftçilerden bakanları hakkında bile tapulu malı gibi konuşmalarından bildiğimiz Recep Tayyip Erdoğan'ın iltifatlarına mazhar olmak, samimi bir sosyalist, hatta ilerici açısından zul olsa gerek.
Sadece utanmak değil, “Ben ne yaptım da böylesine aşağılık bir görüntünün öznesi oldum” diye durup bir düşünmek gerek. Tabii, bunun olmayacak bir duaya amin demek olduğu açık. Eğer o namus, o ahlak, o ar duygusu , durup düşünme yeteneği kalmış olsaydı zaten, tarihe düşülmüş bir şerh özelliğini taşıyan bu tablo ortaya çıkmazdı.
Sahi, Recep Tayyip Erdoğan, adını bile doğru dürüst telaffuz edemediği Troçkist bir aydın çevrecik de dahil kendisine bu süreçte destek veren solcu liberal aydın takımına böyle “muhabbetle” teşekkür etme ihtiyacını neden duydu?
Bunun nedeninin, bağımsız bir eylem düzenlemeye kalksalar bir küçük otobüsü zor dolduracak cılızlıktaki bu çevrelerin “Evet” oylarına yaptıkları maddi katkı olmadığı ortada. Ama onlar, bu anayasa değişikliğinin arkasında yatan amaç ve meselenin gerçek özünün gizlenmesi noktasında verdikleri ideolojik destekle, AKP'nin şefi Recep Tayyip Erdoğan'a cürümlerinin ötesinde bir hizmette bulunmuş oldular.
Hamamın namusunu kurtarmak için koydukları “Yetmez ama...” şeklindeki şerhin ambalajına sarılmış “Evet”leriyle ve bu konuda sergiledikleri tetikçi cevvaliyetiyle, yapılan anayasa değişikliğinin “12 Eylül faşizmiyle hesaplaşma”, “onun baskıcı despotik yönetim tarzı ve felsefesinden kopuş yönünde bir adım”, “demokratikleşme hamlesi” olarak pazarlanıp yutturulmasını kolaylaştırdılar. 12 Eylül sonrası Türk-İslam Sentezi kalıbına dökülerek yeni bir form kazandırılan burjuva gericiliğin etkisi altındaki kitle gücünü, yine aynı süreçte palazlanmış sermaye kesimleri ve tarikatların da desteğiyle büyük ölçüde arkasında toplayıp yeni tipte bir Peron ya da Salazar olma yolunda ilerleyen AKP ve onun şefi RTE'nin politikalarında somutlanan niyet ve yönelimlerin gerçek sınıfsal özünü perdeleyip bunun toplumun bütün kesimlerini kucaklayıcı bir proje olarak yutturulması oyununu inandırıcı kılan figüranlar oldular.
Bu konu, bugünün Türkiyesi'nde temel bir ideolojik ayrım ve saflaşma konusudur. Ve bu konuda burjuvazinin değirmenine su taşıyanların, referandum sürecinde “Yetmez ama evet...” tetikçiliğine soyunan liberal çürüklerden ibaret olduğu düşünülmemelidir. Rejimin yapısında, tekelci burjuvazinin egemenlik yöntem ve mekanizmalarındaki değişim gerçeğini, burjuva egemen blok içerisinde kapitalist gelişmenin eşitsizliği yasasının işleyişinden kaynaklanan iktidar savaşımından, bu savaşımın bütün taraflarının sınıfsal niteliğinden, gericilik ve her alanda tekelcilik eğilimiyle karakterize olan emperyalizm çağının temel özelliklerinden soyundurulmuş bir “değişim çığırtkanlığı”na dayalı olarak bu süreci işçi sınıfına ve emekçi kitlelere “demokratikleşme” doğrultusunda bir değişim olarak pazarlamaya çalışan sermaye solcuları, örneğin “boykot” diyenler arasında da vardır.
Kullandıkları dil ve argümanlar, referandum örneğinde yaşandığı gibi kimi konularda aralarındaki taktik farklılıklar ne olursa olsun, konunun şahdamarını oluşturan değişimin yönü/ana doğrultusu konusunda bunlar da ötekilerle aynı ideolojik zemindedirler. Tıpkı “Yetmez ama...” rezervinde olduğu gibi bunlar da geçildiğini iddia ettikleri burjuva demokrasisinin kendisine birtakım rezervler koyarak zevahiri kurtarma çabası içindedirler. Çağımızda, hele de 11 Eylül sonrası “en ileri”lerinin bile hangi yönde nasıl bir değişim geçirdiklerini unutmuşcasına “geri burjuva demokrasisi” gibi kategoriler icat ederek akılları sıra bazı savunma önlemleri aldıklarını zannetmektedirler. Ne var ki, hangi ihtiyat payını bırakıp hangi tanım cambazlıklarına başvururlarsa vursunlar, sonuçta hepsi -tam da egemen burjuvazinin yaratmak istediği yanılsama doğrultusunda- gidişi “demokratikleşme” doğrultusunda tanımlamakta birleşmektedirler.
Bunların aralarında başka benzerlikler de vardır. Örneğin, faşizmi salt üniforma ya da çıplak terörden ibaret görürler. Bu yaftayı ideolojik-politik hasımlarına yapıştırmaya yeltenirler ama çok geçmeden kendilerini ele vermekten de kaçınamazlar. Cehalet ve yüzeysellikten de ileri gelen bu tutarsızlık, mesela burjuva demokrasisi ile faşizm arasındaki farklılıklar konusuna girmeye kalktıklarında kabak gibi sırıtır.
İşçi sınıfı ve emekçi kitleleri çok yönlü bir denetim altına alabilmek için onların yaşamının istisnasız her alanını kapsayan örgütlülükler ağı yaratmasıyla ünlü İtalyan faşizminin yapılanmasına dair sadece Togliatti'nin Faşizm Üzerine Dersleri'ni okumakla bile görebilecekleri kadar basit bilgilerden habersiz bir cehalet içinde oldukları için, çok yönlü örgütlülükler temelinde kurumsallaşmış bir egemenlik ve hegemonya ilişkisini salt burjuva demokrasisine özgü bir olgu ve durum olarak görürler. Sonra da, okumuş liberallerin bile terkettiği yavan bir burjuva demokrasisi tarifiyle çıkarlar karşınıza. Burjuvazinin egemen kesiminin dışında kalan kesimlerine de belli bir hareket alanı bırakarak egemen blok içindeki rekabet ve çatışmaları stabilize etmekte emniyet sübabı işlevine sahip kuvvetler ayrılığı temelinde bir yapılanma yerine, parlamenter budalaları avlamak için kullanılan bir demagoji argümanı olarak çok partililik ve genel oy sistemini burjuva demokrasisinin alamet-i farikası olarak niteleyen bir yüzeysellik üzerinden kalem oynatırlar.
Her ikisi de burjuvazinin sınıf egemenliğinin biçimleri olmakla birlikte, işçi sınıfı ve emekçi kitleler açısından, mücadelenin koşulları, içerdiği hareket olanakları, yararlanılabilecek imkanlar bakımından faşizmle burjuva demokrasisi arasındaki farklılıkları bir kesimi sınıfsal açıdan bir nitelik farkı ölçüsünde abartır. Bunlar gibi devrimi örgütlemek diye bir derdi kalmamış bir kesim ise, bu pratik kaçkınlığını gizlemenin daha keskin bir yolu olarak bu kez bu farklılıklara gözlerini kapatır. Halbuki, burjuva demokrasisi ile faşizm arasındaki farklılıklar, sınıfı ve devrimi örgütlemek iddiasında ciddi olan hiçbir politik güç tarafından önemsiz küçük ayrıntılar olarak görülemez. Bu basit ama tayin edici önemdeki gerçekten hareketle, bütün ortak yön ve niteliklerine karşın faşizmin ve burjuva demokrasisinin bir ve aynı tutulamayacağına işaret edilmesi, bu masabaşı sosyalistlerine “burjuva demokrasisinin yüceltilmesi” olarak görünür.
Bunların devrimi örgütlemek diye bir niyet ve iddiaları kalmadığı için, sınıf mücadelesinde proletaryanın strateji ve taktikleri açısından mutlaka hesaba katılması gereken öğeler ve farklılıkların anlam ve önemlerini görüp kavrayabilmeleri bu yüzden olanaksızdır. Oturdukları yerden farklılıklar ve fanteziler icad etmek onlar için daha önemli ve çekicidir. Bu yüzden zaten -yine şu son referandum sürecinde de görüldüğü gibi- sırf zevahiri kurtarmak için düzenlendiği her halinden belli olan bir-iki kıytırık şov ötesinde ciddi bir devrimci politik-pratik faaliyet göstermezler. Ancak, burjuvaziye taş atmaya geldiği zaman sergilemedikleri cevvaliyet ve enerjiyi, ona buna bok atmaya geldiği zaman gösterirler. Bu onlar için artık tek politik varoluş biçimi haline gelmiştir. Ya Taraf'a kapağı atarlar ya da bulundukları yerde Taraflaşırlar...
Sermayenin farklı kesimleri arasında sert kapışmalarla iç içe seyreden bir süreç olarak rejimin yapılanması ve işleyişindeki değişimin ana doğrultusu sorunu, proletaryayı ve devrimi örgütleme iddiasında ciddi ve samimi olan komünist ve devrimci güçler açısından salt bir teorik sorun değildir. Sürecin genel seyri yanında içerdiği imkan ve tehlikelerin zamanında ve doğru görülebilmesi açısından tayin edici öneme sahip pratik-politik ve örgütsel bir sorundur. Komünist öncü ve devrimci güçlerin kendilerinden başlayarak işçi sınıfını ve emekçi yığınları olası tehlikelere hazırlama, yüklenilmesi gereken imkan ve fırsatları zamanında değerlendirebilme açısından büyük önem taşır.
Şöyle ya da böyle tanımlanmasından da önemli ve öncelikli bir sorun olarak rejimin yapısında burjuvazinin egemenlik yöntemleri ve bunun mekanizmalarındaki değişimin toplum üzerinde gitgide daha fazla ve daha baskıcı bir denetim ve otoriterleşme, Marksist literatürdeki anlatımla, siyasi gücün, tekelci burjuvazinin sınıf egemenliğini pekiştirecek tarzda daha fazla merkezileşip yoğunlaşması yönünde geliştiği temel gerçeğini çarpıtıp gizlemeye hizmet eden her türlü yaklaşım burjuvazinin değirmenine su taşımak anlamına gelir. Onun siyasi ve ideolojik hegemonyasını sarsıcı olmaktan çok, kuvvetlendirici bir rol oynar. İşçi sınıfı ve emekçi kitlelerin saflarındaki ideolojik-siyasal geriliği, bilinç bulanıklığını ve yanılsamaları canlı tutup körüklemeye hizmet eder.
O yüzden zaten bugün AKP kadrolarından Fethullah Gülen'e, TÜSAD'ından gelmiş geçmiş bütün II. Cumhuriyetçi liberallere kadar geniş bir burjuva karşıdevrim korosu, bu tayin edici konuda aynı telden çalmaktadırlar. Burjuva karşı devrim cephesinin bu ortak ideolojik-siyasi manipülasyonun, rejimin kitle temellerinde bir zayıflama ve daralmaya meydan vermemek gibi sratejik bir amacı vardır. Burjuvazinin, işçi sınıfı hareketi ve toplumsal muhalefetin uyanmasından daha fazla korkar hale geldiği kriz koşullarında bu afyonun yutturulması onlar açısından daha hayati bir önem kazanmıştır.
Onun için Recep Tayyip Erdoğan, cürmü kendilerini bile yakmayacak kadar önemsiz teferruat konumundaki yalaka takımını sevgi ve muhabbetle anıp öpmektedir.
Her kim bugün her iş bitmiş gibi her konuda yatıp kalkıp “demokratikleşme” çığırtkanlığı yapanların cephesinde yer almaktadır, bu öpücük aynı zamanda onlaradır.
Salı, 14 Eylül 2010 (16 yıl 1 ay önce)
Siyasal gücün sınırlı bir çevre hatta birey elinde merkezileşip yoğunlaşması yönelimine işaret anlamında kullanılabilir bir benzetmeyle “Türkiye'nin Putin'i” -Peron'u ya da Salazar'ın güncel versiyonu- olma yolunda ilerleyen AKP şefi Recep Tayyip Erdoğan, referandum gecesi mağrur bir edayla kameraların karşısına geçti. İktidar yoğunlaşması-gücün elinde toplanması doğrultusunda önemli bir virajı, kendisinin dahi beklemediği bir destek bularak geçmişti ne de olsa.
Konuşmasının başlangıç bölümlerinde, burjuva politika sanatına özgü tipik bir ikiyüzlülük içindeydi. Olgun ve mütevazi bir görünüm çizmeye çalıştı. Fakat çok geçmeden kustu gerçek yüzünü. Her zamanki küstahlığını kuşandı, “Küçük dağları ben yarattım...” havalarına girdi.
Yine bir Piar hamlesi olarak sıra “vefa” tablosu çizmeye gelince, kendisine payanda haline getirmeyi başarabildiği güçlere tek tek teşekkür etmeye başladı. Şovun bu bölümü bile, “Ben ki cihan hükümdarı...” girizgahıyla söze başlayan Osmanlı padişahlarının böbürlenmelerini hatırlatan bir gövde gösterisi özelliğini taşıyordu. Ne kadar geniş bir yelpazede kimlere boyun eğdirip tebası haline getirdiğini -arada atladıkları olmakla birlikte- tek tek sayma “alicenaplığını” gösterdi.
Solcu için zuldür bu duruma düşmek
Saydıkları içerisinde ona canla başla destek olan bir zamanların solcusu liberal yalakalar tayfasının yer alması ilginçti. İnsan olarak bile tiynetini 1 Mayıs'larda, TEKEL işçilerine ya da bacak kadar Kürt çocuklarına karşı takındığı tavırlarla göstermiş, “ananı da al da git” dediği çiftçilerden bakanları hakkında bile tapulu malı gibi konuşmalarından bildiğimiz Recep Tayyip Erdoğan'ın iltifatlarına mazhar olmak, samimi bir sosyalist, hatta ilerici açısından zul olsa gerek.
Sahi, Recep Tayyip Erdoğan, adını bile doğru dürüst telaffuz edemediği Troçkist bir aydın çevrecik de dahil kendisine bu süreçte destek veren solcu liberal aydın takımına böyle “muhabbetle” teşekkür etme ihtiyacını neden duydu?
Neden öpüldüler?..
Bunun nedeninin, bağımsız bir eylem düzenlemeye kalksalar bir küçük otobüsü zor dolduracak cılızlıktaki bu çevrelerin “Evet” oylarına yaptıkları maddi katkı olmadığı ortada. Ama onlar, bu anayasa değişikliğinin arkasında yatan amaç ve meselenin gerçek özünün gizlenmesi noktasında verdikleri ideolojik destekle, AKP'nin şefi Recep Tayyip Erdoğan'a cürümlerinin ötesinde bir hizmette bulunmuş oldular.
Hamamın namusunu kurtarmak için koydukları “Yetmez ama...” şeklindeki şerhin ambalajına sarılmış “Evet”leriyle ve bu konuda sergiledikleri tetikçi cevvaliyetiyle, yapılan anayasa değişikliğinin “12 Eylül faşizmiyle hesaplaşma”, “onun baskıcı despotik yönetim tarzı ve felsefesinden kopuş yönünde bir adım”, “demokratikleşme hamlesi” olarak pazarlanıp yutturulmasını kolaylaştırdılar. 12 Eylül sonrası Türk-İslam Sentezi kalıbına dökülerek yeni bir form kazandırılan burjuva gericiliğin etkisi altındaki kitle gücünü, yine aynı süreçte palazlanmış sermaye kesimleri ve tarikatların da desteğiyle büyük ölçüde arkasında toplayıp yeni tipte bir Peron ya da Salazar olma yolunda ilerleyen AKP ve onun şefi RTE'nin politikalarında somutlanan niyet ve yönelimlerin gerçek sınıfsal özünü perdeleyip bunun toplumun bütün kesimlerini kucaklayıcı bir proje olarak yutturulması oyununu inandırıcı kılan figüranlar oldular.
Barikatın karşı tarafı
Bu konu, bugünün Türkiyesi'nde temel bir ideolojik ayrım ve saflaşma konusudur. Ve bu konuda burjuvazinin değirmenine su taşıyanların, referandum sürecinde “Yetmez ama evet...” tetikçiliğine soyunan liberal çürüklerden ibaret olduğu düşünülmemelidir. Rejimin yapısında, tekelci burjuvazinin egemenlik yöntem ve mekanizmalarındaki değişim gerçeğini, burjuva egemen blok içerisinde kapitalist gelişmenin eşitsizliği yasasının işleyişinden kaynaklanan iktidar savaşımından, bu savaşımın bütün taraflarının sınıfsal niteliğinden, gericilik ve her alanda tekelcilik eğilimiyle karakterize olan emperyalizm çağının temel özelliklerinden soyundurulmuş bir “değişim çığırtkanlığı”na dayalı olarak bu süreci işçi sınıfına ve emekçi kitlelere “demokratikleşme” doğrultusunda bir değişim olarak pazarlamaya çalışan sermaye solcuları, örneğin “boykot” diyenler arasında da vardır.
Kullandıkları dil ve argümanlar, referandum örneğinde yaşandığı gibi kimi konularda aralarındaki taktik farklılıklar ne olursa olsun, konunun şahdamarını oluşturan değişimin yönü/ana doğrultusu konusunda bunlar da ötekilerle aynı ideolojik zemindedirler. Tıpkı “Yetmez ama...” rezervinde olduğu gibi bunlar da geçildiğini iddia ettikleri burjuva demokrasisinin kendisine birtakım rezervler koyarak zevahiri kurtarma çabası içindedirler. Çağımızda, hele de 11 Eylül sonrası “en ileri”lerinin bile hangi yönde nasıl bir değişim geçirdiklerini unutmuşcasına “geri burjuva demokrasisi” gibi kategoriler icat ederek akılları sıra bazı savunma önlemleri aldıklarını zannetmektedirler. Ne var ki, hangi ihtiyat payını bırakıp hangi tanım cambazlıklarına başvururlarsa vursunlar, sonuçta hepsi -tam da egemen burjuvazinin yaratmak istediği yanılsama doğrultusunda- gidişi “demokratikleşme” doğrultusunda tanımlamakta birleşmektedirler.
Cehaletle demagoji el ele
Bunların aralarında başka benzerlikler de vardır. Örneğin, faşizmi salt üniforma ya da çıplak terörden ibaret görürler. Bu yaftayı ideolojik-politik hasımlarına yapıştırmaya yeltenirler ama çok geçmeden kendilerini ele vermekten de kaçınamazlar. Cehalet ve yüzeysellikten de ileri gelen bu tutarsızlık, mesela burjuva demokrasisi ile faşizm arasındaki farklılıklar konusuna girmeye kalktıklarında kabak gibi sırıtır.
Her ikisi de burjuvazinin sınıf egemenliğinin biçimleri olmakla birlikte, işçi sınıfı ve emekçi kitleler açısından, mücadelenin koşulları, içerdiği hareket olanakları, yararlanılabilecek imkanlar bakımından faşizmle burjuva demokrasisi arasındaki farklılıkları bir kesimi sınıfsal açıdan bir nitelik farkı ölçüsünde abartır. Bunlar gibi devrimi örgütlemek diye bir derdi kalmamış bir kesim ise, bu pratik kaçkınlığını gizlemenin daha keskin bir yolu olarak bu kez bu farklılıklara gözlerini kapatır. Halbuki, burjuva demokrasisi ile faşizm arasındaki farklılıklar, sınıfı ve devrimi örgütlemek iddiasında ciddi olan hiçbir politik güç tarafından önemsiz küçük ayrıntılar olarak görülemez. Bu basit ama tayin edici önemdeki gerçekten hareketle, bütün ortak yön ve niteliklerine karşın faşizmin ve burjuva demokrasisinin bir ve aynı tutulamayacağına işaret edilmesi, bu masabaşı sosyalistlerine “burjuva demokrasisinin yüceltilmesi” olarak görünür.
Bunların devrimi örgütlemek diye bir niyet ve iddiaları kalmadığı için, sınıf mücadelesinde proletaryanın strateji ve taktikleri açısından mutlaka hesaba katılması gereken öğeler ve farklılıkların anlam ve önemlerini görüp kavrayabilmeleri bu yüzden olanaksızdır. Oturdukları yerden farklılıklar ve fanteziler icad etmek onlar için daha önemli ve çekicidir. Bu yüzden zaten -yine şu son referandum sürecinde de görüldüğü gibi- sırf zevahiri kurtarmak için düzenlendiği her halinden belli olan bir-iki kıytırık şov ötesinde ciddi bir devrimci politik-pratik faaliyet göstermezler. Ancak, burjuvaziye taş atmaya geldiği zaman sergilemedikleri cevvaliyet ve enerjiyi, ona buna bok atmaya geldiği zaman gösterirler. Bu onlar için artık tek politik varoluş biçimi haline gelmiştir. Ya Taraf'a kapağı atarlar ya da bulundukları yerde Taraflaşırlar...
Daha çok öpüleceksiniz
Sermayenin farklı kesimleri arasında sert kapışmalarla iç içe seyreden bir süreç olarak rejimin yapılanması ve işleyişindeki değişimin ana doğrultusu sorunu, proletaryayı ve devrimi örgütleme iddiasında ciddi ve samimi olan komünist ve devrimci güçler açısından salt bir teorik sorun değildir. Sürecin genel seyri yanında içerdiği imkan ve tehlikelerin zamanında ve doğru görülebilmesi açısından tayin edici öneme sahip pratik-politik ve örgütsel bir sorundur. Komünist öncü ve devrimci güçlerin kendilerinden başlayarak işçi sınıfını ve emekçi yığınları olası tehlikelere hazırlama, yüklenilmesi gereken imkan ve fırsatları zamanında değerlendirebilme açısından büyük önem taşır.
O yüzden zaten bugün AKP kadrolarından Fethullah Gülen'e, TÜSAD'ından gelmiş geçmiş bütün II. Cumhuriyetçi liberallere kadar geniş bir burjuva karşıdevrim korosu, bu tayin edici konuda aynı telden çalmaktadırlar. Burjuva karşı devrim cephesinin bu ortak ideolojik-siyasi manipülasyonun, rejimin kitle temellerinde bir zayıflama ve daralmaya meydan vermemek gibi sratejik bir amacı vardır. Burjuvazinin, işçi sınıfı hareketi ve toplumsal muhalefetin uyanmasından daha fazla korkar hale geldiği kriz koşullarında bu afyonun yutturulması onlar açısından daha hayati bir önem kazanmıştır.
Onun için Recep Tayyip Erdoğan, cürmü kendilerini bile yakmayacak kadar önemsiz teferruat konumundaki yalaka takımını sevgi ve muhabbetle anıp öpmektedir.
Her kim bugün her iş bitmiş gibi her konuda yatıp kalkıp “demokratikleşme” çığırtkanlığı yapanların cephesinde yer almaktadır, bu öpücük aynı zamanda onlaradır.