Çarşamba, 15 Eylül 2010 (16 yıl 1 ay önce)
Kürt Dili ve Eğitim Hareketi okulların açıldığı ilk hafta olan 20-25 Eylül tarihlerinde “Anadilde eğitim hakkı” için boykot çağrısı yaptı. Kampanya aynı zamanda pasif bir biçimde okula gitmeme olarak değil, boykot süresi boyunca okullar önünde eylemlerin ve sembolik olarak “Kürtçe ders”lerin yapılması biçiminde formüle edildi.
Okullarda uygulanan resmi dil dayatmasıyla Kürt çocuklarının, anadiliyle kendini ifade etme ve öğrenme hakkı gaspedilirken, dil yasağı onyıllardır asimilasyon politikasının ve kirli savaşın etkin araçlarından biri olarak kullanılıyor. Tarihsel olarak devletleşmesi engellenen bir ulusun dil ve kültürel hakları da yasaklarla zincirlenmiştir. İnsanlar arası iletişimin ve öğrenmenin temel aracı dil iken Kürtlerin bu hakkı bastırılmıştır. İnsan koklaşarak değil konuşarak anlaşan, kendini bu yolla geliştiren bir varlık iken Kürt Ulusu'na bu hak tanınmamıştır.
“Anadilde eğitim hakkı”nın kazanılması bu yasağın parçalanması ve özgürlük alanının genişletilmesinde önemli bir halkadır. Günümüze kadar rejimin imha ve inkar politikalarının her biçimine tanık olmuş Kürt halkının “anadilde eğitim hakkı” için gerçekleştireceği boykot desteklenmeli, dayanışma içinde olunmalıdır. Ancak bu, Kürt ulusal reformizminin ulusal sorunun çözümünü dil yasağının kaldırılması, Kürt kimliğinin ve kültürel bazı hakların tanınması, seçim barajının düşürülmesi gibi sınırlı kimi demokratik hak kırıntılarının elde edilmesine indirgeyen perspektifinin benimsenmesi ve desteklenmesi anlamına gelmez.
Okulları boykot eylemine sahip çıkılmalıdır çünkü, tek dilde eğitimi uygulayan Milli Eğitim Bakanlığı “Çocuklarını okula göndermeyenler, kendi ebeveynleri bile olsa bu girişime asla müsaade edilmeyecektir” sopasını salladı. Rejimin bu zor dayatmasını parçalamak için de boykotun yaygın bir biçimde örgütlenmesine önayak olunmalıdır. Fakat Kürt sorununda günün devrimci siyasal görevleri salt bu tür destek ve dayanışma ilişkilerine indirgenemez. Özellikle de bütün milliyetlerden işçi sınıfının ve emeğin toplumsal kurtuluşunu hedefleyen komünist bir siyaset açısından bu, kendi sınıfsal kimliğini inkar anlamına gelir. Proletaryanın sosyalist sınıf bakış açısını ve bütün milliyetlerden emeğin sınıfsal çıkarlarını esas alan bir dünya görüşü ezilen ulusun haklı ve meşru ulusal taleplerine karşı kayıtsızlık anlamına gelmez. Fakat bu ilgi ve destek proleter sosyalist kimliğin ve tarihsel görevlerin sulandırılmasına da yol açmamalıdır!
Yeni eğitim yılına başlarken “Anadilde eğitim hakkı!” başta olmak üzere, “Herkese eşit parasız bilimsel eğitim!”, “ÖSS, KPSS gibi eleme sınavları kaldırılsın!” talepleriyle birleşik boykotun kapsamı genişletilmelidir.
Aşağıdaki alıntılar, 1993'te TİKB II. Parti Okulları'nda yapılan Kürt Ulusal sorununa ilişkin seminer notlarından alınmıştır. Seminerin bant çözümlemelerinin tamamı, mDevrimci Proletarya yayınlarından Nisan 1999'da çıkan Kürt Ulusal Sorunu kitabında yer almaktadır.
***
Siyasal, ekonomik ve sosyal bütün konularda olduğu gibi dil konusunda da devrimci proletaryanın tutumunun özü değişmez: Diller arasındaki ilişkide herhangi bir dile ayrıcalık tanınmasına, yasa zoruyla bir devlet dili dayatılmasına, bu arada ezilen ulusun dilinin baskı yoluyla yasaklanmasına kararlılıkla karşı çıkmak... (393)
***
Toplumların uluslara göre bölünmesine, okulu ve eğitim düzeninin kendi ulusal ilişkileri içerisinde ulusal ölçütlere göre düzenlenmesine karşıyız ama ulusların kendi dillerinde eğitimi savunuyoruz. (...) Burjuvazinin iktidarı koşullarında bu konuda başlıca görevlerimiz şunlardır: Diller arasında yaratılan her türlü eşitsizliğe, diğer ulusların dilleri ve kültürleri üzerindeki baskılara, ezen ulusun diline tanınan ayrıcalıklara karşı çıkarız. Okullarda 'müfredat programı' olarak adlandırılan eğitimin içeriğinin mümkün olduğunca demokratikleştirilmesi ve çağdaşlaştırılması yönünde kavga veririz. (402)