GÜNCEL
Yalan olur ama bu kadar kuyruklusuna tv dizilerinde bile az rastlanıyor. Türkiye'nin cumhurbaşkanı, böyle ucuz senaryolardan medet umup “mazlum ve mağdur edebiyatı” yaparak puan toplamaya çalışıyor.
Topu topu 6 ay Pınarhisar Cezaevi'nde ense yapıp paşalar gibi ağırlanan Başbakan'ın “Bir şiir okudum hayatım kaydı...” makamındaki tiradlarından zaten gına gelmişti; şimdi başımıza bir başka “Demokrasi mücahidi”, üstelik “cunta mağduru”nu oynayan cumhurbaşkanı figürü çıktı.
Bugünlerin modası “demokratlık” ve “mağdurluk” edebiyatı temelinde cunta karşıtlığı zaten! Ancak, özellikle de şu son referandum sürecinde “Ben de yattım!..” muhabbetiyle ortalığa çıkıp boy gösterenlerin çoğunun çiğneye çiğneye sakız ettikleri 12 Eylül sicillerini biraz inceleyecek olursanız, mağduriyet tablolarından çok iğrenç bir teslimiyet, ihanet ve döneklik öyküleri çıkar karşınıza. Abdullah Gül'ün piyasaya sürdüğü mağduriyet senaryosu ise tümden palavra.
Her şey bir yana, onun götürülüp sorgulandığını iddia ettiği Metris Askeri Cezaevi o dönemde daha açılmamıştı bile. Metris Askeri Cezaevi'nin açılma tarihi 22 Nisan 1981! Abdullah Gül ise 13 Eylül 1980'de gözaltına alındığını söylüyor.
İkincisi, o dönemin cezaevleri elbette birer işkence yuvasıydılar. İstanbul Cezaevleri'nde, özellikle de Davutpaşa bu yönüyle ayrı bir yere sahipti. Ancak orada bile gözaltına alınıp getirilenlere değil, sorgu ve tutuklanma sonrası getirilen tutuklulara işkence yapılıyordu.
Üçüncüsü, 12 Eylül baskınları Abdullah Gül'ün anlattığı gibi “misafircilik oynama” şeklinde gerçekleşmedi hiçbir zaman. Topluma korku ve yılgınlık salma amacı yanında, cuntacıların duydukları korku nedeniyle sıradan gözaltılarda dahi mahalle ve sokak sarılır, onlarca asker ve polis kapıları kırarak evlere girer. Değil oturup kahve içmek, beşikteki çocukları bile uykularından uyandırıp terörize edecek şekilde ortalığı tarumar ettikten sonra, geride bir enkaz bırakarak gözaltına aldıklarını götürürlerdi.
Burjuva siyasetçilerin sahtekarlıklarına, palavralarına bu millet alışıktır. Ama yalanın bu denli ölçüsüzüne az rastlanır.
Pazar, 19 Eylül 2010 (16 yıl 1 ay önce)
Cumhurbaşkanı Abdullah Gül, hayatına dair bir “sırrı” Amerika'ya giderken uçağına aldığı gazetecilerle paylaşmış! Meğer Abdullah Gül de 12 Eylül “mağdur”uymuş!
Anlattığı masala bakılırsa, 13 Eylül 1980 günü gözaltına alınmış; çok kibar bir üsteğmen gelmiş evine. Kendisi giyinirken eşine, üsteğmene bir kahve yapmasını söylemiş. Kahveler içildikten sonra bir askeri cibe binmişler. Giderken bir alt sokaktaki teyzesinin evine uğramışlar. Ailesiyle oradan bir telefon görüşmesi yapıp gözaltına alındığını haber vermiş. Ondan sonra ver elini Metris!..
Metris'te işkence görmemiş ama gözleri bağlı sorgulanmış. Bir de koridorlarda işkence görenleri önünden geçirmişler, onları görmüş.
Bugünlerde herkes “cunta mağduru demokrat”!..
Topu topu 6 ay Pınarhisar Cezaevi'nde ense yapıp paşalar gibi ağırlanan Başbakan'ın “Bir şiir okudum hayatım kaydı...” makamındaki tiradlarından zaten gına gelmişti; şimdi başımıza bir başka “Demokrasi mücahidi”, üstelik “cunta mağduru”nu oynayan cumhurbaşkanı figürü çıktı.
Bugünlerin modası “demokratlık” ve “mağdurluk” edebiyatı temelinde cunta karşıtlığı zaten! Ancak, özellikle de şu son referandum sürecinde “Ben de yattım!..” muhabbetiyle ortalığa çıkıp boy gösterenlerin çoğunun çiğneye çiğneye sakız ettikleri 12 Eylül sicillerini biraz inceleyecek olursanız, mağduriyet tablolarından çok iğrenç bir teslimiyet, ihanet ve döneklik öyküleri çıkar karşınıza. Abdullah Gül'ün piyasaya sürdüğü mağduriyet senaryosu ise tümden palavra.
Bu hangi Metris?
İkincisi, o dönemin cezaevleri elbette birer işkence yuvasıydılar. İstanbul Cezaevleri'nde, özellikle de Davutpaşa bu yönüyle ayrı bir yere sahipti. Ancak orada bile gözaltına alınıp getirilenlere değil, sorgu ve tutuklanma sonrası getirilen tutuklulara işkence yapılıyordu.
Üçüncüsü, 12 Eylül baskınları Abdullah Gül'ün anlattığı gibi “misafircilik oynama” şeklinde gerçekleşmedi hiçbir zaman. Topluma korku ve yılgınlık salma amacı yanında, cuntacıların duydukları korku nedeniyle sıradan gözaltılarda dahi mahalle ve sokak sarılır, onlarca asker ve polis kapıları kırarak evlere girer. Değil oturup kahve içmek, beşikteki çocukları bile uykularından uyandırıp terörize edecek şekilde ortalığı tarumar ettikten sonra, geride bir enkaz bırakarak gözaltına aldıklarını götürürlerdi.
Finansmanının büyük bölümünü Vehbi Koç’un karşıladığı Metris E Tipi Cezaevi 22 Nisan 1981'de açıldı. Bir askeri tümenin içinde, yerleşim merkezinden mümkün olduğunca uzakta inşa edilmişti. Üç katlı binada, yüksek havalandırma duvarları nedeniyle gökyüzünden başka bir şey görmek olanaksızdı. Başlangıçta her üç katta da tutuklu bulunmasına rağmen, tünel kazılabilir endişesiyle bir süre sonra alt katlardaki koğuşlar boşaltıldı.
Koğuşlar 16’şar kişilik düşünülmüş, her havalandırmada 12, her blokta 24 koğuş yapılmıştı. Mahkumların yargılanması da aynı tümen alanı içinde inşa edilen mahkeme salonlarında gerçekleştirilecekti. Üç ayrı mahkeme salonu sayesinde gidiş-geliş esnasında gerçekleşebilecek bir kaçış olayına karşı tedbirli davranılmış olunuyordu.
Koğuşlar 16’şar kişilik düşünülmüş, her havalandırmada 12, her blokta 24 koğuş yapılmıştı. Mahkumların yargılanması da aynı tümen alanı içinde inşa edilen mahkeme salonlarında gerçekleştirilecekti. Üç ayrı mahkeme salonu sayesinde gidiş-geliş esnasında gerçekleşebilecek bir kaçış olayına karşı tedbirli davranılmış olunuyordu.