Pazartesi, 20 Eylül 2010 (16 yıl 1 ay önce)
Kürt illerinde BDP’nin, “referandumu boykot” politikasının başarıya ulaşmasının ardından, şimdi de TZP Kurdi, “anadilde eğitim hakkı” için bir haftalık boykot çağrısı yaptı. Bugün (20 Eylül) itibariyle başlayan boykotun Kürt illerinde oldukça etkili olduğu ise gelen illk haberler arasında. Cumhuriyetin ilk yıllarından beri ciddi asimilasyon ve imhaya uğramış Kürt halkına, TC devleti en çok da dillerinden vurmaya çalıştı. Kürt illerinde Türkçe eğitimin dayatılması, bunun Kürt kimliğini asimile etmek amacıyla bir silah olarak kullanılması, yıllar boyunca bu illerde insanların Kürtçe konuştukları için işkencelerle katledilmeleri ve bu halkın dilini korumak için verdiği mücadele bu boykotun asıl anlamını oluşturuyor.
Dil bir halkın her şeyidir. Ortak kültür, ortak tarih ve bir ulus olma bilinci, dilin korunmasıyla mümkündür. Asırlardır bir devlet olamamış ve 4 parçaya bölünmüş halde hep farklı ulusların boyunduruğunda yaşamış bir halk açısından “anadilde eğitim hakkı için mücadele” temel önemde bir mücadele konusu, Bu ülkenin ilericileri-devrimcileri ve demokratları için bunu tüm gücüyle destekleme ve ortaklaştırma, asgari bir demokratlığın olmazsa olmazı, Türk- Kürt emekçilerinin, işçi sınıfının kurtuluşu için mücadele etmenin olmazsa olmaz bir parçasıdır.
Ulusal hareket geçtiğimiz günlerde anayasa referandumunu “Boykot” politikasıyla kitlesel bir halk seferberliği gerçekleştirmişti. Bugün buna, anadilde eğitim hakkı için çocukların bir hafta okula gönderilmemesi şeklindeki “okul boykotu”yla Bunların her ikisi de doğru taktik politikalardır. Elbette bu politikanın doğruluğunu ifade ederken, devletin “açılım” yalanları karşısında ulusal hareketin yaşadığı kırılmaları da gözardı etmemek gerekiyor.
“Okul boykotu” ise ulusal hareketinin alışılagelmiş mücadele yöntemlerinin biraz dışında -ve daha geniş- düşünüldüğünde neler yapılabileceğini göstermesi açısından önemli. Burjuva devlet ise, bu boykotun etki ve sonuçlarını hesap ederek yıldırma-korkutma yollarına başvurmaya şimdiden başladı. Çocuklarını okula göndermeyen ailelere tehditler, polis ve asker baskısı, para cezalarıyla ve fişlemelerle korkutmaya çalışma gündemde… Referandum sürecinde de aynı yola başvuran devlet bir sonuç alamamıştı. Bugün de Kürt illerine “Anadilde Eğitim için Okulları Boykot” kampanyasına devletin tehditlerine rağmen öğrenciler ve aileleri yoğun destek verdi. Buna rağmen boykotun asıl olarak bir hedefe ulaşması ve Kürt illeriyle sınırlı da kalmayarak yayılması açısından Türkiye devrimci hareketine çok iş düşüyor.
Şu süreçte Tükiyeli devrimcilere asıl olarak düşen sorumluluk, Türk emekçileri de “anadilde eğitim hakkı” için mücadelenin bir bileşeni haline getirmek ve boykot çalışmasını genişletmektir. Ne kadar başarıya ulaşacağından da öte bunun tarihi ve siyasi önemi büyüktür.
Bu, en başta ulusların kendi kaderini tayin hakkını savunan her devrimci-demokratın, kendi ülkesindeki ulusal sorun ve mücadeleye müdahil olması ve elini taşın altına koyması açısından önemlidir. İkinci olarak Kürt halkına karşı sürekli milliyetçilik ve şovenizmle zehirlenen Türk emekçilerindeki bilinç kirliliğini yok etmek için, onları da bu mücadeleye katmak ve bu yolla da işçi sınıfının tek kurtuluşu olan devrim ve sosyalizm mücadelesine kazanmak için önemlidir. Özellikle Türk emekçilerinin kurtuluşunun Kürt halkının mücadelesinden hiç ama hiç bağımsız olmadığının kavratılması açısından önemlidir. Kürt halkında Türkiye devrimci hareketine karşı oluşmuş, -tarihi ve ideolojik sebepleri de olan- “Türk solu” algısıyla şekillenen güvensizliğin kırılması açısından önemlidir.
Kürt halkı ulusal mücadele için örgütlülüklerini pekçok farklı şekilde kullanabilir, mücadeleyi daha da geliştirebilir. Örgütlü ve uzun yıllardır mücadele etmenin getirdiği ciddi avantajlara sahipler. Bugün “anadilde eğitim hakkı” için çocukların bir hafta okula gönderilmemesi bunun bir şekliyken, yarın Kürt illerinde şalterlerin inmesi başka bir şeklidir. Devrimci hareket bunun seyircisi değil, bileşeni olmak zorundadır. Bunun tek yolu, Türk emekçilerinin de bu mücadeleye katılması ve burjuvazinin en kuvvetli silahı olan şovenizmi etkisiz hale getirmektir. Çünkü hedef ortaktır; hedef burjuva devlettir.
İçinden geçtiğimiz Türk ve Kürt emekçiler için tarihi bir dönemdir. Sürekli olarak verilen bir örnektir ama tüm o “açılım” yalanlarının havada uçuştuğu günlerde TEKEL işçilerinin direnişi Türk ve Kürt emekçilerinin ortak mücadelesinin nasıl olabileceği ve nasıl bir anlam taşıdığını gösterdi. Direniş çadırlarının arasında özellikle Batıdan gelmiş Türk emekçilerinin şu sözleriyle çok karşılaştık: “Kürt TEKELciler olmasa biz bu kadar dayanamazdık”! Kürt emekçileri de, uzun yıllara dayanan kendi mücadele deneyimlerinin Türkiye işçi sınıfı için anlamı ve öneminin farkında olmalıdır. Ve üretimden gelen gücün kullanılmasının Kürt ulusal mücadelesi için taşıdığı önemin de…
Burjuvazi, bu sömürü çarkının işlemeye devam etmesi için her silahı, her yolu denemekte. Ona karşı savaşta bizim de her alanda savaşmamız ve hiçbir cepheyi boş bırakmamamız hayati önemdedir. “Anadilde eğitim hakkı” için boykot, işte tüm bu açılardan değerlendirilince çok anlamlıdır.
Biz de bu boykotun destekleyicisi ve bulunduğumuz her yerde bunun örgütleyicisi olduğumuzu/olacağımızı söylemeyi bir görev biliyoruz. En başta Alınteri okurları olmak üzere Türk işçilerine, emekçilerine bunun bir parçası olma çağrısı yapıyoruz.
Çünkü Lenin’in de belirttiği gibi ,“Başka bir ulusu ezen hiçbir ulus özgür olamaz”!
Çünkü bizler, tekstil atölyelerinde, fabrikalarda, inşaatlarda, tersanelerde, grev ve direnişlerde Kürt emekçileriyle aynı kaderi paylaşıyoruz. Aynı sistem tarafından ezilip aynı patronlar tarafından sömürülüyoruz. Aynı sefalet ücretine mahkum edilip aynı işsizlikle korkutuluyoruz.
Çünkü bizler, Kürt emekçilerine saldırdıkça, biz onları düşman olarak gördükçe bu sistem devam ediyor ellerini oğuştura oğuştura…
Çünkü biz, tıpkı TEKEL’de olduğu gibi, tıpkı hala direnen UPS işçilerinde olduğu gibi birlikte hareket edersek kazanabiliriz. Dillerimizin farklı olmasını hem çok önemli ama hem de çok önemsiz; bunu görüyoruz. İşte bu yüzden bugün en başta kendi kurtuluşu için doğru yerde olmak Türk emekçileri için çok çok önemlidir.
Ve iki halkın emekçilerinin celladı olan bu kapitalist sisteme bir söz Ataol Behremoğlu’ndan: “…ve cellat uyandı yatağında bir gece/ Tanrım dedi, bu ne zor bilmece/ öldükçe çoğalıyor adamlar/ ben tükenmekteyim öldürdükçe…”