Salı, 21 Eylül 2010 (16 yıl 1 ay önce)
Birilerinin denetimi altında yaşamak… Zora dayalı, bağımlı ilişkiler silsilesi içerisinde kalakalmak. Kürdistan topraklarında yaşam sürerken, egemenliğe soyunan soysuzlar, bizleri asimile etme çabasından hiç vazgeçmediler. Önce dil, sonra kültür vs. ile bozulma başlıyor. Hiç unutamam “Dersim” lafını ağzına aldığı için işkence gören çocuğu ve işkenceyi yapanları...
* Evinizde Kürtçe müzik dinlemeniz yasak!
* Kürtçe konuşmak yasak!
* F tipi hücrelerinde annenizle Kürtçe konuşmak yasak! Oysaki aranızdaki iletişim için tek şansınız o.
* Kendi sesiniz dışında başka ses duymak bile yasak!
* Kürtçe konuştuğunuz için görüş cezasına çaptırılmak yasak değil!
Bırakın çocuklara Kürtçe isim koymayı, Kürtçe köy adı bile kalmadı. Çünkü bütün köy isimleri devlet eliyle Türkçeleştirildi. Her ne kadar değiştirilse de biz yine kendi köy isimlerimizi (Kurdi) biliyor ve o şekilde söylemeye devam ediyoruz.
Zora dayalı yaşamak, sana ait olmayan bir yaşamın, sana ait olmayan bir dilin, sana ait olmayan bir kimliğin ve hatta kültürün empoze edilmesiyle karşı karşıya kalmak demek. Ulus olmanın şartlarından bir açı bu ama başka bir ulusun bize şırınga etmeye çalıştığı bir uluslaşma dayatmasından bahsediyorum.
Tek dil, tek ırk, tek vatan-millet edebiyatıyla, Kemalist eğitimle şekillenen bir Kürt çocuğu olmak nasıldır bilir misiniz? Irkçılıkla, şovenizmle ilk olarak okulda tanışmak bir Kürt çocuğu için çok ağırdır. Sen Kürtçe konuşursun, öğretmen Türkçe bir şeyler anlatır sana. Sen anlama sorunu yaşarken o ise anlatmak ister sana görevi gereği. Düşünün, bir öğretmen Türkçe bilmeyen bir çocuğa Türkçeyi öğretmeye çalışıyor. Fakat öğrenci öğretmenin dediklerinden hiçbir şey anlamıyor. Yoldan geçen bir vatandaşa sormayı akıl eden öğretmen bu öğrencinin ne dediğini ve kendisinin çocuğa anlatmaya çalıştığı şeyin tercüme edilmesini rica ediyor. Konuyu, bir başka örnekle derinleştirelim:
Cuma günü öğretmen öğrencilerine ev ödevi verir. “Atatürk’ün 'Ne mutlu Türküm diyene' sözüyle neyi anlatmak istediğini yazın; haftanın ilk günü herkes sırasıyla tahtaya çıkıp bunu anlatacak” der. İlkokul 4. sınıf öğrencileri de ödevlerini hazırlar. Haftanın ilk günü öğretmen ön sırada bulunan öğrenciyi tahtaya kaldırır ve konuyu anlatmasını ister. Öğrenciyse, “Vallahi öğretmenim ben bir şey yazamadım” der. Ardından öğretmen sorar; “Niye, sen Türk değil misin?” Öğrenci, “Hayır öğretmenim ben Kürdüm” cevabını verir.
Öğretmen hışımla sınıfa dönerek, “İşte bunlar yüzünden Mehmetçiklerimiz ölüyor. Vatanı bölüyorlar” diye haykırır. Duvarda asılı haritada gezinen öğretmen, “Teröristler şurada bu kadar asker öldürdüler, kadınlara tecavüz ettiler, çocuk katilleri” diyerek hızını alamadan konuşur.
Ders bu Kürt çocuğuyla başlıyor, bu Kürt çocuğuyla bitiyor. Kan ter içerisinde kalan öğrenciyse 'ben ne dedim ki, öğretmen bu kadar kızdı' deyip hayıflanıyor. Ama bir gerçeği de bu olay sayesinde anlamaya başlıyor: Baskı politikleştirir. Ders çıkışı diğer Kürt öğrenciler, “Helal olsun sana, özünü inkâr etmedin” şeklinde tezahüratta bulunuyorlar. İşte bir asimilasyon misali karşımızda çırılçıplak duruyorken, ana dil neden hak olmasın? Neden ulusal bir talep olmasın? Fakat bu talep de yeterli değil.
“Anadilde eğitim” talebi için boykot anlamlı bir adım. Fakat tek başına da yeterli değil. Ulus, tarihi olarak oluşmuş, dil, toprak, iktisadi yaşantı birliği, ve kültür birliğinde ifadesini bulan ruhi şekillenme birliği temelinde oluşmuştur. Dahası var: Bu belirtilerden sadece bir tanesi yoksa, bir ulus ulus olmaktan çıkar.
Kararlı, net adımlara bağlı doğacak herbir sonuç siyasal olarak devrimci temellere dayanmadıkça, burjuvaziye karşı sağlam bir duruş takınılmadan alınacak yol yalnızca çözümsüzlüğe kapı aralayacaktır. Buradan hareketle siyasal çözümün yolu devrimci talepler ile hedefe çakıldığında, ancak özgür ve sosyalist bir Kürdistan vizyonu stratejik çizgi olarak benimsendiği takdirde, kalıcı kazanımlar sağlanır.
“Anadilde eğitim hakkı”nı kazanmak için, haydi çocuklar boykota!
(Bir Alınteri okuru)