Çarşamba, 22 Eylül 2010 (16 yıl 1 ay önce)
Çoğu kişi tarafından artık iyiden iyiye kanıksanan ve kayıtsız bir çaresizlikle izlenen örneklerden biri dün (21 Eylül) akşam İstanbul Tophane'de yaşandı.
Üzerinde 6 sanat galerisinin yer aldığı sokak, 40-50 kişilik bir saldırganlar grubu tarafından basıldı. Ellerinde demir sopalar, coplar, bıçaklar, kırık şişeler, gaz spreyleriyle sokağa dalan gerici zorbalar, Tophane sanat galerilerinin sezon açılışını yapmak için bir arada bulunanlara “içki içildiği” gerekçesiyle vahşice saldırdılar. Anlık, refleksif bir çatışma değildi yaşanan; mahallelinin bir uyarı yapmasıyla başlamış bir tartışma yoktu ortada. Sinirlenip o sırada eline ne geçirdiyse kullanan birilerinin reaksiyonu değildi. Yanlarında copları ve biber gazlarıyla gelmişlerdi. “Mahalleliyi rahatsız ediyorsunuz” yollu tehditlere kulak asmayanlara günlerini göstermek amacıyla örgütlenmiş planlı ve hedefli bir saldırıydı.
Gerici-faşist saldırının, İstanbul'un aydın-entelektüel ve sanat çevrelerinin son on yıldır mekan tuttuğu Taksim ve çevresinde yaşanması da tesadüf değil. İstanbul'daki gerici-faşist örgütlenmenin AKP iktidarı ve Büyükşehir Belediyesi'nin sağladığı olanaklar ve katkılarıyla güçlenen ve “zamanın geldiğine hükmedildiğinde” “mahalleli baskısı” meşrulaştırmasıyla tetiklenen, kışkırtılan ve sokaklara salınan linç güruhlarının dün azınlıklara, bugün komünistlere, devrimcilere, antifaşistlere, Kürtlere, yarın kendileri gibi düşünüp davranmayan herkese saldırması eşyanın tabiatına uygundur.
Son olayın yaşandığı Tophane-Boğazkesen bölgesi bunun canlı bir örneğidir. Oradaki gerici-faşist sürü, daha önceleri mahallelerine kaçan göstericileri polisle birlikte linç etmeye kalkmalarıyla gündeme gelmişti.
Bu sürü 2008 1 Mayıs'ında Taksim'in ara sokaklarında komünistleri, işçileri kovalıyor, sıkıştırdığı yerde öldüresiye dövüyordu. IMF ve Dünya Bankası toplantılarının İstanbul'da yapılmasına karşı çıkan protestocular yine bu salyalı itler tarafından aynı mahallede linç edilmek istenmişlerdi. Komünistlere, devrimcilere, antifaşistlere gözüdönmüş bir kin ve düşmanlıkta buluşan burjuvazi ve onun medyası, o zamanki vahşeti manşetlerine, “mahallelinin tepkisi”, “vatandaş duyarlılığı” vb. olarak taşımışlardı.
Türkiye'nin her yerinde olduğu gibi Tophane'de de bu güruhun arkasında burjuva devlet ve onun polisi vardır. Bunlar her fırsatta karşımıza çoğu kez açıktan kol kola, işbirliği halindeki linç güruhları olarak çıkarlar. Kürtlere saldırırlar, Cihangir'i “eşcinsellerden temizleme"ye birlikte soyunurlar. Beyoğlu İlçe Emniyet Müdürlüğü bunların yönetildiği karargahtır. Özellikle eşcinselleri dövdüğü hortumuyla ünlü “Hortum Süleyman”lardan Festus Okey'in katillerine kadar güruhun resmi kanadı orada kadroludur. '80 öncesi MHP'li faşistlerin, son yıllarda ise tarikatların yatağı haline gelen Tophane'nin iti kopuğu da İran'daki Besicler gibi bu resmi gücün koruması altında zaman zaman devreye giren sivil koldur.
Saldırganlıkta sınır tanımayan, yaptıkları bir biçimde meşrulaştırılan, önleri açılan ve düzen karşıtlarının bir kısmını bu şekilde etkisizleştirmeyi hedefleyen faşist gericilik tarafından sırtları sıvazlanıp cesaretlendirilen faşizmin kitle temelini oluşturan bu güruh, ancak devrimci militan bir mücadelenin gücüyle geriletilip püskürtülebilir. O itler, bugüne kadar mahallelerine kaçan göstericilerin peşine demir çubuklarla düşen bu güruh, yaptıklarının karşılığını zamanında görmüş olsaydı, devrimci göstericilere, Kürtlere, eşcinsellere... kalkan o ellerden birkaçı zamanında kırılmış olsaydı, devlet destekli bu gerici-faşist saldırganlık örnekleri yaşanmaya elbette yine devam ederdi ama linç güruhları bu kadar rahat ve pervasız da olamazlardı.
Sınıf mücadelesinin yasasıdır: Zoru zor bozar!