BDSP’nin “demokrat” hafifliği

Cumartesi, 25 Eylül 2010 (16 yıl 1 ay önce)

Ulucanlar katliam ve direnişinin bu yılki anma toplantılarının İstanbul ayağında BDSP’nin artık tarz haline getirdiği oportünist manevralarının yeni örnekleriyle karşılaştık.

Ulucanlar Katliamı, devrimci-komünist örgütlerin kadro ve militanlarının omuz omuza dövüştükleri, kanlarının birbirine karıştığı bir direniştir. Saldırı sırasında katledilen devrim savaşçıları arasında TİKB militanı Zafer Kırbıyık yoldaş da vardır. Bu tür ortak direnişlerin anılması ve yaşatılması hiçbir örgütün tekelinde olmadığı gibi küçük politik hesapların da bahanesi olarak kullanılmaya kalkışılmamalıdır.

BDSP çevresi bu yıl özellikle İstanbul’da yapılacak anmalara bu sorumlulukla yaklaşmak yerine, Ulucanlar şehitlerinden TKİP MK üyesi Ümit Altıntaş’ın mezarının İstanbul’da bulunuyor olmasından hareketle tekelci bir “sahiplenme” yaklaşımıyla hareket etmeyi seçmiştir. Birlikte örgütlenecek ortak bir anma çabası yerine kendi dışındaki kurum, örgüt ve çevrelere kendi adına çağrıda bulunmak gibi bir yol izlemiştir.

Bu herkes gibi kuşkusuz onun da hakkıdır. Fakat bu hak kullanılırken, temel devrimci değerlere, devrimci örgütler arasındaki ilişki hukukuna ve direnişin özünü oluşturan devrimci siper arkadaşlığının ruhuna saygı bir kenara bırakılmamalıdır. BDSP ise bunlar yerine, tasfiyeciliğe prim veren küçük hesapları esas almıştır. Başkalarına yaslanmadan artık politik bir varlık bile gösteremeyen tasfiyeci çevrecikleri kafakola alma güdüsünü devrimci komünist örgütlerle ilişkilerinin önüne geçirmeyi yeğlemiştir. Bu konuda sarıldığı gerekçe ise, bütün tasfiyecilik süreçleri ve pratikleri boyunca Marksizm-Leninizme ve devrimciliğin temel değerlerine sırtlarını dönen küçük burjuva liberal aydınlardan çok duyduğumuz “siyaset yasakçılığına karşı çıkma” demagojisidir.

Kendi dışındaki devrimci örgütler içerisinde yaşanan iç sorun ve sürtüşmeleri kollayarak ortaya çıkan çatlaklardan nemalanma hesabına dayalı pozisyon almalar, Türkiye sol siyasetine Aydınlık çevresi tarafından bulaştırılmış bir oportünist politika tarzıdır. BDSP çevresi, uzunca bir zamandır bu politika tarzını miras almış görünmektedir. Nerede, kimin içinde iç sorunlar ve bölünme olasılığı ortaya çıkmışsa, BDSP anında burnunu sokup bu süreçlere dışardan balıklama dalmaktadır.

Bırakalım proletarya sosyalizmini, ilke sahibi kişilikli bir küçük burjuva siyaset tarzı açısından bile mide bulandırıcı bu politika tarzını o, TİKB içerisinde ortaya çıkan son hizip sürecinde de tekrarlamaktan da geri durmadı. TİKB içinde ortaya çıkan iliğine kadar sağcı neoliberal küçük burjuva aydın hizbinin henüz tamamlanmamış bir konferans sürecinin güvenliğini de tehlikeye atacak şekilde yayınladığı darbeci bir deklarasyon, anında bu çevrenin legal yayın organında da baş köşeye kuruldu. Yazarlarından birinin sonraları revize etmek zorunluluğunu duyduğu oportünist görüşlerini eleştiren bir yazının yayınlanmasının ardından Alınteri ve onun temsil ettiği çizgi ve geleneğin sadece görüşlerine değil eylem haberlerine dahi ambargo koyan bu “demokratlar”ın sergiledikleri bu tezcanlılık sadece sözünü ettiğimiz çatlaklardan yararlanma refleksinin yeni bir tezahürü değildi. Türkçedeki bir deyimle, aynı zamanda “kan çekmişti”. TİKB içinde ortaya çıkan neobernsteincı küçük burjuva aydın oportünizmiyle BDSP, militanlıktan uzak, belirli kavram ve kalıpların tekrarına dayalı aynı ruhsuz küçük burjuva sosyalizm anlayışına sahiptiler.

Ulucanlar anması sürecinde İstanbul’da ortaya çıkan ayrışma da BDSP’nin tasfiyeciliğe kol kanat geren bu oportünist politika tarzı ve alışkanlıklarının ortaya çıkardığı bir sonuçtur. BDSP, birilerine ve birbirlerine yaslanmadan bağımsız bir politik varlık gösteremeyen çevrelerle yan yana gelme merakını her şeyin üstünde tutup temel devrimci değer ve ilkelerin önüne geçirebilir. Ama karşısındakilerden bu oportünizme ortak olmalarını isteyemez! Komünist ve devrimci örgütlerle samimi, dürüst ve ilkeli bir eylem ve işbirliği arayanlar, muhataplarının devrimci değerlerine, ilke ve anlayışlarına da asgari bir saygıyı göstermek zorundadırlar. Bütün sandalyelere birden oturmaya çalışmak gibi bir siyaset, proletaryanın siyaseti değildir. Tek bir biçimden ibaret olmayan tasfiyeciliğe karşı duruş netliğinden yoksun belkemiksizlik gibi…
25 Eylül 2010
Alınteri