GÜNCEL
Yoksulluğun resminin hayattaki karşılığı açlığın alev soluğudur, ölümdür. Sokak çocuklarının kire pasa belenmiş yüzüdür, çocukların çocukken büyümesi, kadınların gençken kocaması, erkeklerin keçeleşmesidir. Ne masallardaki, filmlerdeki gibi “yoksul ama onurlu” olunabiliniyor ne de kanlı canlı… “Yoksul ama onurlu olanlar” için tek seçenek vardır artık: İntiharla koyulaşmış bir ölüm!
Öyle; “yoksul ama taşı sıksa suyunu çıkarır” da olunmuyor artık! Ücretli kölelikte “sıkacak taş” da öyle kolay bulunamıyor çünkü! Devasa bir nüfus “sıkabileceği taş” ararken, yani kendi emek gücünü satmak için bir kapı bulmaya çalışırken, bu dünyada insanca yaşayabilme şansının olmadığı hükmüne varıyor! Sadece yaşayabilmek için kendisine tek seçenek kalıyor; çalıp-çırpmak, her türlü düşkünleşmeye gözü kapalı kulaç atmak… Kapitalist üretim açısından hiçbir değeri olmadığı için fiilen yaşamın dışına itilmişlerin bunun dışında tek seçenekleri kalıyor: Ölüm! Karın tokluğuna da olsa emek gücünü satacak kapı bulamayan milyonlarca insanın bu sistemdeki karşılığı “artık nüfus“tur keza! Onlar işsizlik istatistiklerine bile giremezler. Onlar, emek gücünü satın alanlar nazarında ölüdürler aslında! Sadece ölü! Ve bir de iş bulanların daha az ücrete razı olmasını sağlayacak gizli tehtidin adıdırlar!
Bu sefer de Diyarbekir’in Silvan ilçesinden yürek burkucu bir resim olarak düştü önümüze yoksulluk! Tüm burjuva basın o soğuk, o samimi olmayan “gözyaşları”yla bu resim üzerine haberler dizdi. Çocuklarının önüne akşam yemeği niyetini bir parça ekmek -evet fazla değil bir parça ekmek-, koyamadığı için intihar eden babanın hikayesi üzerinden yine tiratlar çekildi/çekilecek! O babanın intiharından 15 gün önce eşiyle birlikte intiharı konuştuğuna dair timsah gözyaşları dökülecek!
Malum önümüz referandum! Malum Kürt bu dönemin kilidi! Koşuverdi bakanlar, hem de Kürtçe konuşarak! Sonra kaymakamıyla bilumum devlet erkanıyla devlet bitiverdi yoksulluğun resmini çizen bu 3 çocuk ve ananın yanıbaşına!.. Malum Kürt devlete yeniden kazanılmalıydı! Yoksulluğun o sarsıcı kareleri fırsat bellenip, Kürdün canına okuyan o devlet, “UMUT”un imgesine dönüştürülmeliydi tez elden! Karın doyurmayan, karşılığı olmayan, anlamsız bir imgeye!
Yoksul insanın gözlerindeki ferde yılgın bir sarımsılık vardır. Hayat bu bakışları, bu bakışlardaki anlamları öyle hızlı çoğaltıyor ki. Dünyanın derdinden, tasasından haberi olmaması gereken çocuklar bile artık dünyanın derdini tasasını yüklemişler gözbebeklerine. Tedirgin, yılgın, büyümüş gözbebekleriyle bakıyorlar hayata. Yoksulların gözbebekleri kitleselleşiyor! Birileri daha fazla zenginleşip, o zenginlerin sayısı azalırken, geri kalan milyonlar-milyarlar yoksullukta aynılaşıyor. Peki nereye kadar?!
[Alınteri'nin Eylül 2010 tarihli 8. sayısından alınmıştır]
Pazartesi, 27 Eylül 2010 (16 yıl 1 ay önce)
Ücretli kölelik sisteminde bize düşen yoksulluğun resmini çizmek olur. Mutluluk bile yoksulluğun gölgesinde, en mütevazi haliyle konuk olur yüreklerimize. Bizim için daimi olan yoksulluğun o ürpertici resimleridir… Renklerin aynı olduğu, sadece tonların farklılaştığı resimleri… Açlığın ölüme kesmiş sarısı… Kırmızının yaşamı muştulayan canlılığı değil de o çürük tonu, yeşilin küflü hali, mavinin griye kesmişliği girebilir bu resimlere. Pembenin ve tüm o cafcaflı renklerinse bu resimlerde yeri yoktur zaten! Nedense hep aynı renkler, aynı tonlar, doğadaki cıvıltılarıyla değil, ölmeye yüz tutmuş halleriyle vardır. Hep bunaltıcı, ölüm ve acı kokan bir duygu yayarak yer alırlar.
“Sıkacak taş” bile bulamayanlar!
Yoksulluğun resminin hayattaki karşılığı açlığın alev soluğudur, ölümdür. Sokak çocuklarının kire pasa belenmiş yüzüdür, çocukların çocukken büyümesi, kadınların gençken kocaması, erkeklerin keçeleşmesidir. Ne masallardaki, filmlerdeki gibi “yoksul ama onurlu” olunabiliniyor ne de kanlı canlı… “Yoksul ama onurlu olanlar” için tek seçenek vardır artık: İntiharla koyulaşmış bir ölüm!
Kürdün intiharı da siyasi rant!
Bu sefer de Diyarbekir’in Silvan ilçesinden yürek burkucu bir resim olarak düştü önümüze yoksulluk! Tüm burjuva basın o soğuk, o samimi olmayan “gözyaşları”yla bu resim üzerine haberler dizdi. Çocuklarının önüne akşam yemeği niyetini bir parça ekmek -evet fazla değil bir parça ekmek-, koyamadığı için intihar eden babanın hikayesi üzerinden yine tiratlar çekildi/çekilecek! O babanın intiharından 15 gün önce eşiyle birlikte intiharı konuştuğuna dair timsah gözyaşları dökülecek!
Malum önümüz referandum! Malum Kürt bu dönemin kilidi! Koşuverdi bakanlar, hem de Kürtçe konuşarak! Sonra kaymakamıyla bilumum devlet erkanıyla devlet bitiverdi yoksulluğun resmini çizen bu 3 çocuk ve ananın yanıbaşına!.. Malum Kürt devlete yeniden kazanılmalıydı! Yoksulluğun o sarsıcı kareleri fırsat bellenip, Kürdün canına okuyan o devlet, “UMUT”un imgesine dönüştürülmeliydi tez elden! Karın doyurmayan, karşılığı olmayan, anlamsız bir imgeye!
Nereye kadar?!
Yoksul insanın gözlerindeki ferde yılgın bir sarımsılık vardır. Hayat bu bakışları, bu bakışlardaki anlamları öyle hızlı çoğaltıyor ki. Dünyanın derdinden, tasasından haberi olmaması gereken çocuklar bile artık dünyanın derdini tasasını yüklemişler gözbebeklerine. Tedirgin, yılgın, büyümüş gözbebekleriyle bakıyorlar hayata. Yoksulların gözbebekleri kitleselleşiyor! Birileri daha fazla zenginleşip, o zenginlerin sayısı azalırken, geri kalan milyonlar-milyarlar yoksullukta aynılaşıyor. Peki nereye kadar?!
[Alınteri'nin Eylül 2010 tarihli 8. sayısından alınmıştır]