Pazartesi, 27 Eylül 2010 (16 yıl 1 ay önce)
Ulucanlar katliamının yıldönümünde Ankara Alınteri okurları olarak başta Ulucanlar Şehitleri olmak üzere tüm devrim şehitleri nezdinde Sezai Ekinci, Atilla Acartürk yoldaşların mezarı başında, On'ların yanındaydık.
Ulucanlar direnişinin anlatımının yapıldığı, başta Zafer Kırbıyık yoldaş olmak üzere Sezai ve Atilla yoldaşların bugün tam da ihtiyacımız olan yaşam biçimleri, mücadeleyi algılayışları üzerine onları tanıyan, onları yayınlardan, kitaplardan okuyan yoldaşların konuşmaları oldu.
Anmada bir yoldaşımız Adnan Yücel’in “Kutup Yıldızı” şiirini okudu.
Yoldaşlarımızın ve tüm devrim şehitlerinin mücadeleci ruhu, teslim olmazlığı, kavgaya olan sevdaları, kavgalarını paylaştıkları yoldaşları ile ilişkileri, siper yoldaşlarıyla kurdukları vefalı dayanışma örnekleri üzerine sohbet ettik.
Yoldaşlarımızın mezarı başında onları anmanın, asıl olarak onları kavgamızda, onları mücadelemizde, onları yaşamımızın her anında Komünist algı ve İhtilalci ruhumuzda yaşatmaktan geçtiğini konuştuk.
“Geldiler…Alınteri Ankara
Gaz bombaları, plastik mermiler, teneke kutuları, su hortumları, kirli köpükleri, kırık kiremitleri, kaya parçaları, demir sapanları, İsrail yapımı silahları, Amerikan MKE yapımı saçmaları, ithal kalkanları ile geldiler.
Sarkık bıyıkları, kirli sakalları, uykusuz nöbetleri, tedirgin bekleyişleri, acele adımları, korkak şefleri, topal gardiyanları, bunak zindancıları, yalaka adlileri, sıkıntılı sessizlikleri, gürültülü küfürleri, tedirgin komutanları, özel timleri, istihbarat ekipleri, Nato’dan gözlemcileri, erleri, onbaşıları, yüzbaşıları, binbaşıları, cezaevi müdürleri, cumhuriyet savcıları, katipleri, doktorları adli tıp uzmanları, şoförleri, memurları ile geldiler.
İşkenceleri ile geldiler. Korkularıyla geldiler. Nefretleri ile geldiler.
Yapayalnızdılar. Yapayalnız ölecekler.
Bu kadar kalabalık, bu kadar güçsüz, bu kadar çaresizdiler.
Biz O gün On kişi çoğaldık.
Oradaydım.
On kişiyiz, On kişiden biriyim ben.
Zamanın ucu sonsuzaysa bir ucu size açılıyor. İzliyorum. Nereden nereye geldik, nereye gidiyoruz görüyorum. Sorumluluğunuz büyük. Bir an, kısacık bir an, yanınızda olmalıyım diye düşünüyorum, sonra zaten beraber olduğumuzu düşünüyorum, gülümsüyor, seviniyorum.
On kişiyiz. On kişiden biriyim ben.
Sürekli yanımda taşıdığım, cebimdeki akıl defterimi size bıraktım. Öncesini yaşadık. O gün beraber dövüştük, gelecek de bizim. Bir tek ayrıntıyı atlamayın. Emek verin, amaca ulaşmak için ruhunuzu her şeye katın. Eksiğiniz, gediğinizde olsa –ki olacaktır-, “insanca yaşadım” diyebilmek için bir gün olur a vakti geldiğinde huzur içinde bunu söyleyebilmek için, sınıfın kini, sınıfın bilinci, sınıfın onuru için: savaşın!”