Salı, 28 Eylül 2010 (16 yıl 1 ay önce)
Eskişehir Emniyet Müdürü Hanefi Avcı gözaltına alınmış. 12 Eylül döneminin ünlü işkencecilerinden, polisteki “teknolojik değişim“in öncüsü, üstelik “muhafazakar milliyetçi“ görüşleriyle tanınan bu polis şefinin güya “Devrimci Karargah örgütüyle ilişkisi varmış“. Kargaların bile güleceği bir gerekçe!.. Fakat gerekçenin kendisi bile bu sansasyonel gözaltıyla verilmek istenen mesaja uygun.
Ne Hanefi Avcı'nın gözaltına alınması bir sürpriz ne de bu işin her söylenene inanmaya dünden hazır ahmaklarin dahi yutmakta zorlanacakları böylesine saçma bir bahaneyle yapılmış olması… Bu gözaltı, daha dogrusu Hanefi Avcı'nın başına bir çorap örülmesi bekleniyordu. Çünkü bu polis şefi, düne kadar onlardan biri olduğu, birçok tezgahı birlikte ördüğü polisteki Fethullahçı kadrolarla sürtüşme içine girmiş, dahası cemaatin faaliyetlerini ucundan kıyısından ifşa eden -daha doğrusu, bildiklerinin ucunu göstererek “üzerime gelmeyin“ mesajını verdiği- bir kitap yayınlamıştı.
Avcı'nın tam da referandum öncesi böyle bir kitap yayınlamış olması, sadece Fethullahçılar açısından değil AKP dahil islamcı cephenin bütünü açısından ideolojik-siyasi bir döneklik ve ihanet örneğiydi. Bunun karşılıksız kalması demek, sahip olunan iktidar gücünün sınırları ve caydırıcılığı konusunda kafalarda soru işaretleri uyandırmanin yanında bu tür döneklik ve saf değiştirme eğilimlerine cesaret vererek yol olabilirdi.
Avcı'ya “bir ders verilmesi“ bunun için beklenen bir gelişmeydi ve bununla Avcı´nın şahsında tüm topluma “bize tavır alıp uğraşmaya kalkanın sonu iyi olmaz“ mesajını vermenin amaçlanacağı açıktı. Gerekçenin uyduruk olması, verilmek istenilen mesaja uygun bilinçli bir tercihtir.
Faşizmle demokrasi arasındaki ortaklık ve farklılık
Sınıf mücadelesinin temel yasalarından biridir: Siyaset güçle yapılır!... Özellikle de bugünün Türkiyesi gibi işçi sınıfı da içinde olmak üzere toplumun sınıfsal bilinç ve örgutlülük düzeyinin çok geri olduğu, toplumsal hareket ve muhalefetin en alt düzeylerde seyrettiği, sistemin yarattigi atomizasyonun yanı sıra işsizlik ve geleceksizlik korkularının tavan yaptığı kriz koşullarında daha da artan toplumsal akışkanlığın egemen toplumsal form ve varoluş biçimi halini aldığı koşullarda ´güç´sadece bir yıldırma ve korkutma aracı olmaktan çıkar; onları da içeren, temelde onların da yardımı ve katkısıyla geniş kitleleri etkileyip örgütlemenin bir aracı özelliğini kazanır.
Kapitalizmin kitle temellerinin alabildiğine zayıflayıp daraldığı emperyalizm çağında tekelci sermayenin sınıf egemenliği, bu ikili işlev temelinde daima 'güç'e dayanır. Tekelci sermayenin sınıf egemenliğinin bütün biçimlerinde var olan ve temelde korku ve yıldırmaya dayalı 'güç'ün bu örgütleyici işlevi, faşizmde daha belirgin ve baskın bir özellik -ve yöntem- olarak karşımıza çıkar. Fakat burjuva demokrasisini baskıdan, şiddetten, kandan, terörden, provokasyondan azade bir sistemmiş gibi algılayan liberal ahmakların iddia ettikleri gibi ne faşizm salt güce dayalı bir terör ve zorbalık rejimidir ne de güç´ün kullanım yoğunluğu, örgütlenme ve kullanılış biçimleri, bu noktadaki rahatlık ve pervasızlık vd. bir rejimin yapısı, işleyişi ve karakteri konusunda hicbir önem taşımayan “olağan“ bir durum ve gösterge olarak hafife alınabilir.
Bu yüzden zaten, dünya siyaset tarihinde, sadece faşizmin güç toplayıp yükseldiği kesitlerde değil burjuvazinin geniş yığınları sindirerek denetim altında tutma ihtiyacının büyüyüp şiddetlendiği bütün evrelerde tüm topluma korku salacak bir gözdaği eylemi mutlaka karşımıza çıkar. Ancak burjuva demokrasisi ile faşizm arasında her şeye rağmen varolan farklılıkları gözardı eden bir düzlük ve basitlikle hareket edilmiyorsa, Türkiye´de bugün polise, jandarmaya ve devletin istihbarat servislerine tanınan yetkilerin sınırlarından bunların kullanılmasındakı yaygınlık, yoğunluk, rahatlık ve pervasızlığın boyutları çok şey anlatır. Üstelik bu, ortada henüz ciddi bir işçi hareketinin, devrimci mücadelenin, rejim karşıtı potansiyeller içeren bir toplumsal muhalefetin henüz yaşanmadığı koşullarda karşılaşılan bir baskı ve devlet terörüdür.
Burjuva faşist rejime çok hizmeti dokunmuş, işkenceci, üstelik gerici bir polis şefi olarak Hanefi Avcı'nın şahsında verilmeye çalışılan mesaj, işçi sınıfına ve emekçi kitlelere daha hala “ileri demokrasi yönünde bir gidiş" olarak yutturulmaya çalışılan bir gerçeklik ve gidişin içyüzü konusunda durup düşünmeyi hatırlatması yönüyle dikkate değerdir.