Pazartesi, 11 Ekim 2010 (16 yıl 1 ay önce)
Kürt sorununda silahların susacağı bir döneme mi giriyoruz? Gizli-açık görüşmeler yoluyla “çözüm” aranacak “ikinci açılım süreci” mi başladı?..
Özellikle “İkinci Cumhuriyetçi” liberaller, bu yönde bir algı ve beklenti yaratma çabası içindeler. Fakat onlar bile kontrollü bir yanıltma siyaseti izliyorlar. Çünkü gündemdeki girişimler, samimi bir çözüm arayışından kaynaklanmıyor. Tersine, eski tasfiye girişimlerine kıyasla daha iyi hazırlanılmış, çok boyutlu ve çok taraflı yeni bir tasfiye hamlesi söz konusu.
Sopa ve havucu aynı anda göstererek Kürtleri, “Kürt kimliğinin tanınması ve kültürel haklar” çerçevesinde bile alabildiğine geri sınırlar içinde bir “siyasi çözümü” kabule zorlamak amaçlanıyor. Bunun için de öncelikle PKK'nin silahlı gücünü tasfiye ederek onu bir tehdit ve baskı gücü olmaktan çıkarmak hedefleniyor.
Bu yüzden, büyük yalanların yanında büyük kahpeliklere de tanık olacağımız bir döneme giriyoruz.
Bu yeni sürecin şifrelerini, ortadaki somut verilerden hareketle de çözebiliriz.
İkiyüzlülük paçalarından akıyor
Bir taraftan soruna “diyalog yoluyla çözüm” arandığı izlenimi yaratılmaya çalışılıyor; diğer yanda, ulusal bilinç ve direnişin kalelerinden biri olarak sivrilen Hakkari için “özel güvenlik planları” hazırlanıyor.
Başbakan Erdoğan,
BDP ve PKK’nin
Hakkâri’deki etkinliğini kastederek “
bunu mutlaka kıracağız” tehdidini savuruyor.
Bir taraftan “
silahların susması” talep ediliyor; öte yanda, PKK'nin söz ve kararlarının ciddiyetini de yıpratacak şekilde her seferinde tek taraflı ilan edip taksit taksit uzattığı “
eylemsizlik” kararlarına rağmen Türk ordusunun imha amaçlı operasyonları durmuyor. “
Barış güvercini” olarak pazarlanmaya çalışılan
Cumhurbaşkanı bile hala “
ezeriz, vururuz, karşılıksız bırakmayız“ edebiyatı yapıyor.
“
Kürtler silahı bırakıp haklarını demokratik yollardan arasınlar” demagojisi yapılıyor. Sonra da Kürt siyasetçiler 10'ar 10'ar, 100'er 100'er gözaltına alınıp tutuklanıyor.
Amacın samimiyetsizliğini gösteren belirtiler de çok fazla.
Ulusal sorunun kendisini, özünü oluşturmayıp sadece onun ´sonuçlarından biri ´özelliğine sahip “
kültürel haklar” çerçevesinde bir “
çözüm”ün ilk ve en önemli öğesini oluşturan anadilde eğitim hakkının tanınmasına dahi yanaşılmayacağı baştan “
kırmızı çizgi“ olarak çiziliyor.
Yine Kürt sorununun çözüm unsurlarından biri olmayıp sadece Kürtlerin (de) burjuva rejimin mevcut sınırları içinde kendilerini siyaseten ifade edebilmelerine tahammülün sınırlarını gösteren “seçim barajının düşürülmesi“ gibi burjuva demokratik bir talebe de “siyasi istikrarsızlığa neden olur“ gerekçesiyle karşı çıkılıyor.
Zaten “havuç“ olarak kullanmayı düşündükleri kimi tavizleri de “kimliğe dayalı kolektif bir hak olarak değil, demokratikleşme kapsamında herkese tanınan bireysel haklar“ kapsamında tanımlıyorlar. Bu da bir başka “kırmızı çizgi“.
O zaman ne yapılmak isteniyor?
Amaç sorunu değil Kürtleri çözmek
Bu sorunun yanıtını da ortada. Maksat
Kürt ulusal direnişini soğutup “sorun” olmaktan çıkarmak. Bunu başarmak içinse öncelikle
PKK´nin etkisinin kırılıp silahlı gücünün tasfiyesi gerekiyor. Bu en “
demokrat”ından en “
şahin”ine kadar burjuvazi ve uşaklarının hepsinin üzerinde birleştikleri amaç.
İçişleri Bakanı Besir Atalay'ın
Barzani ile yapılan son pazarlık görüşmelerinde söyledikleri çok net sergiliyor bu amacı: “Kürt kamuoyu, Kürt hareketinde tek fayda olarak PKK’yi görme alışkanlığını terk edecektir. Bu da sorunların çözümü noktasında işimizi kolaylaştıracaktır”. Deforme olmuş bazı
Marksist bozuntularının temel referans kaynağı haline gelen “
demokrat”
TÜSIAD'da aynı telden çalıyor: “
Kürt sorunu ile terör birbirlerinden ayrılmalı”.
Önümüzdeki süreçte PKK önderlerine ve gerillaya karşı girişilecek imha amaçlı operasyonlar muhtemelen bu gerekçe ile meşrulaştırılmaya çalışılıp yurtsever kitleye dahi bu demagoji esliğinde kanıksatılmak istenecek.
Umut-hayalkırıklığı sarmalı
Uygulamaya konulan stratejinin ana hedeflerinden biri de, Kürtlerdeki savaş yorgunluğunu ve bezginliği derinleştirerek “
olsun da ne olacaksa olsun" seklinde bir teslimiyetçiliği daha fazla yaygınlaştırıp büyütmek. “
Açılım“ aldatmacalarının işlevi de bu zaten: Bunlarla amaç, çözüm aramak, sonuç almak değil, tekelci sermaye ve emperyalizmin ihtiyaç duyduğu sınırlar içinde kalan bir “
çözüme“ zemin hazırlamak.
Bunun için izlenen taktik, politik-moral bir emme basma tulumba taktiği. Önce bir “
çözüm“ umudu ve beklentisi yaratmak, sonra bir bahaneyle oyun bozanlık edip yaratılan umudu hayal kırıklığına dönüştürmek, arkasından daha geriye çekilmesi yönünde baskı yapılan talepler temelinde yeni bir beklenti-hayal kırıklığı sarmalı yaratmak… Bu arada sopanın da eksik edilmemesi.
Bu taktiğin işlemesinde, ulusal harekete öncülük iddiasındaki PKK ve BDP'nin izledikleri çizgi ve taktiklerin payı çok büyük. Ulusal mücadelenin talep ve hedeflerinin budana budana kıytırık bir iki kültürel hak ile Öcalan´ın söz ve hareket alanının genişletilmesine indirgenmesi başta olmak üzere çizgideki kırılma, taktiklerdeki tutarsızlık ve sık sık çizilen zigzaglar, sadece Türk tekelci burjuvazisine değil işbirlikçi Kürt burjuvazisine bile cesaret veren en büyük etken. Bugüne kadar yaşanmış onca deney varken hala “açılım“ aldatmacalarının üzerine balıklama atlanıyor, “barışa her zamankinden daha yakınız“ hayalleri pompalanıyor, ulusal mücadelenin asıl yükünü çeken ve ona bundan sonrası için de Diyarbakır´ın burjuvalarıyla orta sınıfların asla kazandıramayacağı sağlamlıkta bir dayanma gücü kazandıracak olan Kürt emekçileri ile yoksul köylülüğün yaşam koşullarını bir parça olsun iyileştirecek en küçük bir sınıfsal talep hala gündeme getirilmiyor.
Çıkış nerede
Tuzaklarla dolu bu sürecin yarılabilmesi, öncelikle “
açılım” palavralarına aldanıp boş hayal ve beklentilere kapılmamayı şart koşuyor. Sürecin niteliği, güdülen amaç ve niyetler konusunda bu bilinç açıklığı, önümüze atılacak kimi zokaların yutulmasını engelleyeceği gibi sarsıcı kimi darbelerle karşılaşıldığı zaman moral bozukluğu ve paniğe kapılmayı da önleyecektir.
İkinci temel koşul, rejimin çizdiği çerçeveyi baştan kabullenen bir pazarlık anlayışının terk edilmesidir. Bu kapanın içine sıkışıldığı sürece sürekli taviz ve geriye doğru kırılma kaçınılmazdır. Buna karşın özellikle son okul boykotu ve Hakkari pratiklerinde somutlaşan kitle seferberliğine dayalı siyasal inisiyatif örneklerinin sürdürülüp çoğaltılması esas alınmalıdır.
Bu inisiyatif talepler boyutunda da kendisini göstermeli; Kürt sorununun çözümü anlamına gelmediğinin unutulmaması koşuluyla en azından koruculuk sisteminin hemen dağıtılması, göçe zorlanmış tüm Kürtlerden isteyenlere topraklarına geri dönüş olanakları yanında hepsine tatmin edici tazminatlar ödenmesi, kirli savaş suçlarının tamamının araştırılıp sorumlularının süratle yargılanması talepleri, en az muhataplık sorunu ve anayasal talepler kadar önemli acil talepler kapsamında gündemleştirilmelidir.
(
Alınteri'nin
9. sayısının başyazısıdır)