Perşembe, 14 Ekim 2010 (16 yıl 4 hafta önce)
Bu akşam (13 Ekim 2010) Yapısanatevi olarak Levent'te çadır kuran TEKEL işçilerini ziyaret edeceğiz. Sanatevimiz tadilatta, yeni döneme hazırlanıyor. Tam bir inşaat alanı mekanımız; keresteler, alçıpanlar, çiviler, vidalar… Gelen ziyaretçilerle yapılan sohbete matkap sesleri karışıyor. Kutup Yıldızı elemanlarını bekliyoruz çıkmak için. Biz yapımıza bir tuğla daha ekledikçe, müzik grubumuzun üyeleri de geliyor birer birer. Toparlanıp düşüyoruz yola…
Yine insan kalabalığı İstiklal Caddesi'ni arşınlayıp metroya doğru yöneliyoruz. TEKEL’den, çadırlardan, direnişçi işçilerden habersiz, umarsız alabildiğine insan kalabalığı. Bu umarsızlıktaki payımızı düşünüyorum adım attıkça. TEKEL Direnişi’nden ve belki de dünyadan bihaber insan denizinin arasında kaybolduğumuz, niye kaybolduğumuz geçiyor aklımdan.
Metroya biniyoruz. Kimbilir hangi firma kaptı metronun ihalesini, inşaatı taşeronun taşeronuna verip karına kar kattı. Kimbilir kaç işçi, kaç liralık kölelik ücretiyle kaç yılda bitirdi inşaatı. Çabucak varıyoruz Levent’e, işçi elleriyle yapılmış raylar sayesinde. Hızlı adımlarla beş dakikada çadırlardayız. Bizden önce gelen ziyaretçilerin türkülerine, halaylarına tanık oluyoruz gider gitmez. Ama bir şeyler eksik, bu lüks binaların arasında bu küçük çadırlarda bir şeyler eksik. Çaylar içiliyor, börekler yeniyor ama illaki bir şeyler eksik. Günlerdir işçilerle beraber bu parkta yatıp kalkıyor yoldaşlar, devrimciler. Yetmiyor ama sadece yanlarında olmak, birlikte uyumak, uyanmak yetmiyor. Bu çadırlarda, direnişçi işçi yüzlerinde, destek için gelen bu insanlarda bir şeyler eksik. 'Payımız ne' diye düşünüyorum habire.
Kutup Yıldızı alıyor sözü; “Yapısanatevi olarak, sendikal ihanete karşı duran, barikat olan TEKEL işçilerini selamlıyoruz. Şarkılarımızla size destek olmaya geldik” diye söze giriyor müzik grubumuzun üyesi. Ardından Halkça'yla, Çav Bella’yla soluk olmaya, geceyi aydınlatmaya çalışıyor Kutup Yıldızı’mız. Ama yetmiyor ezgiler, eşlik ettiğimiz dizeler yetmiyor direnişi çadırlardan alanlara taşımaya. 'Payımız ne' düşüncesi yerleşiyor yine kafama. 'Bu ateşi büyütmek, grevleri, direnişleri binlere onbinlere taşımak için ne yapmak gerek?' Bir şeyler eksik, bırakmıyor bu eksiklik yakamı. İşçi ellerini sıkıp son veriyoruz ziyaretimize. Ziyaret kelimesi bile ne kadar eğreti duruyor yağmurun başladığı bu parkta. Biz ziyaretçi değiliz. Burjuvaziye karşı ayağa kalkan her direnişte biz olmalıyız, inen her şalterde biz. Ama bir şeyler eksik.
Dönüş yolundayız. Yanımdaki yoldaş Ateşi Çalmak kitabını okuyor. Ne zaman çalacağız ateşi, ne zaman öğreneceğiz ateşi çalmayı. Ardımızda direnişçi işçileri bırakmadan onlarla birlikte, onların önünde yürümeyi ne zaman öğreneceğiz. Dedim ya, bir şeyler eksik bu işte...