Cumartesi, 16 Ekim 2010 (16 yıl 3 hafta önce)
“Burası Türkiye” de diyebilirsiniz, “işte kapitalizm, işte faşizm” de… Anlatacağımız hikaye bunların hepsini dedirtecek, tüm ayrıntılarıyla gerçek bir hikâyedir. Sonuna kadar okumanızı rica ediyoruz. Ne diyeceğinize siz karar verin:
Bir gün işten yorgun argın çıkıp evinize gitmek üzere otobüs durağına doğru yürürsünüz. Tam durağa vardığınızda artık her durakta, her köşe başında, sokak aralarında pusuya yatmış GBT kontrol timlerinden biri ile karşılaşıverirsiniz. Kendi hukuki durumunuzdan emin bir umarsızlıkla kimliğinizi uzatıverirsiniz. Siz yorgun bedeninizi eve atıp, dinleneceğiniz hayallerine dalmışken, kontrol yapan polisin: “Bizimle karakola gelmeniz gerekiyor” sesiyle irkilirsiniz. Bu “davet”in nedenini düşünmenize bile fırsat bulamadan karakolda bulursunuz kendinizi. Birkaç yıl önce bitirdiğinizi sandığınız askerliğinizin aslında bitmediğini, terhisinize 3 ay kalmışken firar ettiğinizi öğrenirsiniz… Kayıtlara böyle geçmiştir, siz kendinizi de parçalasanız da bu 3 ayın gerçek hikâyesini kimseye anlatamazsınız! Hele bir de Kürtseniz vay halinize! “Kutsal asker ocağı”ndan firar etmek de değil, etmiş görünmek ne demektir bilir misiniz?! Öğrenirsiniz…
Bürokrasinin o buz gibi duvarları, zindan duvarlarına dönüşüverir hızla… Sonra gelsin cop-dayak-işkence-tecavüz… Gencecik bedeniniz değildir ağrıyan; ruhunuzdur, yüreğinizdir, hücrelerine kadar benliğinizdir… Politikayla, devletle,.. hiçbir ilişki kurmayıp, kendi kabuğunuzda yaşayıp giderken, bu sıçramalı değişimin travmatik anlamını tahmin edebilirsiniz. O güne kadar emeğinizin vahşice sömürülmesine, ulusal kimliğinizin yok sayılmasına karşı ağzınızdan tek bir kelime bile çıkmamışken ve belki de bunlar üzerinde hiç düşünmemişken sadece birkaç haftada: “Bu düzende bir gün bile yaşamaktansa…” saflığında bir “bilinç sıçraması” yaşayıverirsiniz. Travmatik bir sıçrama, zihninizi, yüreğinizi, ruhunuzu, tüm benliğinizi kanatacak keskinlikte travmatik bir sıçrama… “Bir gün bile yaşamaktansa…”yla kurduğunuz iç cümleleriniz güçlü bir bilinçle buluşamadığı için aklınıza ilk gelen ölüm olur. Güçlü bir bilinçle buluşamazlar ki zaten. Bir haftalık ağır işkencenin, her türlü hoyratlığın, vahşetin taarruzu, sadece cümlenin girişini kurdurmaya yeter. Bu da çaresizliğin pençesine düşmekten alıkoymaya yetmez sizi!
Çaresizliğin o ölümcül pençesi yüreğinize öyle bir yapışır ki… Ya çıldırırsınız ya da çıldırmanın eşiğinde, onunla iç içe geçerek intihar edersiniz! Kararlı olursunuz bu intiharda, ama zebaniler buna da izin vermez! Küçücük hücrenizde biniverirler tepenize, bir de intihar etme düşünceniz üzerinden hırpalarlar benliğinizi, yüreğinizi.
Sonra apar topar hastaneye taşınırsınız… “Bir gün bile kalmaktansa…”yla başlayan cümleler peşinizi bırakmaz, fırsatını bulduğunuz anda atlarsınız ikinci katın penceresinden. Arkanızdan ateş etmeleri, ölmeniz… umurunuzda bile değildir. Yeter ki orada, o zebanilerle bir gün bile kalmayasınız! Şans eseri sizi yakalayamazlar. Günlerce dağ yollarında aç-susuz dolaşırsınız. Tek umudunuz, “onları bulmak”tır artık. Kendi halkınızın özgürlüğü için o dağlarda dolaşanları… Bulamazsınız, ama insanlığın bitmediğini hissedeceğiniz, kendinizi yeniden insan hissedeceğiniz yardımlar alırsınız, “sıradan” insanlardan. Sonra, günlerce süren zorlu yolculuklar sonucu bir tanıdığınızın kollarına bırakıverirsiniz kendinizi. Artık yaşamıyorsunuzdur aslında! Sizin için tek bir anlam vardır artık: “Oraya gitmekten, orada bir gün bile kalmaktansa ölürüm!” lime lime edilmişliğinizle kalıvermişsinizdir.
Yemek, uyumak, gülmek gibi en doğal güdüler, davranışlar bile terk etmiştir sizi… Tir tir titreyerek sürekli ağlarsınız, herkese ama herkese, tüm sevdiklerinize, iyi insanlara durmadan durmadan o zebanileri anlatmak istersiniz. Onları tanısınlar istersiniz… Sizin bu çöküşünüzü anlasınlar, anlasınlar istersiniz… Bundan sonraki hayatınızın tekinsizliğiyle etrafınızı sürekli kollayarak, sabit bir yerde kalmaktan korkarak oradan oraya sürüklenip, durursunuz… Sizin için hayat budur artık! Tek umudunuz “onları” bulmak, onlarla yeniden insan olduğunuzu hatırlamak olur. Ya bu umut da tükense?!
[Alınteri'nin Ekim 2010 tarihli 9. sayısından, “Bratiye Gelan” sayfasından alınmıştır]