Sonbaharda filizleşmek

Pazar, 17 Ekim 2010 (16 yıl 3 hafta önce)

Mücadele, iyi bir şeyler uğruna, doğru bulduğumuz bir çizgi doğrultusunda, kavga yüklü yarınlar için verilirken amaca uygun olmalıdır! Ciddi ve o kadar da çelikten bir disiplin anlayışıyla dopdolu, sarsılmaz bir kaya gibi kararlı olmalıdır! Kökleri ulaşılmaz olan en derin, diplere kopmaz bağlarla bağlı, inat mı inat, inançlı bir karakterle bezeli olmalıdır!..

Devrim nasıl zorludur; doruklar ki, erişmek istediğimiz yere maratona çıkılmışcasına büyük bir enerji ister... Zorlu kavgalarda kulaç açmak denizlere öyle kolay değil. Kolay değil, zafer deyip taçlandırmak vizyonumuzu. Düşüp kalmak da var bu uzun yürüyüşte... Fakat düşenler olduğunda korkma sakın, çünkü biz kavgayı karşılıksız sevdik. Lakin, uzak bir ufukta görülüyor umudun özlemi. Haykırır, “Bir kez çıktık bu yola, söz verdik yoldaşlara, geri dönüşü yok! Sağımızı solumuzu ihanetler sarsa da, biz bunların içinden çıkarak gerine gerine kök saldık ya kır çiçekleri gibi toprağa; işte bu yüzden kitleler özler oldu yeraltı nehirlerini” diye...

Ekim Devrimi sarsarken yeryüzünü, Lenin’in işaretiyle ayaklanırken partizanlar, devrim rüzgarı bu topraklarda da esti 19-21 Şubat 1979’da. Herbiri demir leblebi, herbiri devrime olanca gücüyle, sıkılı yumruğuyla bağlı; düşman karşısında suskun ve cüretkârdılar. Yılgınlık rüzgârı bir karabasan gibi çökerken toprağa; bu topraklarda diri olan, tohumu güçlü ve köklü olanlar kaldı geride. Geride kalanlar umut dolu bahar oldular yaprak yaprak düştüler toprağa destanlaşarak bugüne.

Ekim'in görkemi...

Ekim ayı bizim için, hüzünle-coşkunun, kavgada bilenmeyle bilincin toplaştığı sembolik anlamlar taşır. Bir yanı insanlık tarihinin önemli dönüm noktalarından birine, 1917 Ekim Devrimi'ne açılır; bir yanı kendisinde gelecek idealini somutlayarak, ölümleriyle bu ideali çoğaltanlarımızın bize bıraktıkları tarihsel mirasa… Tevazuları, yaşamlarının her anındaki militanlıkları, geleceği bugünde yaşamadaki tutkularıyla ölümsüzleşen pekçok yoldaşımız, sonbaharın hüznünü, ölümsüzleşmenin anlamıyla yıkayarak; “gittiler”. 1917 Ekim Devrimi’nin yaratıcı, dönüştürüp çoğaltıcı ruhuyla onların ölümsüzleşmesi arasındaki ilişkinin dolaysızlığı en fazla Ekim ayında toplaştı.

Bir amacın, bir idealin taşıyıcısı olmak… Onda somutlaşan anlamları hayat felsefesine, yaşam tarzına dönüştürmek… O amacın, gelecek idealinin bugünde somutlaşan militanı, yaratıcısı olmak… O idealden beslenen bir tarihin yaratıcısı, öznesi olmak… Ölümlerinin anlamı yaşamlarında saklı olan şehitlerimizi bugüne ve geleceğe taşıyan, onlar şahsında somutlaşan bu değerlerin çoğul-doğurgan karakteridir. Ama aynı zamanda onların bu değerleri kendi hayatlarında yeniden yeniden üretip, çoğaltmış olmalarıdır.

Eylül'ün o yeryüzünü yıkamış gibi görünen dupduru gökyüzü, zebanilerin namluları, dipçikleri, panzerleri, karanlık işkencehaneleriyle kararıp boğuculaştığında, bu karanlığa sıkılan ilk kurşun oldu Osman Yaşar Yoldaşcan'ımız! Hücum ruhunun mimarı, ihtilalci geleneğin yaratıcısı, işçisi, emekçisi… 12 Eylül’den 17 gün sonra, 6 saat sürecek destansı bir direnişle yürünmesi gereken yolu gösteriyordu! Her sokağın bir çatışma alanı, her yayın dağıtımının bir askeri eylem olduğu o günlerde, yaşamlarının anlamı olan gelecek bilincini ne pahasına olursa olsun, işçi ve emekçilere taşımayı sürdürdüler.

Osmanımız’dan kısa bir süre sonra, 11 Aralık 1980'de askeri eyleme giderken düşman pususuyla karşılaşan Metin Aydın yoldaşımız silahını teslim etmeden, düşmanla saatlerce savaştı.

8 Eylül 1981'de faşist cellatların eline düşen Selma Aybal'ımız, o çocuksu saflığı, gülen yüzüyle yürüdü ölümün üstüne.

İstanbul İl Komitesi üyesi yiğit yoldaşımız Ataman İnce, 16 Eylül 1981‘de bir görevden diğerine koşarken, işkencecilerin eline düştü. Ser verip sır vermeyerek, bayraklaştı.

21 Mart 1983 bu kez Sefaköy’de bir ev yürekten, granitten bir kale oldu. Mehmet Ali Doğan ve Aslan Tel hıncımız, isyan marşımız, yiğit partizan yoldaşlarımız.

Davaya bağlılık ve komünist gelişmeyi sürekli kılmanın adıdır İsmail Cüneyt. Sefaköy’deki garanitten kalenin yaratıcılarından MK üyelerimizden İsmail Cüneyt yoldaş, 21 Aralık 1983′te işkencede katledildi.

“Solan” güllerin kökleri yine toprakta, yine dimdik tomurcuğa durmakta…

Bitirilemeyen ideallerimizdir!.

.
Remzi Basalak‘ın faşizmin ininde, faşizmin tepesine inen tekmesinde, “Önemli olan zor koşullarda mücadele etmektir” diyen Şaban Budak‘ın Adana‘nın o daracık sokaklarında son nefesine kadar susmayan sloganlarında, Nilgün Gök‘ün: “Vuruldum!..” derkenki genç vakurluğunda, soğukkanlılığında; bizi biz yapan tüm değerleri kendinde toplayan Sezai Ekinci yoldaşın durmak bilmez enerjisinde, gençliğini asla kaybetmeyen ruhunda… geleceğe doğru uzandı, uzanıyor…

Eralp Yazar, Zeynep Poyraz, Hakan Çabuk, Tahsin Yılmaz, Osman Akgün, Ulaş Hicabi Küçük, Uğur Hülagü Gürdoğan, Murat Dil, Nurettin Demir, Zafer Kırbıyık, Tuncay Günel, Ali Çamyar, Lale Çolak, Okan Külekçi…
Şehitlerimiz, kılavuzdurlar bizler için. Hele böylesi karmaşık, böylesi bulanık, tasfiyeciliğin her biçiminin dizboyu olduğu süreçlerde… Bir Osman Yaşar Yoldaşcan, bir Mehmet Fatih Öktülmüş, bir Sezai Ekinci, bir İsmail Cüneyt, bir Tahsin Yılmaz… herbiri mücadelenin farklı tarihsel kesitlerinde, farklı biçimlerde de olsa, şaşmaz bir biçimde hep aynı doğrultuyu gösterdiler. Yaşamlarında olduğu gibi, ölüm anlarında da, devrim ve sosyalizm, komünizm bayrağını, yaşamları dahil her şeyin üzerinde tutarak, her türlü tereddüt ve ikircikten uzak oldular. Bu yüzden gerçek birer kutup yıldızıdırlar. En fırtınalı, en karanlık sularda rotamız onlara dönük olmalıdır. Ekim şehitleri şahsında tüm dünya ve Türkiye’de ölümsüzleşenleri saygıyla selamlıyoruz. Bayrakları ellerimizde…

[Alınteri'nin Ekim 2010 tarihli 9. sayısından alınmıştır]