Salı, 19 Ekim 2010 (16 yıl 3 hafta önce)
Olağan hayatlarımızda sıklıkla karşılaşırız. Bir köşe başında, merdiven başında, ışıklardan karşıya geçmeye çalışırken… Kadıköy‘de, Mecidiyeköy‘de, hemen her yerde… En çok şehri “güzelleştirmek” için yapılan mekanlarda, ışıklı caddelerde; bu düzenin kirli, yaşanılası olmadığını anlatmak için çıkarlar karşımıza! Onlara “dilenci” deriz. Bazılarımız vicdanını rahatlatmak için birkaç kuruş verir. Bazılarımız da, “Onlar bizden daha zengin” deyip geçiverir. Ya da, “Şükür” deriz, “Bizden daha kötü durumda olanlar da var...” Bazılarımızın ise içinde acı bir ürperti, kahrederiz çaresizliğimize… “Dilencileştirilen hayatlarımız”ın benzeşmesine, suratımıza çarpan bu gerçeğin utancı!
Yaygın kanı, “Onlar bizden daha zengin”dir. Televizyonlar, gazeteler birkaç zengin dilenci bulur, “Apartmanları, arabaları var” derler. Akıllarınca bir gerçeği bilincimize kazıyıp dururlar… Binlerce dilencinin varlığı haber konusu olmazken, bu “gerçek” birkaç gün boyunca işlenir. Biz farkına varmadan bir gerçeği daha fısıldarlar kulağımıza; paranın insanı nasıl dilencileştirdiğini. Bir yanda apartmanlar, arabalar, bir yanda bunlar için dilenenler… Binlercesi de zengin… Ama bu zenginlik de onları dilencileştirmekten alıkoyamadı!..
Metrobüs çıkışında bir çocuk -henüz altısına bile girmemiş-, “Bir ekmek parası” diye dileniyor. Çocuk değil iskelet. Benden önce kaç kişiden almıştır “bir ekmek parası”nı? Belki ailesi çok fakirdir, babası işsizdir. Belki de arkasında bir çete vardır, onu dilendiriyordur. Bilemiyorum, sorduğum bütün sorulara cevap alamadım. Cevap vermedi; sadece, “Bir ekmek parası” diyor. Gerçi bu soruların benim için bir önemi de yok. Polisin her köşe başında kimlik kontrolü yaptığı bir memlekette bir çocuk zorla dilendiriliyorsa, bir çocuğun, bir ailenin ekmek parası yoksa ne önemi var tüm bu soruların. Var mı bir önemi? Koruyamıyorsak çocuklarımızı, açsa onlar… Var mı bir önemi?
Kadıköy‘de yürümekte zorlanan bir amca, elinde selpak, tırnak makası, iğne ve başka şeyleri satmaya çalışıyor. “Yardım edin” diyor, dileniyor. Adapark'ta bir engelli, ayağında terlik, ayakkabısı yok, ayakları yara içinde mendil satıyor; dileniyor. Tamamen sahipsiz, geçimini sağlamaya çalışıyor. İzmit’te Erdinç İnternetkafe‘de oyun oynamak için dileniyor. Aldığı parayla internet kafeye gidiyor.
Herkesin hikayesi farklı farklı. Ama herkes dilenci, herkes dilencileştirilmiş. Her krizle birlikte artan bir dilencileşme. Gerçek zengin olmak için değil, aç oldukları için dileniyorlar. Ağırlıklı bölümü savunmasız yaşlılardan ve çocuklardan oluşuyor. Önümüzdeki krizlerde birkaçımız daha böyle olacağız… Gerekçeler ne olursa olsun! İster zengin olmak için, isterse aç olduğu için dilensin; fark etmez! Paranın saltanatı sürdükçe dilencileşme de sürecektir.
Şehrin sokaklarını dolaştığımda karışıma çıkan dilencilere nasıl yaklaşacağım? Kaç para vereceksiniz/vereceğim? Hangi duygu kaplayacak içimizi? Acıma, öfke, kin… Hangisi? Yine aynı kayıtsızlıkla yolumuza devam mı edeceğiz? Bu düzenin çürümüşlüğünü her an karşımıza çıkararak bir tokat gibi suratımıza indiren bu insanlara ne diyeceğiz? İçimizde ince bir sızı ile rahat, huzurlu bir uyku çekilir mi?
Rahat uyku yok! Taa ki bir gün bir köşeyi döndüğümde karşıma çıkan ilk çocuğa, ilk yaşlıya: “Bizim dünyamızda para geçmiyor” diyebilene kadar…
Onları her gördüğümüzde kulaklarına bir gerçeği fısıldamak zorunda olduğumuzu unutmamalıyız! Her karşılaştığımızda, onlara veremediğimiz her ekmek parası için daha fazla çalışmak zorunda olduğumuzu… Gerçekleşecek bir düş, kaçınılmaz bir gerçek fısıldanacak kulaklara: Parasız günler, güzel günler göreceğiz!..
(Bir Alınteri okuru)