Cumartesi, 23 Ekim 2010 (16 yıl 2 hafta önce)
2001 Nisan sonları... Cezaevlerindeki Ölüm Orucu Direnişi sürmesine sürüyor fakat özellikle dışarda durum hiç içaçıcı değil. Ölümlerle birlikte çözülmeler de hızlanmış... Düne kadar eyleme destek olan çok geniş bir kesim, sergilenen akılalmaz tutumlar nedeniyle küsüp uzaklaşmış... Aileler umutsuz ve karamsar... devrimci örgütlerin kadroları da farklı bir ruh hali içinde değiller. Bir taraftan peşpeşe gelen stratejik ve taktik hatalar ama özellikle de 19 Aralık gibi bir katliamın dişe dokunur tekbir anlamlı tepkiyle dahi karşılanmamış oluşu çekirdek güçlerde bile ne moral bırakmış ne de direnişin kazanılabileceğine dair bir umut ve güven...
Kemal Amca'yla o boğucu günlerde tanıştık. Durumu ağırlaşan ÖO Direnişçisi oğlu Yunus yoldaş, Ankara Numune Hastanesi'ne kaldırılan direnişçiler arasındaydı. Başka yerlerde olduğu gibi Ankara'da da bazı ailelerin diğerlerini de etkileyerek devletten çocuklarına müdahale etmelerini isteyecekleri bir girişimi örgütlemeye çalıştıkları haberleri geliyordu. O günlerin ortamında böyle bir adım atılacak olursa, başka yerlere de sirayet ederek ağır sonuçlar doğurma ihtimali çok yüksekti. Bu gerici girişimin önünü almak şarttı!
“Bizimkilerin aileleri arasında aklıbaşında kimler var” diye sorduğumuz yoldaşlar, Kemal ve Süleyman amcaların isimlerini saydılar hemen. Onlarla bir görüşme ayarlandı.
Görmüş geçirmiş oldukları her hallerinden belli, dağ gibi iki adam karşımızdaydı. Derin çizgilerle dolu yüzü ve kalın nasırlı elleriyle Süleyman Amca'nın toprakla uğraşan bir emekçi olduğu her halinden belli oluyordu. Ona kıyasla biraz daha uzun boylu olanıysa Kemal Amca'ydı. Boyundan ve sakallarından daha çok gözleri dikkatimi çekmişti daha karşılaşır karşılaşmaz. Derin bir acı ve gerilimin yanında farklı bir yumuşaklık ve kararlılık okunuyordu bakışlarından. İkisinde de karşılaşabilecekleri en acı sonuçlara kendilerini hazırladıkları belli olan mütevekkil bir hava vardı ama bu, ezik ve kaderci bir kabullenişten çok farklı bir duruştu. Meğer bir Karayolları işçisiymiş Kemal Amca... O bakışlar ve duruşun arkaplanı bu sınıfsal kimlikte saklıydı. Türkçede “taş yerinde ağırdır” diye bir söz vardır. Bağırıp çağırmayan hazmedilmiş bir olgunluğu, asaleti ve ciddiyeti anlatır. Kemal Amca böyle bir ağırlığa sahipti...
Eylemin amacı ve anlamı üzerinde durduk bir kez daha. Ana-baba olarak yaşadıkları duyguları anladığımızı, en azından anlamaya çalıştığımızı ama onlardan da evlatlarını ve onların ne uğruna dövüştüklerini anlamaya çalışmalarını beklediğimizi söyledik. Sözün bu bölümlerini fazla uzatmaya gerek kalmadı. Çünkü ikisi de, “Biz bunları biliyor ve saygı duyuyoruz” netliğindeydiler. Sadece hangi noktada bulunulduğunu ve ne yapılmaya çalışıldığını net olarak anlama çabası içindeydiler. Müdahaleyi savunan ailelerin yaydıkları söylentiler midelerini bulandırmıştı. Durumu bir kez daha anlattık. O ailelerin yapmaya kalkıştıkları grev kırıcılığının nasıl ağır sonuçlar doğuracağının üzerinde durduk. Hayat adamı, emekçi sezgileriyle bu konuda da fazla söze gerek bırakmadılar. “Durum anlaşılmıştır” diye söze girdi Kemal Amca, “Bize düşen ne, onu söyleyin” diye bağladı lafını. Süleyman Amca da aynen katıldığını söyledi kardeşinin sözlerine. “Bizden yana hiçbir kaygınız, endişeniz olmasın...” diyerek tamamladı. Aileler içerisindeki karamsarlık ve moral bozukluğunu dağıtmak için neler yapabilecekler hakkında konuştuk. Özellikle de grev kırıcılığını örgütlemeye çalışan bir tipi etkisizleştirmenin üzerine konuşurken, ikisi aynı anda: “Siz onu bize bırakın” dediler. Sonradan öğrendik, dediklerini yapmışlar. O tip bir daha ailelerin arasına bile girememiş...
Kemal Amca'yla daha sonraları bir-iki kez daha bir araya geldik. Diğer ailelerle birlikte onu da eylemin gidişi ve gelişmeler hakkında bilgilendirdikten sonra, hepsine sorduğumuz soruyu ona da sorardık: “Kafanızda başka bir soru, bizden bir isteğiniz, bir ihtiyacınız var mı?” O ağırbaşlı işçi her zamanki mütevaziliğiyle ve yumuşak bir sesle, “Estağfurullah, asıl siz bizden ne istiyor, daha başka ne bekliyorsunuz” diye sorardı.
Kemal Amca'yı sonsuzluğa uğurladığımız haberi gelince, onun kırlaşmış sakalların kapladığı o yumuşak yüzü, insanı farklı bir biçimde etkileyen o anlamlı bakışlar geldi gözümün önüne. Aynı telaşsızlık ve ağırbaşlılıkla yola koyulmuş olmalıydı!..