Salı, 9 Kasım 2010 (16 yıl 1 gün önce)
Yurtsever hareketin, KCK davasıyla gündeme getirdiği Kürtçe savunma ısrarı, devletin Kürtçe savunma yapan, hatta hakimlere tek kelimelik Kürtçe cevap verenlere ağır hapis cezalarının verilmesi, Kürtçe yerine Türkçe konuşanlarınsa ceza indirimiyle “ödüllendirilmesi” tepkisiyle karşılandı.
Ulusal hareket, çözüm arayışında keskin zigzaglar içeren reformist bir politika izlese de, Kürtçe savunmanın gündeme gelmesi -tıpkı anadilde eğitim hakkının savunulması gibi- Kürt halkı için tarihsel bir öneme sahiptir.
Kürtçe dil olarak bu topraklarda, Dersim Katliamı’nda, isyanın liderlerinin boyunlarında ip sallanırken yaptıkları Kürtçe konuşmalar dışında T.C’nin mahkemelerine ve resmi kurumlarına girememiştir. Bunca yıllık asimilasyon, imha ve inkar politikasından sonra, sözümona siyasal çözüm yoluna girildiğinin iddia edildiği şu günlerde, KCK Davası’nda Kürtçe konuşanların karşılaştıkları tutum, onlarca yıldır süren faşist politikaların özünde hiçbir değişikliğe uğramadığını göstermesi açısından önemlidir.
Burjuvazinin “çözüm”üne bel bağlaması ve sesini kesmesi istenen Kürt halkının, kendi dilini kullanma özgürlüğü gibi temel ulusal hak ve taleplerinden birini kendi kararıyla, istediği her yerde, her zaman ve her durumda kullanma iradesini konuşturması açısından önemlidir.
Kürt sorununun, sermayenin istekleri ve ihtiyaçları doğrultusunda hareket eden T.C’nin yol ve yöntemleriyle değil, Kürt işçi ve emekçilerinin kendi özgüçlerine güvenmeleri dışında başka çözüm yolu olmadığını göstermesi açısından önemlidir.
Kürtçe, bugüne kadar devletin Kürt halkına en çok yüklendiği, kullanılmasını zorla engelleyip unutulması için en fazla çaba harcadığı konu olmuştur. Hapishanelerde Kürt tutsaklara Kürtçe konuşma ve mektup yasağı, tutuklu çocukların aileleriyle Kürtçe konuştukları için görüştürülmemesi buna başlıca örneklerdir.
Bir halkın kimliğini, geleneklerini, tarihsel ve kültürel mirasını, yazılı ve sözlü edebi zenginliğini yani onu o yapan her şeyi nesilden nesile aktaran dildir. “Çözüm” adına pekçok reformist politika ve önerinin, hatta gerillanın dağdan indirilmesinin tartışıldığı şu günlerde anadilde eğitim hakkı ve Kürtçe savunma talebi, bu yüzden ulusal mücadelenin doğasına uygun, çok somut ve haklı bir talep durumundadır. Sopa ile havucu aynı elde tutarak şaşkınlığa düşürüp bir yorma politikası izleyen T.C’nin ikiyüzlülüğünü hayatın içinde teşhir etmesi açısından da önemlidir. Gerek anadilde eğitim hakkı gerekse de Kürtçe savunma talebi, on yıllardır dili yasaklanmış bir halkın, ulusal mücadelede hem siyasal hem de tarihsel bir kazanımı olacaktır.
Ulusal hareketin Kürtçe savunma politikası karşısında hazırlıksız yakalanan iktidarın takındığı geleneksel tutum, Kürt sorununda dayanılması gerekenin aslolarak Kürt emekçileri olduğunu gözler önüne seriyor. Ulusal sorunda gerçek bir çözüm, Kürt işçi ve emekçilerinin mücadelesiyle olacaktır. Kürt işçi ve emekçilerin kitle gücüne dayanan, okulların açıldığı hafta yapılan okul boykotu gibi kitle seferberliğini harekete geçiren yöntem ve yollar bulunmalıdır. Devletin çizdiği sınırlar, dayattığı “kırmızı” çizgiler ancak bu şekilde delinebilir ve kitle gücüne dayanan bir mücadele sonucu kazanılan haklar gerçek bir demokratik kazanım olabilir.
(Baskı aşamasında olan Alınteri'nin Kasım sayısının Bratiye Gelan köşe yazısıdır)