Perşembe, 11 Kasım 2010 (16 yıl 11 saat önce)
İşten çıkıp yol boyunca düşünüyorum; yolum uzun olduğu için bol bol düşünme vaktim de oluyor. Hemen hemen her gün sürekli olarak karşılaştığım/karşılaştığımız sorunlarla boğuşuyorum.
İlk defa Karadeniz FM dinledim; spiker konuştukca öfkem daha da büyüdü. Spikerin söylediği sözler aynen şöyleydi: “Almanya kadar olamadık. Almanlar, 'dilimizi öğrenin de gelin' diyorlar, biz de Kürtlere diyoruz ki, 'burası Türkiye siz de Türkçe öğrenin de gelin'. Devletimizin kolluk güçlerini göreve davet ediyoruz; gerekeni yapın lütfen!”
Öfkem kat be kat artıyor. Düşünüyorum “Kürt olmak suç mu” diye... HAYIR, değil tabii ki bu kadar her yerde yapılan yayınlar faşist ırkcılık naraları atan faşist güruhlar her fırsatta uluyorlar. Faşistler uludukça öfkem de kabarıyor. “Faşizmi döktüğü kanda boğacağız!” diyorum dişlerimi sıkarak... “Ne yaparsanız yapın başaramayacaksınız!” diyorum.
Yine başka bir akşam ve yine geç vakit evime giderken arabada bir yolcu ile kahyanın kavgasına şahit oluyorum. Tam ineceğimiz zaman şoför kavga edilen yolcuyu indirmek istemiyor. En son biz indiğimiz için dikkatimi çekti; daha 100 metre bile gitmeden, benim arkada beklediğimi gören şoför orada durdu. Aslında niyeti daha ileri götürmekti. 20 dakika kadar bekledim o yolcunun o arabadan inmesi için. Ben onlara bakarken yanımdan henüz ilkokula giden 2 çocuk ellerinde demir çubuklarla geçtiler. Gecenin bi vakti insan avına çıkmış iki ilkokul çocuğu... Geleceğimiz olan çocuklarımızın küfürler eşliğindeki, "Jandarma abi bıraksaydı da gebertseydik!..” sözleri tüylerimi diken diken ediyor.
Düşünün, ilkokula giden çocuklara muhbirlik yaptırıyorlar; o küçücük yaşında ellerinde demir çubuklarla gece vakti dolaşan çocukların geleceğini düşünüyorum. “Bu çocuklar neyin nasıl olduğunu bilmedikleri için insan dövmeyi oyun mu sanıyorlar acaba?” diye iyiniyetli düşüncelere dalmak istiyorum. Çünkü gelecekteki vahşetlerini görmek istemiyorum. Aileden yetişir derler ama aileden değil ki sadece, devletten yetişir muhbirlik, ırkçılık faşizan saldırganlıklar...
Bir taraftan gözüm arabada. Neyseki yolcunun indiğini görüyorum, öfkemi kınına koyarak faşizmle ertesi günkü karşılaşmama saklıyorum.
(Bir Alınteri okuru)